Jong militant geweld in Londen

35 000 mensen lieten zaterdag in Londen hun stem horen. Voor een allegaartje van nobele doelen: tegen oorlog, tegen discriminatie, tegen armoede, tegen de klimaatverandering. Maar het was vooral een noodkreet die zoveel betekende als “Politici, luister naar ons en denk aan de mensen wanneer je de wereld bestuurt”.

Ik mocht voor het Weekblad mee naar Londen, om mijn ogen en oren goed open te zetten. Een opvallende vaststelling: sommige betogers waren wel érg jong! Maar daarom niet minder enthousiast… 

Breek uit!

Ik moet geregeld naar buiten. Om mensen te interviewen en een nieuw stukje wereld te leren kennen. Om een voorraad frisse lucht in te slaan voor mijn aan airco gewende longen. Om op zoek te gaan naar nieuwe en onvertelde verhalen.

Ik lijd weer aan een overdosis aan-mijn-bureau-zitten. Nog even hou ik het vol. Maar als ik dat volgende interview niet geregeld krijg voor maandag, word ik poepeloerezot, ik voorspel het u!

Een geruststelling: ik ben niet de enige die teveel energie heeft om 5 op 5 op zijn bureaustoel geplakt te blijven zitten. Er zijn er nog anderen in die wereld die zich met volle overgave losscheuren van de zitting. En wanneer die daar dan leuke YouTubefilmpjes van maken, maken ze meteen mijn dag goed!

Zijn eerste keer

Beschilderde slangenmensen, Afrikaanse clowns in business suit, menselijke piramides die plots ineenstorten, oerdrums en opzwepend gezang… Da’s wat er vanavond op het programma staat. Heb ik toch van horen zeggen. Wordt mij beloofd in flarden Laatste Show en YouTube. 

Ik ga naar Afrika! Afrika! kijken. Voor wie de voorbije weken op Mercurius zat of voor wie compleet ongevoelig is aan ver doorgedreven marketing: een groots opgezet circusspektakel met zang, dans en show. Heeft z’n tenten net verhuisd van Antwerpen naar Brussel. 

En vanaf het moment dat ik ook maar zo weinig als een tentpaal van zo’n circus zie, vlieg ik er naartoe. Gecharmeerd, gefascineerd, hulpeloos en gehypnotiseerd. Zelfs al krijst mijn bankrekening op zo’n moment nee, het mag niet baten. Want sinds ik als jobstudent bij Cirque du Soleil mocht werken (“programmaboekjes! CD’s!”), is er een sprankeltje circusmagie achtergebleven in mijn hart. Spektakelmagie, à la Alegria en Dralion. Een show die al je zintuigen meetrekt en je geen seconde met rust laat. Zo’n circusvoorstelling waar je buitengaat met een gevoel van euforie en een brede, verwonderde smile op je gezicht. 

De betovering van echt circus, die zit doorgaans in de tragedie van een goede clown, in de bravoure van een ouderwetse circusdirecteur. In kleine, onooglijke tentjes die wachten op spaarcentjes om gerepareerd te worden. De stiltes van ingehouden adem en tintelende spanning, die voel je alleen in authentieke arena’s. Niet in Tour&Taxis, niet in een zaal van duizend man. Zoals de nostalgische circussen die tijdens de Zomer van Antwerpen her en der verstopt worden in de stad. 

Maar zo’n authentieke circusmomenten moeten zeldzaam blijven. En afgewisseld worden met spektakel waarvan je mond openvalt, met muziek en choreografie die je willen doen meedansen. Benieuwd wat het wordt, vanavond. Des te meer omdat Held nog nooit een voet in een circustent heeft gezet, of het nu die van een rondreizende familie is of die van een internationaal gezelschap. Mijn voorspelling? Hij gaat niet weten wat hij ziet!

Ik heb wat niemand hebben kan

Hoewel het een contradictio in terminis is, heeft iedereen onhebbelijkheden. U peutert in uw neus achter het stuur? U kauwt op een tandenstoker tot het houtje papperig wordt en er een splinter in uw lip blijft steken? U vist het haar niet uit het afvoerputje of u likt uw bord uit na een smakelijke maaltijd? Betrapt! 

