Uitstel van fiscale executie

Dingen waarmee je toch nog een beetje uitstel kan winnen wanneer je je voorgenomen hebt om vandaag eindelijk je belastingbrief in te vullen:

- bureau opruimen
- eerst al die andere administratie in orde brengen (moet toch ook gebeuren he)
- zakdoek zoeken
- zakdoek eerst nog strijken
- al het andere wasgoed dan ook maar ineens strijken
- espresso maken om het invullen van die brief aangenamer te maken
- het bijna lege suikerpotje opnieuw vullen
- tussen keuken en bureau blijven hangen bij de radio in de living om naar het nieuws te luisteren
- de kamerplant naast het bureau water geven
- smossen met het water dat voor de plant bedoeld was
- het gesmoste water opkuisen
- nieuw water halen voor de plant
- de poster van Mano Mundo van het raam aan de straatkant halen (festival is nu toch voorbij…)
- bureau afkuisen (eindelijk die koffiekringen weg!)
- stukje piano spelen terwijl bureauoppervlak opdroogt
- door het raam aan de straatkant de mensen observeren die passeren
- testen of de balpennen en markers in mijn pennenzak eigenlijk nog werken

En dan… als ik echt geen andere afleiding meer kan verzinnen… Kopje onder in de vele fiches 218.10 en het gekende boekje om die tientallen codes te ontcijferen!

Het ene oor is het andere niet

Ik zoek ze overal, altijd en op elk vrij moment van de dag, die lieve woordjes. Daarnet vroeg ik aan boezemvriend Google of hij er nog een paar kende. Hij antwoordde dat hij er nog wat voor me in petto had, in een artikel van De Standaard van 12 februari. Lieve Woordjes die dateren van twee dagen vóór de klefste dag van het jaar? Verdacht, mijn beste vriend! En ja hoor, vrij klef indeed:

Linkeroor gevoeliger voor lieve woordjes

Het linkeroor blijkt gevoeliger voor lieve woordjes dan het rechteroor. Personen die hun geliefde op Valentijnsdag iets willen toefluisteren, doen dat dus beter in het linkeroor, meldde de Britse krant Daily Telegraph maandag.
De krant baseert zich op een onderzoek door een Amerikaanse universiteit. De wetenschappers vermoeden dat er verschil is omdat het linkeroor wordt gecontroleerd door de rechterhelft van de hersenen, de zogenoemde emotionele kant.
De deskundigen lieten honderd proefpersonen via de koptelefoon afwisselend in beide oren ‘emotionele’ en neutrale woorden horen. De ondervraagden bleken via hun linkeroor meer emotionele woorden te onthouden dan via hun rechteroor.

Nee, mijn Googlezoektocht leidt alleen maar naar pseudo-romantische onzin. Ik bespaar jullie de tientallen kleffe gedichtjes die ik onderweg nog tegenkwam, kwestie van uw laatste maaltijd veilig te laten zitten waar ie nu zit. En van dat “wetenschappelijk onderzoek” geloof ik ook geen sikkepit, waar halen ze dat nu weer?

Maar stiekem… Denk ik dat ik het verschil toch eens ga uittesten wanneer Held dit weekend weer op bezoek is. Kan nooit kwaad, niet? 

Bravo Anciaux

Vandaag: Lieve Woordjes voor… Bert Anciaux!

Even duidelijk maken: ik ben géén fan van de nieuwbakken VlaamsProgressieven, hun programma is me net ietsje te Vlaams en net ietsje te weinig progressief. Maar wat Bert zondag schreef op zijn website, dat kan ik best appreciëren. Er mag dan wel eens schamper gelachen worden om zijn emotionele reacties in de media (of is er een ander politicus die erom bekend staat te blijten voor de camera?), maar het zijn net zo’n politici waar ons landje nood aan heeft. Politici die begrijpen wat mensen voelen en denken, die daar oprecht door van hun melk gebracht worden, en die de onwrikbare wil hebben om iets te veranderen aan wantoestanden. Bravo Bert!

Maar om welke uitspraken ben ik nu zo euforisch? Ik citeer uit Berts blogbericht van 4 mei, waarin hij het heeft over onze nieuwe regering:

Maar vooral de mensen zonder papieren worden zwaar bedrogen. Verschillende meerderheidspartijen hadden de mond vol over menselijke oplossingen voor diegenen die hier reeds verschillende jaren verblijven. Ook minderjarige illegalen zouden op een menswaardige wijze opgevangen worden. Ze horen niet thuis in een gesloten centrum. Niets van dit alles wordt gerealiseerd.

