Tijd om aan het werk te denken

Ideeën voor toekomstige reportages en interviews:

- de straten van Antwerpen uitgetest door een rolstoelpatiënt
(conclusie staat al vast: wat een handicaponvriendelijke stad!);

- een uitgebreide studie van het Permekecafé, haar personeel, de verse muntthee die er geserveerd wordt en de verschillende kranten die je er kan lezen;
(met de uurtjes die ik er nu elke dag doorbreng, wordt dat een zeer uitgebreide studie)

- waar is minister Annemie Turtelboom naartoe? Heeft iemand haar de laatste dagen, weken gezien of gehoord op tv of radio? Heeft iemand haar iets horen zeggen, doen of verklaren? Is ze misschien ontvoerd door baldadige bandieten of goedbedoelende buitenaardse wezens?
(onderwerp voor diepgravende researchjournalistiek!);  

 
 - een interview met het Spaanse elftal, dat een plaatsje in mijn hart heeft zien te veroveren. Of bij nader inzien: als ik mij aan hun voeten mag werpen is dat ook al goed! Maar mijn job is soms gewoon het beste excuus om leuke mensen te ontmoeten en hen onbeperkt te mogen uitvragen.
(en als het hele Spaanse elftal niet kan, dan alleen maar Marcos Senna… );

- een reportage waarbij de journalist(e) in kwestie aan den lijve ondervindt hoe het is om groepsgeknuffeld te worden door 22 voetballers die net de Europacup hebben gewonnen – I volunteer!

 

Maar voorlopig zal er van werken niet veel in huis komen. Voet omgeslagen en voor minstens twee weken opgesloten in een gipsen omhulsel. Even slikken voor de workaholic die ik blijk te zijn: twee weken niet werken?! Leren onthaasten dan maar. En met een stapel boeken en een welwillend zonnetje begint dat toch vrij goed te lukken…

Zoen pijn-o-loen,
Lieve