O wee degene die ooit met mij in hetzelfde huis moet wonen. Want ik heb namelijk onhebbelijkheden met hopen. Arme Held? 

Ik durf wel eens het laatste beetje smeerbare kruidenkaas uit dat ronde potje schrapen met mijn wijsvinger. Helemaal onfatsoenlijk. Maar zo lekker! En ik durf wel eens een vingernagel afbijten, wanneer die al half gescheurd is en over aan blijft haken. 

En verder wil ik dat alle opladers in huis uit de stekker worden getrokken wanneer ze niets aan het opladen zijn. Weg energieverspilling! Nog zo’n neurotisch trekje: mijn goede snijmessen moeten metéén afgewassen en afgedroogd worden. Anders krijgen ze vieze vlekken op het houten lemmet. Ik wil absoluut niet dat er twee verschillende keukenhanddoeken omhooghangen: twee dezelfde motiefjes graag. En mijn bad- en WC-matje, die moeten exact goed liggen. Tot op de millimeter. Verschuif ze en de donderwolken naderen met een windsnelheid van 220 kilometer per uur. 

Om maar te zeggen: ik denk niet dat ik met mezelf zou kunnen samenleven. Hopelijk zijn er anderen die dat wél zien zitten.

Energieverslindend

Als ik kwaad ben, heb je verschillende mogelijkheden. Ik kan licht geïrriteerd zijn. Soms ben ik op mijn tenen getrapt. Koleirig, dat kan ook. Of heel erg verontwaardigd.

Maar echt razend kwaad, ronduit woest, zo’n bui waarin je met verwijten gaat slingeren en zin hebt om -bij wijze van spreken- iemand in elkaar te timmeren? Dat overkomt me zelden. Maar ik voel het: nu is het bijna zover. De spanning stapelt zich op en heeft bijna haar kookpunt bereikt.

Held woont net in een nieuwe studio. Vier bij vijf meter, pas gerenoveerd, goed geïsoleerd, hartje Brussel. Hij verwarmt de kamer met een kleine gaskachel. En zijn nieuwe energieleverancier wil hem een verbruik aanrekenen waarmee ik zonder moeite een villa zou kunnen verwarmen.

Daar kan een mens “gewoon kwaad” van worden. De echte, pure woede kwam er pas toen we probeerden om die fout te laten rechtzetten. Vier mails. Twee faxen. Zesentwintig telefoontjes, naar mijn energieleverancier en netbeheerder. Vier met zijn huisbaas. Eentje naar de informatiedienst van de federale overheid.

En om het helemaal te gek te maken: na al die tijd- en geldverspilling is zijn probleem nog altijd niet opgelost. We worden van veel kastjes naar nog meer muren gestuurd. Razend kwaad word ik daarvan!

Ik heb niets tegen de callcenter-medewerkers van mijn energiemaatschappij hoor. Fijne mensen, ik ken ze ondertussen bijna allemaal. Sofie, beleefd en professioneel. Nathalie, heel efficiënt en hulpvaardig. Jeroen, een starter die alleen maar procedures bovenhaalt.

‘t Is niet hun schuld, wel die van hun op winst beluste bazen. Wat ik nodig heb, is iemand die mij objectieve informatie geeft in de jungle van energiefacturen, contracten, voorschotten en afrekeningen. Waar blijft die beloofde federale ombudsman?

Ik zal volhouden tot het bittere einde. Ik zal blijven telefoneren, mailen, faxen, ik ga desnoods persoonlijk naar het hoofdkantoor van zijn leverancier. Maar wat moeten mijn kansarme buren dan, die geen uren naar het 078-nummer van de klantendienst kunnen bellen? Wat moet mijn oma, die niet zo goed is met paperassen, wanneer de energieleverancier met haar voeten speelt?

Everybody happy!

