Je gebruikt het elke dag wel. Je staat er soms niet bij stil. Andere keren vergeet je het te gebruiken, hoe belangrijk dat ook is. Je kent het in minstens drie talen. En je kan het nooit genoeg weggeven.
Ik denk aan… het belangrijkste woordje in die gigantische woordenschat van ons: Dank U. Een ongeraffineerd kleintje uit ons dagelijks taalgebruik, maar zo broodnodig. Om je waardering te tonen, om een vleugje respect door te geven.
Reden ook waarom ik dat lieve woordje in zoveel mogelijk talen wil kennen. Ik heb al jaren geleden de ambitie opgegeven om ooit de hele toren van Babel te beklimmen en honderdtalig te worden… Maar de fundamenten van die toren kennen, dat is mijn nieuwe doel. Want met een simpele Dank U in de taal van je gesprekspartner tover je wonderbaarlijk snel een dankbare glimlach tevoorschijn.
Zoals gisteren na een interview met twee straffe madammen uit Ethiopië. Een vol uur lang hadden ze mij deelgemaakt van de problemen van hun land, de hoop van hun lotgenoten en de miserie van hun volk. Ik vergeet nooit de sereniteit van die twee vrouwen en de sterkte die uit hun ogen sprak. En de geflatteerde gezichten omwille van mijn “Galatoma” na het interview. Dank u, Shemsiya en Genework. Galatoma.
Zoen merciloen,
Lieve
22 april, 2008 at 2:44 pm |
In hoeveel talen ken je het dan?
ben wel nieuwsgierig
23 april, 2008 at 2:57 am |
Woorden zijn slechts een vehikel,
Het zijn je daden die je ware aard verraden.
23 april, 2008 at 9:34 am |
@ Evelien: ik tel het even voor je na…
Japans: arigatoo
Chinees: sjè sjè (spelling even buiten beschouwing gelaten
Italiaans: grazie
Litouws: aciu
Frans: merci
Pular (taal uit West-Afrika): a djaraama
Spaans: gracias
Portugees: obrigado/a
Duits: danke (vielen Dank, danke viel, danke sehr, …)
Zuid-Afrikaans: baaie dankie!
Sloveens: chowala
en natuurlijk ook Nederlands…
Voorlopig kom ik dankzij veel boeiende internationale gesprekken dus aan 12. Maar er ontglippen mij op dit moment ongetwijfeld nog een paar…
@ moleskine: woorden duiden en versterken daden, zetten aan tot grote gevoelens en meer begrip… Ik ben het dus lichtelijk oneens met je wanneer je hen “slechts een vehikel” noemt
. Maar meer nog dan woorden en daden vind ik keuzes bepalend voor iemands aard. Doordenker zo vroeg op de dag!
23 april, 2008 at 2:31 pm |
In het eerste deel van “The Lord of the Rings” van J.R.R. Tolkien legt de auteur deze woorden in de mond van Gandalf, wanneer het genootschap in de mijnen van Moria voor het eerst geconfronteerd worden met het schepsel Gollem en Frodo zich afvraagt wat te doen met dat creatuur: “Many that have died deserved to live, and many who live deserve to die. But who are we to decide, Frodo? Life is a gift. Life is the time that is given to you, and it’s up to you to decide what to do with it. But do not decide to lightly …”
J.R.R. Tolkien’s meesterwerk is in die zin een voortdurende zoektocht van de mens naar zijn ware roeping, een aftasten van de mogelijkheden en beperkingen in zijn omgang met de werkelijkheid. J.R.R. Tolkien was een diep-gelovig man en balanceerde vaak op het scherp van de snee: waren wij mensen gedetermineerd door omgeving, fysieke en mentale beperkingen, door opvoeding en cultuur? Of zijn wij ‘vrij’ en ligt het er maar aan welke keuzes wij maken?
Voor vele mensen die na Tolkien kwamen en die de gruwelen van de ‘Ring’ (bijvoorbeeld in de vernietigingskampen van Auschwitz, Bergen-Belsen, Chelmno, … ) hebben meegemaakt is het allemaal niet zo duidelijk meer. De vertwijfeling is in veler harten geslopen. De macht van het Kwaad is enorm. En de onmacht van de mens zeer groot. En ook Tolkien, die aan den lijve de gruwelen van de Eerste Wereldoorlog had meegemaakt, besefte dat het antwoord op al die vragen niet simpel was en kon zijn.
Maar als mens heeft Tolkien een positieve boodschap willen brengen. Hoop is ons enige wapen tegen wanhoop. Het is daarom geen mirakel dat jongeren zich graag spiegelen aan Frodo, Sam en zijn kleine metgezellen. Hun moed en doorzettingsvermogen leidde immers tot de vernietiging van het ultieme kwaad.
De jeugd heeft de toekomst. Laat hen geloven in de ‘maakbaarheid’, in de rol en de kracht van de ‘vrije wil’. Prima. Als zij willen geloven dat vriendschap, trouw en moedig verzet tegen de wanhoop iedereen uiteindelijk vrij zal maken van de dwingelandij van de ‘Ring’ – als symbool van de macht van het kwade in ons – dan zijn ze gezegend! Zij zijn de stuwende kracht in de ontwikkeling. Hun geloof maakt hen sterk, terwijl onze ‘wijsheid’ ons misschien te tam, te bang maakt.
Ergens tussenin ligt de ‘Gouden Middenweg’ denk ik. De weg die Gandalf de Wijze met Frodo en de andere reisgezellen neemt. De weg van overleg en denken, van zoeken en riskeren. Zonder kennis van de toekomst, zonder garantie op succes. Zoals Tolkien besefte dat wijsheid en jeugdige daadkracht elkaar nodig hebben, zo denk ik ook dat wij mensen er goed aan doen naar elkaar te luisteren en respekt te hebben voor elkaar. Eén in de strijd tegen wanhoop en verdriet.
23 april, 2008 at 2:33 pm |
Sorry, Lieve, maar ik snap niet goed hoe dat lachebekje op die plaats in mijn reactie verscheen! Wil het er aub uithalen, want ik vind het schokkend! Sorry.