Het was het eerste wat me opviel toen ik op mijn eerste werkdag onze redactie binnenstapte: het schitterende uitzicht. Van op mijn werkplek op de 6e verdieping kan ik turen naar het groen van de koninklijke tuinen en inspiratie opdoen terwijl ik dromerig naar de bollen van het Atomium staar.
Als ik op de radio nog één keer het woord “Expo 58″ hoor, krijg ik gegarandeerd een acute aanval van expongitis-overkill. Maar die 9 bollen kunnen me blijven fascineren tot in het oneindige. Vaag en mysterieus bij mistig weer (of is het smog?), blauw bollende lichtjes in de verte wanneer het donker is.
Maar vandaag straalt de zon en dan straalt mijn Atomium zelfs meer. Dat felle ijzerkristal blinkt in mijn rechterooghoek. Een aai voor mijn Belgisch aardje, een oogverblindend stukje nationale trots. Reken maar dat ik trots ben. Zie ze blinken, die bollen!
Jammer dat ik jullie om vrij hypocriete reden niet kan laten delen in die blinkende Belgische vreugde. Maar ik heb weinig zin een pak geld neer te tellen aan de familie van architect Waterkeyn, alleen maar omdat ik een fotootje wilde schieten van ons nationale monument.
Zoen blinkeloen,
Lieve
29 april, 2008 at 7:54 pm |
Vandaag nog steeds Expo’58 in het tv-journaal. Overkill, inderdaad!
Ben er vorige zomer eens binnengeweest, maar kan toch niet op tegen het uitzicht buiten! Vraag me trouwens af waarom ze ooit die geweldige kabelbaan (die je voortdurend op het nieuws ziet) ooit verwijderd hebben.