De nieuwe federale minister voor Asielbeleid wil zich opwerpen als de harde tante. Géén regulariseringen, geen humane oplossingen, zelfs geen moratorium op uitwijzingen voor diegenen die in aanmerking komen voor regularisering. Dit is een pure schande. Mensen zonder papieren verdienen onze steun. Kinderen zonder papieren verdienen onze bescherming. De politiek van de regering Leterme is klakkeloos extreem rechts achterna hollen. Dit is de meest asociale regering in vele jaren. Hoe lang nog kan het ACW hier blijven zwijgen? Rechts-liberalen en conservatieven verloochenen hier elk humanistisch, christelijk en ethisch handelen.

Bedankt Bert, bedankt meneer Anciaux, bedankt minister van Cultuur, Jeugd, Sport en Brussel. Mevrouw Truttelboom (oeps-typfoutje) doet me soms de moed in de schoenen zinken, maar er zijn nog goede mensen in ons landje, zo bewijst uw reactie.

Straaltjes geluk

Warm weertje, muziek in de lucht, oranjeroze murgavibes, zelf koken, eindelijk die grote kuis aanvatten, spelende kinderen op straat, met een vriendin door ‘t stad slenteren, lekker lang uitslapen en wakkerworden met een streep zonlicht op je gezicht… En altijd de gedachte aan Held op de achtergrond…

Wat heeft een mens meer nodig om gelukkig te zijn?

Mijn ogen houden van…

Het regent pijpestelen én blogstokjes dezer dagen. Van dat eerste word ik nat en van dat tweede ga ik mijn hersenen pijnigen. Ik eigen mezelf het voorrecht toe om het zintuigenstokje van Melissa in vijf stukjes te breken… En jullie te verblijden met de geheel overbodige maar tevens boeiende wetenswaardigheid wat de favoriete aanblikken van mijn blauwe ogen zijn.

Mijn ogen houden van…

3. De Schelde. Van eindeloos aan de kaaien zitten en golfjes gadeslaan, van lonken naar linkeroever en scheepjes achtervolgen in hun vaart. Van het licht dat met het water speelt en van de andere Antwerpenaars die komen kijken naar hun mooiste rivier op aarde.

2. Een zomeravond, na een warme en drukkende dag. De zon hangt laag maar doet me nog felgouden licht cadeau. Boven de rest van de hemel hangen dreigende donderwolken. Prachtig en uitzonderlijk, licht en donker tegelijk. Een onaards gevoel.

1. Mijn Held die slaapt in het ochtendlicht! Zorgeloos en oneindig mooi.

Zoen kijkeloen,
Lieve

Lieve Woordjes op maandagochtend

Ik voelde het vanmorgen meteen. Deze dag had alles in petto om tegen te vallen. Een fikse regenbui besloot om drie uur vannacht op mijn binnenkoertje neer te plenzen, waardoor ik in allerijl uit mijn bed moest springen om het droogrek met pasgewassen was te redden. En enkele uurtjes later liet mijn wekker van zich horen met onverbiddelijke biepjes. Veel te vroeg!, schreeuwde mijn lichaam. Te weinig tijd om te ontbijten, net genoeg tijd om naar het station te spurten en hijgend het perron op te komen draven. Geen trein te zien, wél de mededeling “+00:22” op het scherm. De dreigende wolken lieten weer dikke regendruppels neerdalen en ik had zin om mee te huilen met al die grijsheid. Op zo’n ochtenden zou ik zelf wel wat lieve woordjes kunnen gebruiken. Maandag, bah!

Watch out for that… stick?

Nooit goed geweest in gooi- en vangsporten à la basketbal, frisbee of baseball, maar vandaag heb ik wél iets kunnen opvangen: een stokje van Ruben! Hij scoort meteen de eer om mij een allereerste blog-stokje toe te gooien. Iets met boeken en opeenvolgende getalletjes. Merci!

1. Neem het dichtstbijzijnde boek vast dat 123 (of meer) pagina’s telt.
Het gaat tussen “De Solidaire Samenleving” van ACV-voorzitter Luc Cortebeeck en mijn dikke groene vriend, de Woordenlijst der Nederlandse taal… Uit trouw aan de titel van mijn blog (Lieve Woordjes!) ben ik eerder geneigd niet voor harde vakbondstaal te kiezen ;-). Mijn Groene Boekje dus, dat onze schone taal in exact 1056 pagina’s samenvat. Mijn dikke en immer betrouwbare vriend, mijn redder in nood bij taalkundige twijfel!

2. Open het boek op pagina 123 en pluk de 5e zin er uit.
“In vergelijking met de woordenlijst van 10 jaar geleden zijn er ook vele woorden geschrapt, waaronder een ruim aantal weinig voorkomende onproblematische trefwoorden.”

(De Heilige Lijst der Correct Gespelde Woorden zelf begint pas op bladzijde 129… Voordien krijg je onder andere “Redactionele opmerkingen”, een “Leidraad” en een “Inrichting van de Woordenlijst”. Wil de persoon die deze teksten ooit echt gelezen heeft zijn hand nu opsteken?)

