Selectief separatisme

JA, er zijn een aantal dwangmatige trekjes die mijn inboedel serieus kunnen omgooien. Of beter, mijn inboedel wordt serieus omgegooid wanneer die trekjes niet aan hun trekken kunnen komen.

Naast me op mijn bureau ligt een stapel met edities van ons Weekblad. Van elke week 1 exemplaar, sinds ik hier ben beginnen werken, netjes op volgorde met de recentste bovenaan. En JA, als er daar ééntje van durft ontbreken, dan word ik irritant en begin ik alle collega’s op politionele wijze uit te vragen of zij misschien gesnuisterd hebben in de stapel die hier ondertussen bekendstaat als mijn Archief.

Aan de koffieautomaat iets verder op de gang staat een stapel bakken met colaflesjes, waterflesjes en grote waterflessen. Neme wie nemen wil en drinke wie drinken wil, no problem with that. Maar JA, als iemand een leeg colaflesje in een bak voor waterflesjes durft terug te zetten, dan begin ik te vloeken (en niet eens binnensmonds). Dan gil ik net niet het hele gebouw bijeen om mijn frustratie de vrije loop te laten. Ik ben overtuigd anti-separatist wanneer het om Vlaanderen en Wallonië gaat, maar wat betreft cola en water eis ik Onverbiddelijke Apartheid!

Noem het dwangneurose, noem het perfectionisme, noem het autisme, maakt me niet uit. De wereld zou me zoveel gelukkiger maken wanneer iedereen wat georganiseerder en gedisciplineerder zou zijn!