Hij zag er een heel stuk magerder uit dan de vorige keer dat we elkaar ontmoetten, twee maanden geleden, in een Brussels krot. Het laatste restje moed was van zijn gezicht verdwenen. De wanhoop sprak dit keer niet alleen uit zijn woorden, maar was ook leesbaar van zijn uitgehongerde lichaam. Futloos, moedeloos, hopeloos.
Maar mijn hongerstakende vriend was er nog beter aan toe dan de tientallen andere sans-papiers in de Begijnhofkerk. Ondertussen zijn ze begonnen aan dag twintig van hun wanhoopsactie. Hun doel: papieren, en daarmee het recht om mens te zijn in ons land.
Kan je je voorstellen dat je al drie weken geen hap door je keel hebt gekregen, en dat er op zo’n moment toch iets is waar je méér naar verlangt dan naar eten?
Zoen zonderetenloen,
Lieve
27 mei, 2008 at 12:35 pm |
Met mijn volle maag op dit moment kan ik me dat echt niet voorstellen. Wij realiseren ons veel te weinig hoeveel geluk we hebben dat we hier geboren zijn.
28 mei, 2008 at 12:26 pm |
Het eeuwige drama: gebrek aan respect creërt gebrek aan begrip creërt gebrek aan inleefkracht creërt gebrek aan mededogen creërt honger creërt verdriet creërt gebrek aan repsect …. et ainsi de suite (Wie doorbreekt die vicieuze cirkel?) Van diegenen die rijk geboren zijn, zoals Truttelboom – ik leen even je typo, Lieve – kan je amper empathie verwachten. Laat staan … Ik zal uit solidariteit vandaag slechts één klein kommeke rijst eten … en denken aan die arme mensen.
19 juni, 2008 at 4:04 pm |
[...] En moest je toch nog een goede reden zoeken: het gaat om deze mensen. [...]