Me, junkie

Verslaafd aan nieuws, dat geef ik grif en gaarne toe. Ik heb mijn dagelijkse portie actualiteit even hard nodig als een bed om in te slapen, een dak boven mijn hoofd en een minimale portie voedsel om mijn maag te vullen.

Het absolute minimum: ’s ochtends om 7u de hoofdpunten van het nieuws op Radio 1 (waardoor ik moet spurten om de trein van 7u20 te halen) plus de belangrijkste krantenkoppen die ik stiekem meepik uit de kranten van mijn medetreinreizigers. En na een drukke werkdag uitrusten met het laatavondjournaal. Minder nieuws is ab-so-luut not done!

Een ideale dag? Die begint met een lang ontbijt, de weekendeditie van De Morgen minstens twee uur lang als tafelgenoot. Overdag een tijdje surfen op internet en mijn homepagina www.krantenkoppen.be onafgebroken open laten staan om de updates in het oog te houden. Terwijl op de achtergrond de radio speelt, zodat ik elk halfuur de oren kan spitsen voor de laatste nieuwsberichten. Tegen 19u duik ik in de zetel om terzelfdertijd naar Het Nieuws en Het Journaal te kijken. Om 19u30 begint het journaal bij de Franstalige collega’s van La Une, en een halfuurtje later zap ik naar Ter Zake. En vlak voor ik ga slapen, kijk ik weer uit naar het avondlijke gezelschap van Jan Becaus. Die man heeft zo’n heerlijk warme en geruststellende stem! En zijn meer dan perfecte Britse accent -de Daaw Jeeuwns, rrr- doet me kirren van plezier.

Held en ik wagen ons wel eens aan wilde dromen om later in zijn verre land te gaan wonen. Maar toen hij ontdekte wat voor ongeneeslijke nieuwsjunk ik ben, schudde hij zijn hoofd. “Lieve, als we ooit verhuizen, dat overleef jij nooit. In mijn land zijn er streken waar er niet eens kranten bestaan, dat weet je toch?” Ik slikte. “Dan begin ik desnoods zélf met een krant.”