Een taalkwestie. Ben ik vandaag buitengewoon lui, of eerder buitengewoon relaxed? Is mijn hoofdactiviteit vandaag niksen, of ben ik gezellig aan het cocoonen?
Feit is dat de middag ondertussen al gepasseerd is en dat ik nog steeds in mijn pyjama in de sofa zit. Ik kan er ook niets aan doen dat het een regenachtige dag is, natuurlijk. Zo’n dag die vraagt om je pyjama lang aan te houden, om lang te ontbijten en om te kijken naar het niets op de televisie. Belspel, Tel-sell, tekenfilms. Laptop op de schoot, waar hij taalkundig gezien thuishoort. Sportieve trui met kap om de schouders, want te lui om de verwarming aan te zetten.
Vtm laat het afweten en zendt geen oude namiddagfilm uit stiller jaren uit. Maar een regenachtige middag vráágt gewoon om film in zwart-wit. Met gentlemen van een uitgestorven soort, in driedelig kostuum en met elegante herenmanieren. Met ouderwetse dialogen van sterren die al lang vergeten zijn. Met analoog getapete muziek van fagot en strijkers, dramatiek eerste klasse.
Films waar Gene Kelly en Jude Garland de show stelen. Hun kapsels, respectievelijk met veel gel naar achter gestreken zwart haar en een opgestoken krullenbol, lijken als twee druppels water op die van mijn moemoe en vava op hun trouwfoto.
De nood aan ouderwetse romantiek is groot, en ik vraag aan YouTube om Gene Kelly tevoorschijn te toveren. Ik zie hem een jongeman spelen, die dolverliefd door de regen danst. In een volgend filmpje verklaart hij zijn liefde aan een jonge vrouw, en die is gelukkig wederzijds. “Jo, what hit us?” – “Oh, what hit me a long time ago…?” Een andere Gene Kelly danst op kranten en krakende planken, zijn voeten zijn niet bij te houden.
This has been a most unusual day…
Love has made me see things in a different way…
Niets mooier op een regenachtige namiddag dan een portie “singin’ in the rain”!
Voor de fans en de nieuwsgierigen:
Singin’ in the rain (1952)
For me and my gal (1942)
Summer Stock (1950)
