Een wonderkoekje, een valsspeler en een heel lange maand

In het tweede middelbaar kregen we op een middag niet meer te eten dan 1 Soedankoekje. Een witte reep die lichtjes afbrokkelde wanneer je er aan pulkte. Het waren zogezegd “voedzame koekjes”, zeiden de leerkrachten ons. Met genoeg voedingsstoffen en calorieën en weetikveelwatzymen om een hele dag zonder honger door te komen. Jaja. Maar wij moesten wel onze dagelijkse warme maaltijd en chocoladereep als dessert op onze buik schrijven?
Ze bleken gelijk te hebben, die leerkrachten. Een simpele witte reep nam op wonderbaarlijke manier de honger weg. Maar smaken deed het niet echt.

Enkele jaren later, in diezelfde leerrijke middelbare school, begon ik na te denken over de wereld. Ik leerde over hongersnood en ellende en besefte dat ik zelf -gelukkig!- nog nooit honger had gekend. Ik was 16 en wilde weten hoe dat voelde, zo’n lege maag. En dus besliste ik om op een blauwe donderdag niet te eten. Van ’s morgens af tot ’s avonds. Maar ik speelde vals. ’s Ochtends een klein beetje ontbijten, dat kon geen kwaad he? Goed begonnen, half…?! Nadien hield ik het toch uit tot een uur of vier in de namiddag. En toen had ik er genoeg van. De honger had mijn benen slap en mijn hoofd verward gemaakt. Ik besliste dat ik nu wel wist wat dat was, een lege maag. Ik had amper 7, misschien 8 uur niets gegeten.

En nu zie ik hoe een goede vriend zijn geloof en zelfdiscipline test met vrijwillige honger. Overdag, tenminste. Wetende dat ik het zelf niet eens een dag zou uithouden, kan ik daar alleen maar respect voor hebben. Afzien van allerlei soorten aardse verlokkingen ten dienste van je overtuiging, dat vind ik eigenlijk best knap. Een maand zonder drank, sigaretten, feestelijke uitspattingen, seks, een maand van honger, om je te concentreren op de belangrijke dingen des levens: bezinning, dankbaarheid, banden tussen familie en vrienden. Stiekem zou ik dat ook wel willen kunnen.
Maar om niet onder te moeten doen voor die vriend, neem ik mezelf voor de hele maand niet te snoepen. En dat hou ik toch al twee dagen vol!