Het past allemaal in één plaatje. Ik zie stukjes die allemaal deel uitmaken van één grote puzzel, maar ik weet niet wat het eindresultaat van die puzzel moet zijn. En honger is waar het allemaal om draait.
Racistische rellen in Zuid-Afrika. Woedende Zuid-Afrikanen trekken de straat op met hamers, hooivorken, stokken, bijlen, schoppen. Om buitenlanders uit te moorden en te verjagen. De beelden zijn irreëel: enthousiaste en breed glimlachende menigtes, op mensenjacht. Waarom? En waarom nu? “De stijging van inflatie, voedsel- en energieprijzen was een vonk voor het geweld’, stelt het South African Institute of Race Relations.” Zo lees ik in De Morgen vandaag. De Zuid-Afrikanen hebben honger. Razendmakende honger, blijkbaar.
In Port-Au-Prince, de hoofdstad van Haïti, kwamen de inwoners begin april op straat om te betogen tegen hun aanhoudende honger. De voedselprijzen zijn er torenhoog en blijven er stijgen. De armste Haïtianen moeten volgens Indymedia overleven op koekjes die ze maken van modder. For God’s sake! De betogingen liepen uit in rellen. Ook in Haïti doet de honger alle redelijkheid verliezen. Winkels werden in brand gestoken, het VN-hoofdkwartier werd geplunderd, vijf mensen kwamen om. Dodelijke honger in Haïti.
Vrienden van vrienden hebben al meer dan twee weken honger. Ze zijn al meer dan twee weken in hongerstaking. Omdat ze niet welkom zijn in ons land. Omdat ze dreigen weggestuurd te worden naar een land waar ze nooit meer naar willen terugkeren. Omdat ze geen papier hebben dat hen toelaat mens te zijn hier in België. Honger is hun laatste hoop.
Een lege maag maakt meer en meer kwaad, overal ter wereld. En omgekeerd: het is soms de laatste en wanhopigste manier om woede te laten zien. En ik heb net een lekker middagmaal achter de rug, zonder kop- of maagzorgen. En ik doe niets.
