Ze zijn zo cliché, de blogposts over zoektermen waarmee mensen op je blog terechtkomen. Maar hoe kan ik die zoektermen negeren wanneer er lieve woordjes tussen zitten?
Een lieve onbekende zocht naar “ik zien a geire”. Niet “ik hou van jou”, niet “ik zie je graag”. Waar wel de beeldschone Antwerpse variant.
De woorden doen me denken aan mijn favoriete leraar in de middelbare school, Marc Fransen. Van geen leraar Nederlands heb ik ooit meer bijgeleerd. Maar vooral zijn sappige verhalen, die hij vertelde terwijl hij op het lerarenbureau zat, zijn me het meest bijgebleven. Onder andere ook zijn lofzang op de klank van taal. Hoe de woorden “ik hou van jou” in elke taal zo mooi klinken. I loooove you, met een diepe, zwoele stem. Je t’ aime, oprecht en zangerig. Ich liebe dich, vrolijk rijmend. Té kjeeeero, ti aaaamo. Rrrrrr, ik ook van u.
En, ok, de Nederlandse versie paste niet in dat mooie rijtje van klinkende liefdesbetuigingen. Maar het ”kzien a geire” van een echte Antwerpenaar, sappig en rechtuit, dat was toch de mooiste van allemaal, niet?
Was u misschien die onbekende zoeker, meneer Fransen?
16 juli, 2008 at 6:41 pm |
Lief stukje
20 juni, 2009 at 6:39 am |
geregeld krijg ik een mailtje dat verwijst naar jouw blog omdat ik daarin vernoemd word. Het is een hele eer. Ik was niet de anonieme zoeker naar ‘ik zien a geire’, maar door jouw Lieve woordjes kan ik wel zeggen dat ik dat doe! En… ik lees a geire.
Lieve kusjes,
Marc
20 juni, 2009 at 7:41 pm |
Leuk ook dat je op dit berichtje bent gestoten, dankzij de wonderen van het web. Ik vermoed dat veel leraren zich niet kunnen inbeelden hoe memorabel ze wel zijn, terwijl anderen zich eeuwig wanen maar toch razendsnel uit het geheugen van leerlingen verdwijnen… Die van Nederlands zijn -toeval kan het niet zijn- in elk geval altijd blijven hangen bij mij!