Sinds ik koffie drink, worstel ik met een probleem. Een kwartier geleden werd ik er weer mee geconfronteerd. Ik zit in het Permekecafé achter de hoek met mijn laptop en heb een koffie besteld. De knappe waiter brengt me die snel en met de glimlach, vergezeld van een koekje, twee suikertjes en een melkje. En dan komt het: hoe open je in godsnaam dat melkje op een elegante manier, zonder te spatten of te klungelen? Je kent ze wel, van die ronde potjes bovenaan afgesloten met cellofaanpapier, met een lipje om aan te trekken.
Ik blijf sukkelen met die ondingen.
Ik ben al niet van de handigste, maar mijn overtuiging is dat koffiemelkpotjes speciaal ontworpen zijn om mee te smossen. Als je potje in goede staat is en je hebt een lucky day, dan kan het wel eens zijn dat het openmaken perfect lukt. Aan het lipje trekken, papiertje komt er half af, melk vlotjes in de tas gieten. Wat bij mij een gevoel van extase teweegbrengt.
Maar meestal spat de melk in het rond, moet ik het cellofaanpapier in stukken openrijten en giet ik de helft van de inhoud naast mijn tas. Om dan nog maar te zwijgen over de tallozen keren dat die melkjes naast je koffie gewoon géén treklipje hebben!
Hierbij dus een oproep aan koffiemelkpotjesmakers: wees creatief en maak mij het leven makkelijker! Of zijn er hier ervaringsdeskundigen met goeie tips om die ondingen open te doen zonder te smossen?
19 maart, 2008 at 8:53 am |
Mijn mama is een krak en gaf mij vorige zaterdag een perfecte demonstratie van het naadloos en zonder smossen openen van een koffiemelkje… Maar die geheime en uiterst handige truc hou ik voor mezelf!
25 maart, 2008 at 2:49 am |
Ik drink steevast zwart. En dan hoort worstelen met melkpotjes er niet bij.
Eneum, wie met mij uit koffiedrinken gaat, krijgt mijn koekje!
25 maart, 2008 at 8:09 pm |
Ik spaar mijn melkskes voor als mama op bezoek komt. Gelukkig staat er een vervaldatum op het lipje, ik zou ze niet met buikpijn naar huis willen zien gaan wegens overschrijding vervaldatum. Ik zou ook een grotere pot moeten aanschaffen wegens uitpuiling van het hedendaagse plastieken bakje waar ik ze steevast in gooi en aangezien hier niet veel mensen komen koffie drinken die een melkske in hun koffie willen, laat staan als ze al eens komen voor de koffie (ik woon nogal ver van Antwerpen, helemaal in Deurne, ‘t is daarmee dat ze hier niet geraken).
9 juni, 2008 at 1:13 pm |
[...] Schoon volk Gehoord en gezien op het zonnige terras van het Permekecafé: [...]