Ik doop het voorbije weekend bij deze officieel om tot Weekend van de Koopjes Zonder Schuldgevoelens. Een nieuwe handtas hangt te prijken aan mijn kapstok en ik heb het gezellig warm in mijn nieuwe streepjestrui. Maar mijn portefeuille heeft op geen enkel moment gekweeld als een varken dat naar de slachtbank gesleept wordt, wat ‘ie normaal gezien wél doet wanneer ik toegeef aan mijn koopjeslust.

Nee, ondanks de moeilijke crisistijden ten huize Lieve, en ondanks de jobkorting aka verkiezingsstunt die onlangs op mijn bankrekening prijkte en die alweer volledig versluisd is naar de bankrekening van mijn energieleverancier, ondanks dat alles gaf mijn portefeuille gezapig en zonder protest mee. 

Veel reden tot klagen had ‘ie gewoon ook niet. Ik heb hem dit weekend wat gespaard, the poor little thing. Maar op mijn tanden bijten zou ik er nu ook niet voor over hebben. Op naar de Kringwinkel! Ze hadden daar namelijk een fijne actie bedacht zaterdag: “Koop de Dag van Toen”. En hoewel ik er eigenlijk was voor een reportage, kon ik die prachtige retro handtas echt-niet-laten-liggen! 

En vanmiddag -zonnetje op mijn koppie, zusje aan mijn zij- kuierde ik door de Kloosterstraat om te blijven plakken aan de rekken van een tweedehandswinkeltje. Zus paste een topje dat haar beeldig stond, ik probeerde een hoofddeksel dat bij nader inzien eerder in een verkleedkoffer paste.
Maar valt mijn oog bij het bijna-buitengaan toch wel op een enorm leuke streepjestrui zeker! Zo eentje waar je op het eerste zicht verliefd op bent. Zo eentje die je naar zich toezuigt en je lief smeekt: “pas mij, toe, pas mij nu, ik ben voor jou gemaakt…” Streepjestrui bleek er niet om te liegen. En het prijskaartje met de belachelijk lage prijs trok mij al helemaal over de streep. 

Ja!, riep mijn portefeuille. Kopen! Nu! En niet volgende week een vijf keer duurdere trui in de Nieuwstraat of op de Meir! 

 

Daarom, speciaal op deze zondagavond: speciale lieve woordjes voor de Kringwinkel. En voor de tweedehandswinkels overal in deze fantastische stad. Want: ik gelukkig. Mijn portefeuille gelukkig. Het milieu gelukkig, omdat die spullen nu evengoed op het stort hadden kunnen liggen. Mijn chauffage gelukkig, want dankzij Streepjestrui kan die nu een graadje lager. En zo kan ik het geld van die jobkorting bij mijn volgende energieafrekening misschien toch nog iet of wat recupereren…

Wachten op…

… het moment dat deze site…

… de nieuwe site van Het Nieuwsblad wordt!

Spannend!

(of moet je een nieuwsjunkie like me zijn om zoiets spannend te vinden?)

Wannabe filosofie

Ik weet niet wat meer voldoening geeft: iets wanhopig graag willen, of het uiteindelijk kunnen bemachtigen? Wat is er leuker, de verpakking ongeduldig openscheuren of ontdekken wat er in het cadeautje zit? Wat doet mij het meest beseffen hoe graag ik Held zie: hem anderhalve week moeten missen of hem nadien terugzien? Een jaar zitten zoeken naar en dromen van een leuk appartement, of er uiteindelijk in kunnen wonen?

Existentiële en overigens helemaal overbodige vragen, want ik heb niet echt nood aan een antwoord. Op een moment dat ik beter in mijn bed zou gaan liggen. Vermoeidheid heeft zo zijn pseudofilosofische gevolgen ten huize Lieve.

Een nieuwe bestemming

Hij krijgt weer een nieuwe thuis komende week. Hij weet gegarandeerd niet wat hem overkomt. Bijna dertig jaar op dezelfde plek gewoond en dan twee keer verhuizen op korte tijd. Eerst in het appartement van de mama. Nu komt ‘ie bij Held thuis terecht.

Onze zetel. DE zetel. De enige die die naam waard is. Dé zetel.

Later meer. Want dé zetel, die is een heel verhaal waard.