Net als in de film

Hij is de wereld bijna uit. Wie goed zoekt, vindt hem nog in zwartwitfilms en in vele meisjesdromen. Hij is nochtans zo gegeerd: de echte gentleman. Met de ouderwetse flair van Gene singin-in-the-rain Kelly, de beschaafde manieren van Colin meneer Bridget Jones Firth en het voorname voorkomen van Sean Connery als de ultieme James Bond.

Alle feministische inspanningen ten spijt: ik wil er ook eentje. En er mogen er ook veel meer op mijn trein naar het werk springen, want vanmorgen ging het daar weer goed fout. Probeer maar eens op de trein te raken wanneer er een hoop hippe zakenlui in goede conditie klaarstaat om te sprinten en te vechten voor een zitplaatsje. De yuppies missen dikwijls zelfs het respect om uitstappende reizigers voor te laten. Een bende vechtersbaasjes uit een slechte actiefilm, zonder Bond-allures.

Waar zijn ze toch, die gentlemen? Die mannen, liefst in driedelig pak, die galant hun plaats opofferen voor een jongedame in bus of tram. Ze houden de deur voor je open en laten je voorgaan. Ze zijn immer galant en charmant. Ze rijden de auto voor met slecht weer, zodat mevrouw niet door de regen hoeft te lopen. La vita è bella! Ze zouden het leven er zoveel mooier en aangenamer op maken.

Goed, sommige vrouwen vinden het vervelend of ronduit beledigend wanneer een man zich behulpzaam en attent toont. Gelijke rechten hebben we gevraagd, gelijke rechten hebben we gekregen. Maar toch. Stiekem vind ik het wel leuk wanneer meneer spontaan de te zware boodschappentas overneemt. Stiekem geniet ik ervan wanneer mijn eigen gentleman mijn jas helpt aantrekken. En ik moet toegeven dat zo’n ondersteunende arm verdorie handig is wanneer je met hoge hakken over kasseien sukkelt. Net als in de film, maar geen James Bond die er tegen op kan.

In the rain

Een taalkwestie. Ben ik vandaag buitengewoon lui, of eerder buitengewoon relaxed? Is mijn hoofdactiviteit vandaag niksen, of ben ik gezellig aan het cocoonen?

Feit is dat de middag ondertussen al gepasseerd is en dat ik nog steeds in mijn pyjama in de sofa zit. Ik kan er ook niets aan doen dat het een regenachtige dag is, natuurlijk. Zo’n dag die vraagt om je pyjama lang aan te houden, om lang te ontbijten en om te kijken naar het niets op de televisie. Belspel, Tel-sell, tekenfilms. Laptop op de schoot, waar hij taalkundig gezien thuishoort. Sportieve trui met kap om de schouders, want te lui om de verwarming aan te zetten.

Vtm laat het afweten en zendt geen oude namiddagfilm uit stiller jaren uit. Maar een regenachtige middag vráágt gewoon om film in zwart-wit. Met gentlemen van een uitgestorven soort, in driedelig kostuum en met elegante herenmanieren. Met ouderwetse dialogen van sterren die al lang vergeten zijn. Met analoog getapete muziek van fagot en strijkers, dramatiek eerste klasse.

Films waar Gene Kelly en Jude Garland de show stelen. Hun kapsels, respectievelijk met veel gel naar achter gestreken zwart haar en een opgestoken krullenbol, lijken als twee druppels water op die van mijn moemoe en vava op hun trouwfoto.

De nood aan ouderwetse romantiek is groot, en ik vraag aan YouTube om Gene Kelly tevoorschijn te toveren. Ik zie hem een jongeman spelen, die dolverliefd door de regen danst. In een volgend filmpje verklaart hij zijn liefde aan een jonge vrouw, en die is gelukkig wederzijds. “Jo, what hit us?” – “Oh, what hit me a long time ago…?” Een andere Gene Kelly danst op kranten en krakende planken, zijn voeten zijn niet bij te houden.

This has been a most unusual day…
Love has made me see things in a different way…

Niets mooier op een regenachtige namiddag dan een portie “singin’ in the rain”!

