Woensdag is eindredactiedag, ik schreef het eerder al (zie deel 2 van “Handleiding: hoe maak journalisten het leven zuur). En terwijl ik vandaag een hele dag met mijn vergrootglas naar taalkundige en inhoudelijke missers mag zoeken in ons weekblad, viel mijn strenge blik in het Groene Boekje op een prachtigmooi en wonderlijk woord: petsjorapieper. Petsj-watte? Petsjorapieper. Petsjorapieper. Gevonden in de officiele Woordenlijst der Nederlandse Taal: geen groter bewijs dat het woord écht bestaat!
Het nieuwsgierige beestje dat mijn dagelijkse doen en laten leidt, wil dan meteen ook weten wat voor pieper die petsjora precies is. Even een beroep doen op mijn taalkundige vrienden. Volgens mijn online makker www.vandale.be bestaat het ding/wezen/voorwerp/begrip niet. Ik neem zijn driedelige dikke broertje erbij hier op de redactie, het boek dat áltijd álles weet. Ook daar geen petsjorapieper. Paniek! Petsjorapaniek! Mijn taalkundig perfecte vrienden hebben absoluut geen weet van die vreemde pieper!
Rest me maar één laatste zoekvriend: die goeie, ouwe en getrouwe Google. Redder in nood, notulist van het collectieve geheugen, onderzoeksheld waarvoor researchers uit adoratie in zwijm vallen! En ook deze keer verdwijnt mijn petsjorapiepende onwetendheid als sneeuw voor de paaszon. De petsjorapieper blijkt een zeer zeldzaam geval te zijn, waar mannen met regenlaarzen en verrekijkers naar op zoek gaan. Een vliegende vriend die het luchtruim verkent en nog andere, ronkender namen als “Anthus gustavi” en “Pechora Pipit“ bezit. Een exotisch, klein en fijn vogeltje met de gure toendra’s van Rusland en Azië als thuisbasis… dat desondanks toch een oervlaamse naam meekreeg in het Groene Boekje. Petsjorapieper. Pets!
Zoen piepeloen,
Lieve
9 april, 2008 at 8:00 pm |
Als je ‘petsjorapieper’ googlet, sta jij al maar liefst op de 5de plaats. Zo zeldzaam is die vogel
10 april, 2008 at 3:02 pm |
Ha, krijg ik toch nog een fotootje te zien, dankjewel!
10 april, 2008 at 5:28 pm |
Kijk, dat verwondert mij nu eens niet zie. Ik sat er nog elke dag van versteld hoeveel woorden het Nederlands aan andere talen heeft uitgeleend. En waarom zou dat nu eens niet een schoon vogelke mogen zijn? Al heeft ie wel een raar koppeke…
En leven op de gure toendra’s en zo, amaai, moet een heet kereltje zijn.
2 november, 2008 at 6:18 pm |
Die mannen met regenlaarzen kom ik veel tegen op een forum, waar ik een discussie voer. Die Petsjorapieper werd n.m.l door mij gezien op 21 oktober 2008 op Vlieland.
Het wordt nogal zwaar beproeft. Voor zo ver ik weet is dit de 2e melding voor Nederland. Vorig jaar werd een vogel opgenomen, maar waarschijnlijk is het de afstand wat het geluid moeilijk laat beoordelen.
Mijn waarneming speelde zich af op een campingterrein en ik rustte uit van het vogelen, toen dit object van mijn begeerte langsvloog. Zelf ben ik volkomen zeker van mijn zaak, omdat de vogel een zeer herkenbare roep heeft, die door geen enkele andere pieper wordt geproduceerd. De vogel is voor een vliegende vogel goed gezien en enkele marginale verschillen (want piepers zijn erg moeilijk te identificeren) ondersteunen de waarneming van het geluid.
Mischien wel een heel stuk leuker om aan niet-vogelaars dit verhaal te vertellen, want de vogelaars zelf, leggen me aardig de duimschroeven aan (figuurlijk wel te verstaan). Het mag ze niet baten, want de kritiek wint het me persoonlijk niet af.
Nou, groet daar in Belgie,
Gerd.
10 november, 2008 at 1:12 pm |
Hoi Gerd in Nederland!
Inderdaad wel een leuk verhaal om te horen. Ik had er geen idee van dat je er zo in kan opgaan om een zeldzaam vogeltje te ontdekken, maar ik vind het fantastisch. En het maakt toch niet uit of anderen vinden dat je gelijk hebt of niet? Als je er zelf maar plezier aan hebt beleefd
Zoen meloen,
Lieve