Op de dag af 40 jaar geleden werd een groot man neergeschoten. Een man die pleitte voor geweldloos protest, nota bene. Maar zo loopt het blijkbaar meestal af met mannen van geweldloosheid.
Ik heb het over Martin Luther King, voor wie vandaag het nieuws niet gevolgd heeft. Zowat de bekendste voortrekker van de Amerikaanse burgerrechtenbeweging. De man die het voortouw nam om de zwartgekleurde Amerikanen dezelfde rechten te bezorgen als hun bleke medeburgers. En die daarvoor in 1964 de Nobelkrijs kreeg.
Zijn historische woorden “I have a dream” bezorgen mij ook vandaag weer kippevel. Ik hoef ze maar te lezen en ik krijg het warm en koud tegelijk. Ik hoor die stem schallen, zie die overbekende tv-beelden zich op mijn netvlies afspelen. Het charisma van Martin Luther King en de gemeende hoop in zijn stem wanneer hij die woorden uitspreekt, raken mij op een manier die politici zelden weten te hanteren.
“I have a dream that one day on the red hills of Georgia the sons of former slaves and the sons of former slave owners will be able to sit down together at a table of brotherhood. (…) I have a dream that my four children will one day live in a nation where they will not be judged by the color of their skin but by the content of their character. I have a dream today.”
Historische woorden uit het verre verleden, 1963 om precies te zijn. Maar wat lees ik deze week nog? “Nog steeds racisme en discriminatie op de arbeidsmarkt.” Met getuigenissen van vandaag die uit de vorige eeuw lijken te stammen. King zou zich omdraaien in z’n graf, vrees ik. De meeste dromen zijn bedrog?
Zoen dromeloen,
Lieve
6 april, 2008 at 1:57 pm |
al wetek ni veel van de Martin, toch heeft hij gezorgd voor een heel andere kijk tegenover discriminatie, jammer genoeg wordt de dag van heden nog steeds verschil gemaakt tussen mensen die anders zijn, zwart en wit, geel en paars. Mensen zijn mensen en moeten zo aangesproken en behandeld worden…
Mooie blogpost alweer lieve, je blijft me boeien ,
groetjes
Uw neefje Lode
7 april, 2008 at 1:21 am |
Hi Lieve,
Alles een beetje OK aldaar?
Heb net je postje gelezen ivm King, Martin Luther. Is waar, is waar … Fenomenaal, die speech.
Zag ook zijn dochter, gisteren op Canvas. En die zuchtte ook onder de vaststelling dat veertig jaar na de speech er nog altijd van die vieze vooroordelen bestaan en die platte discriminatie. Bwaark… Maar ze zag ook in dat de mogelijke overwinning van Barak Obama in de VS voor een dijkbreuk zou kunnen zorgen.
En dat deed me denken aan een anecdote uit mij eigen bestaan. In 1979 heb ik een tijd in Frankrijk gewoond en werkte ik er in een opvangcentrum voor asielzoekers en politieke vluchtelingen. (Ja, dat bestond toen ook al). Op een dag stond ik in de kantine aan te schuiven voor het middagmaal met een Ierse en een Nederlandse vriend. Achter hen schoven ook nog drie zwarte jongelingen aan die opgewonden praatten en discuteerden. Omdat die Ierse vriend Nederlands sprak, waren wij druk moppen aan het uitwisselen in een Iers-Nederlandse combinatie. Opeens en zonder enige waarschuwing werd ik aangevlogen door één van die zwarte jongens die me een klap voor mijn hoofd verkocht waardoor ik onzacht met de vloer in aanraking kwam.
Mijn Ierse vriend, die het lichaam van een klein commodekastje had, sprong tussenbeide en sleurde de jongen van me af. Hij riep en brieste in zijn moederstaal dat de jongens ons met rust moesten laten, waarna ze mokkend en dreigend afdropen.
Toen vertelde hij ons, dat deze jongens net uit het Zuidafrikaanse Soweto waren gevlucht en in Frankrijk een veilig toevluchtsoord zochten voor de vervolgingen van het Apartheidsregime. Ons gebruik van Engels/Iers/Vlaams/Nederlands had hen doen vermoeden dat wij blanke Zuidafrikanen waren, zogenaamde ‘boeren’, extreemrechtse aanhangers van de ‘Afrikaander Weerstands Beweging’, een paramilitaire organisatie die wel eens meer door de Zuidafrikaanse officiele instanties werd ingezet bij het onderdrukken van de rassenrellen in de wijken van Soweto en zich ook van die vreemde talencombinatie bediende.
Die avond zijn wij drieën, gewapend met een paar flessen boergondische wijn naar hun kamer getrokken en hebben urenlang met hen gepraat en gedronken. De verhalen die ik daar te horen kreeg waren schokkend en haast niet te verdragen. Hoe hun familieleden misbruikt en mishandeld werden, hun ouders als slaven behandeld, hun moeders en zussen als hoeren verkracht.
Ik kan je verzekeren, ik was nuchter en heb hier lang over nagedacht. Die woorden vergeet ik nooit, die jongens en hun verhalen staan diep in mijn ziel gegrifd.
Veertig jaar na de speech van MLKing en haast dertig jaar na mijn wedervaren in Frankrijk, lees ik nog elke dag verhalen van de meest afschrikwekkende vormen van discriminatie. En alles wat ik kan doen, is vriendelijk blijven omgaan met mijn ‘gekleurde’ buren. Vriendelijk en beleefd omgaan met de mensen die ik ontmoet in de supermarkt. Dromen mogen dan bedrog zijn, het mag ons niet beletten te hopen en te handelen. Te hopen dat op een dag, ergens ver in de toekomst allicht, mensen verstandiger zulen worden en hun angsten zullen afleggen. Om in te zien dat MLK en die vele anderen gewoon gelijk hebben. Discrimineren is onzin, een gevolg van existentiële angst, onzekerheid en onwetendheid.
De beste remedie tegen die kwalen lijkt mij: het opheffen van de onwetendheid en het wegwerken van de bestaans-angst. En als ik zie dat mijn kinderen opgroeien in een wereld waar kleur nog amper een rol speelt, dan kan ik alleen maar hoopvol zijn. Door de veelkleurigheid als een realiteit te ‘beleven’, ga je er op den duur ook geen ‘graten’ meer in zien, aanvaard je het als ‘gewoon’. En dat lijkt me een ideale situatie. De angst en de onwetendheid verdampen als vanzelf.
In die zin zijn dromen geen bedrog: zij inspireren en geven hoop. Ik was 5 in 1964, ik was 20 in 1979. En mijn kinderen, die nu 20 zijn, zijn haast volledig ‘kleurenblind’ geworden. Zo lang duurt het dus. Slechts zo lang.
Goeie zaak.
7 april, 2008 at 11:31 am |
@ mijn neefie: ‘t raakt me wel dat jij er zo over denkt, en blijkbaar ook de rest van onze familie
‘k Heb na dat paasfeestje nog een hele week mogen horen wat voor toffe familie ik wel heb!
@ johan: klinkt als een waardevolle ervaring, daar in dat opvangcentrum. ‘k Vind het vooral mooi en bewonderenswaardig dat jullie na die aanvaring zijn gaan praten met die mensen en geluisterd hebben naar hun ervaringen en beweegredenen. In plaats van conclusies te trekken als “Zuid-Afrikanen zijn lichtgeraakt en agressief” of dergelijke. Getuigt van een open mind, en ik hoop dat er meer mensen zijn die denken en handelen zoals jij. Vroeger, vandaag en vooral in de toekomst.