Voor de fans en de nieuwsgierigen:

Singin’ in the rain (1952)

For me and my gal (1942)

Summer Stock (1950)

Wat is er gebeurd met…

…mijn favoriete nieuwssite?

De poetsvrouw

De hele organisatie is met collectief verlof. Behalve mijn mannelijke collega en ik, want een Weekblad verschijnt nu eenmaal niet zonder mensen die het willen schrijven. Ik stap vanochtend de gang binnen en kom terecht in het Rijk der Poetsvrouw.

De radio met volumeknop op tien (of elf). Het ding verspreidt ninetieshits en foute muziek van MNM. De deuren van alle bureaus staan wagenwijd open. De gang is een hindernissenparcours van bureaustoelen, vuilbakken en papierdozen.

Poetsvrouw was duidelijk niet op de hoogte van het feit dat er überhaupt nog iemand zou komen werken, want bij mijn entree kijkt ze alsof ze spoken ziet. ‘Oei’, zegt ze. ‘Goeiemorgen’, zeg ik.

Gezwind stap ik ons redactiebureau binnen. Ik wrijf mijn ogen nog een keer uit. Stoelen zijn buitengezwierd, vuilbakken zijn spoorloos en de kapstok staat bovenop een bureau. Licht is nog uit, de sterke geur van vloerbekledingreiniger prikkelt in mijn neus. ‘Oei’, zeg ik. ‘Goeiemorgen!’, zegt de poetsvrouw.

Per se in het Nederlands

Opgemerkt: “De koningshuisvolgers laten niet veel heel van het boek.”

Of hoe de royaltywatchers dezer dagen geen toekomst meer lijken te hebben bij de VRT. Bye bye, Jan Van Den Berghe. Zou mijn geliefde Ruud Hendrickx er voor iets tussenzitten?

Pantomime

Ze waren zo blij, die twee mama’s. Ik zag ze op tv. Van levenloze liggende lichamen waren ze veranderd in energieke, wellustige vrouwen. Geen doffe blik meer, maar hoop en toekomstplannen in hun ogen. Want een minister had hen die ochtend beloofd dat ze voorlopig geen schrik meer moeten hebben om met kinderen en al gedeporteerd te worden. Hun oogappels zouden nog even met de neus tussen de schoolboeken mogen blijven zitten. Onder een hele rist strenge voorwaarden, zo zei de minister er wel bij. 

Mijn gedachten dwalen af naar Azar, een Iraanse vrouw uit Antwerpen. Of meer een Antwerpse vrouw uit Iran. Negen jaar in België, twee kinderen die zich niets van hun geboorteland herinneren. Mag niet werken, krijgt wel een belastingbrief. Zou zij mogen blijven van mevrouw de minister? Zal de angst haar eindelijk loslaten? 

Ik denk aan Mamadou, gevlucht voor burgeroorlog en dictatuur. Vijf jaar geleden, geen papieren. Spreekt intussen vlot beide landstalen en werkt zich kapot om te kunnen overleven. Wel geïntegreerd, wel werk. Geen kinderen, geen papieren. 

Maar goed, de mama’s waren blij en dat deed deugd. De minister was zo mogelijk nog blijer, omdat ze met deze onverwachte beslissing een hoop stemmen hoopt binnen te halen bij de verkiezingen in juni. En dat was ongetwijfeld ook de enige bedoeling. De zware mantel met kritiek van zich afgooien, zich ontdoen van het imago van harteloze tante. Na meer dan een jaar van non-beleid en nietsdoen kan ze nu toch zeggen dat ze íets gedaan heeft. 

Ik ben dat beu, dames en heren politici. Dat u denkt dat mijn stem te koop is voor een schijnregularisatietje, een jobkortinkje of een langewappertje. Zo snel even erdoor gejaagd, om de schijn van regeren op te houden. Een maatregeltje om mee te kunnen uitpakken bij de kiezers. Een gebarenspel onder begeleiding van muziek en dans, pantomime van de beste soort. Maar jammer genoeg geen fictie.