3. Post de volgende 3 zinnen.
“Voorts werden enkele dubbelvormen gereduceerd (teckel; tekkel is geschrapt, koosjer; kousjer, kosjer zijn geschrapt). Tot slot werden de zogenaamde reeksvormers, d.w.z. doorzichtige samenstellingen met hetzelfde eerste of tweede lid, sterk gereduceerd. Het gaat om onder meer samenstellingen met als eerste leden bank-, bedrijf-, door-, levens-, moslim-, partij-, politie-, scheeps-, slot-, vis- en als laatste -fabrikant, -systeem.”

U hebt weer wat bijgeleerd vandaag, namelijk welke woorden er NIET in het Groene Boekje staan. Altijd handig, niet?
Tijd om die stok estafettegewijs door te geven… aan Evelien, Leen en iemand die van ons allemaal houdt.  

Zoen groeneloen,
Lieve

Zie ze blinken!

Het was het eerste wat me opviel toen ik op mijn eerste werkdag onze redactie binnenstapte: het schitterende uitzicht. Van op mijn werkplek op de 6e verdieping kan ik turen naar het groen van de koninklijke tuinen en inspiratie opdoen terwijl ik dromerig naar de bollen van het Atomium staar.

Als ik op de radio nog één keer het woord “Expo 58″ hoor, krijg ik gegarandeerd een acute aanval van expongitis-overkill. Maar die 9 bollen kunnen me blijven fascineren tot in het oneindige. Vaag en mysterieus bij mistig weer (of is het smog?), blauw bollende lichtjes in de verte wanneer het donker is.

Maar vandaag straalt de zon en dan straalt mijn Atomium zelfs meer. Dat felle ijzerkristal blinkt in mijn rechterooghoek. Een aai voor mijn Belgisch aardje, een oogverblindend stukje nationale trots. Reken maar dat ik trots ben. Zie ze blinken, die bollen!

Jammer dat ik jullie om vrij hypocriete reden niet kan laten delen in die blinkende Belgische vreugde. Maar ik heb weinig zin een pak geld neer te tellen aan de familie van architect Waterkeyn, alleen maar omdat ik een fotootje wilde schieten van ons nationale monument.

Zoen blinkeloen,
Lieve

Galatoma

Je gebruikt het elke dag wel. Je staat er soms niet bij stil. Andere keren vergeet je het te gebruiken, hoe belangrijk dat ook is. Je kent het in minstens drie talen. En je kan het nooit genoeg weggeven.

Ik denk aan… het belangrijkste woordje in die gigantische woordenschat van ons: Dank U. Een ongeraffineerd kleintje uit ons dagelijks taalgebruik, maar zo broodnodig. Om je waardering te tonen, om een vleugje respect door te geven.

Reden ook waarom ik dat lieve woordje in zoveel mogelijk talen wil kennen. Ik heb al jaren geleden de ambitie opgegeven om ooit de hele toren van Babel te beklimmen en honderdtalig te worden… Maar de fundamenten van die toren kennen, dat is mijn nieuwe doel. Want met een simpele Dank U in de taal van je gesprekspartner tover je wonderbaarlijk snel een dankbare glimlach tevoorschijn.

Zoals gisteren na een interview met twee straffe madammen uit Ethiopië. Een vol uur lang hadden ze mij deelgemaakt van de problemen van hun land, de hoop van hun lotgenoten en de miserie van hun volk. Ik vergeet nooit de sereniteit van die twee vrouwen en de sterkte die uit hun ogen sprak. En de geflatteerde gezichten omwille van mijn “Galatoma” na het interview. Dank u, Shemsiya en Genework. Galatoma.

Zoen merciloen,
Lieve

Doet uw ogen open

Ik zag haar zaterdagavond weer in actie en mijn oren waren meteen weer helemaal verkocht: meet Hannelore Bedert! Een half jaar geleden zag ik haar aan het werk in het duistere en schimmige maar intieme zaaltje van Studio Herman Teirlinck (waar ik ooit ook mijn zus zag optreden). Zaterdag stond ze op een podium voor een vol Sportpaleis, alleen en kwetsbaar en haast even betoverend als in de Studio. Wauw, wat een dame, wat een stem! En wat een moed om voor die duizenden mensen je ziel bloot te leggen met kleine, fragiele liedjes vol lieve woordjes.

Ik heb al héél lang zo’n gevoel dat we nog méér van Hannelore gaan horen, maar het wordt nu stilaan toch tijd! Blij dus dat ze op het podium van Nekka Nacht stond. En dolgelukkig dat ik daarvan getuige mocht zijn! Bijna magisch hoe die schitterende zangeres mij van op tientallen meters afstand kippevel bezorgt met haar liedje “Doet uw ogen toe”.  Slechts één tip voor Hannelore: hou je ogen open en kijk naar je publiek! Ook al zing je het tegengestelde…

(foto: B. Hulselmans)

Zoen hanneloen,
Lieve