Een lieflijk woordje dat me te binnen schiet wanneer ik hier uit het raam kijk: dwarrelen! De smaak van dat woord in je mond, de idyllische taferelen bij de gedachte aan sneeuw… Ja, het sneeuwt vandaag! De seizoenen staan op zijn kop, dat wisten we al langer.
Maar met die sneeuw kon ik toch niet zo lachen vandaag. Door weer en wind en in mijn sjaal gedoken heb ik die natte witte vlokken vervloekt. Want sneeuw kan nog zo’n lieflijke woorden en denkbeelden oproepen, van “dwarrelen” was er deze voormiddag allerminst sprake. De sneeuw sloeg me pijnlijk in het gezicht, als prikkende kopspelden in mijn wangen.
Geen lieflijk dwarrelende vlokjes dus, maar als troost laat ik de mooie woorden dwarrelen in mijn hoofd.
Zoen dwarreloen,
Lieve
22 maart, 2008 at 11:08 am |
‘t Is toch zo mooi om naar te kijken he. Jammer dat het hier al weg is.