Gerommel in de verte. De spanning stijgt.
Kwis op komst. Zaterdag. Mijn hersenen worden dezer dagen Bart-De-Wevergewijs koortsachtig volgestopt met triviale feiten en nutteloze weetjes.
De collega hier naast mij komt in hetzelfde kwisteam te zitten. Sinds maandag bestoken we elkaar op tijd en stond met vragen die er niet toe doen maar waarop het antwoord zaterdag wel eens cruciaal kan blijken te zijn.
“Hoe heet die berg nu weer waarin die vier Amerikaanse presidenten zijn uitgehouwen?” (Mount Rushmore; een national park in South-Dakota waarvan een indianenstam by the way claimt dat het hun grondgebied is)
“Wat was de naam van die Belgische actrice die nu in een Hollywoodfilm meespeelt?” (Lynn Renée, en een bonuspunt omdat ik mij een dag na deze vraag nog de titel van de film herinner: The Hessen Affair)
“Wat is nu weer de hoofdstad van Madagaskar?” (een klassieker! Antananarivo, natuurlijk)
Zelfs wanneer ik een liedje neurie, borrelen spontaan de kwisvragen op. ”Hoe heet dat liedje nu toch?” (de Triomfmars van Verdi, uit de opera Aïda)
Met één actualiteitskrak, één sport- en tv-krak, één personeelsdienstkrak, één vormingskrak en één, euh, persoon die de sfeer er moet inhouden (me) komen we er wel zaterdag. En als we niet winnen, heb ik nog altijd pakken nutteloze informatie bijgeleerd deze week!
Ja lap, ik ga weer de enige niet-geoefende persoon in’t hele gezelschap zijn e. Ik zal mijn hulplijnen dan almaar installeren nahahaha. En mij verder verdiepen in domme tv-programma’s.
Met al uw kwiservaring zijt gij nu eenmaal genoeg voorbereid, Plezanterieke
“Kwiservaring”, bedoelt ge die éne quiz per jaar waaraan ik deelneem voor de sport en ‘t gezelschap? Hopelijk beschik ik nu over een even inspirerend (en in mindere mate expirerend) team.
En het is dus alweer bewezen: ik zit er doorgaans vooral bij voor de sfeer… Maar als de sfeer goed is, zit ik daar dan ook niks mee in!