Een heel klein beetje maar

Ik had schrik. Alsof ik met één bliksemschicht -al waren het er behoorlijk meer- werd teruggekatapulteerd naar mijn kindertijd. De donderslagen rommelden aan één stuk door en hadden me bruusk uit mijn slaap gehaald. Maar echt wakker was ik niet, dus haalden mijn angstige instincten het van mijn volwassen verstand.

Geen gezellig nachtelijk onweertje om stil genietend naar te liggen luisteren, maar een onophoudelijke aanval van knipperende lichtflitsen, oorverdovende donder zonder genade en ratelende hagelbollen op mijn koertje.

Mijn arm greep automatisch naar de plek naast mij in bed. Leeg. Geen Held met beschermende armen om in weg te kruipen.

Heb me dan maar zo diep mogelijk in mijn donsdeken verstopt. En mij afgevraagd of Held, op zovele kilometers afstand, niet ook een heel klein beetje bang zou zijn.

Chocoladetherapie

Ik ging alleen maar een nieuwe donsdekenovertrek kopen vandaag, meer niet. En ah ja, naast die winkel was een spotgoedkope schoenenwinkel, dus ook daar moest ik natuurlijk even binnenspringen. Een paar fantastische schoenen, niet te geloven! Ik zet mij op het schoenpasstoeltje, ik pas. Ik zet een stapje dichter bij de spiegel om die prachtexemplaren te bekijken. Ik kijk om. En ik zie mijn handtas niet meer staan. 

Twee blikken rondom volstaan om te zien dat dat niet de fout is van mijn eigen slordigheid. Ik spurt de winkel uit (op de onbetaalde schoenen). Blijf op straat staan, luid vloekend en roepend. Wie de dief ook was, hij of zij is meteen in de winkelende massa verdwenen. Weg portefeuille met amper 20 euro. Weg gsm, met die allereerste foto van Held en mij. Weg treinabonnement en identiteitskaart. Weg iPod. Weg is mijn bankkaart en weg is de zijne. 

Na twee uren met hysterische huilbuien, apathisch winkelpersoneel en onverschillige Antwerpse politieagenten kom ik weer tot bedaren. Niet zo erg, uiteindelijk. Zus, die vlakbij woont, heeft een reservesleutel van mijn thuis. Zus, de schat, schiet me wat geld voor. De buren laten me Card Stop bellen. Er wacht me een boel administratieve rompslomp, maar er zijn erger dingen in ‘t leven. 

Het enige wat ze mij niet terug kunnen geven, is het vertrouwen in andere mensen. ‘t Zat niet in mijn handtas, maar ze hebben het meteen mee gepikt. U bent gewaarschuwd, onbekende man of vrouw in de straat. Ik vertrouw u niet meer, nooit en voor geen haar. 

Op dit moment is er maar één ding dat mij die nare onbekende dief kan doen vergeten: een grote pot Ben & Jerry’s. New York Super Fudge Chunk. Met véél chocolade. Geen betere therapie denkbaar.

Ik moet u niet

Gij zijt een carrièrevrouw, zo hoog mogelijk aan de top. Gij verdient veel en koopt designmeubelen voor uw loft in de stad. Gij hebt een schat van een man, die zijn job graag doet en geregeld ook de afwas en de strijk. Ge hebt ook twee schatten van kinderen, zo’n koningspaar van een jongen en een meisje. Werk- en privéleven kunt ge perfect combineren, dankzij uw talent voor timemanagement (en ook een beetje dankzij de poetshulp en de kinderopvang). Ge houdt zelfs nog tijd over om te sporten, lekker te koken, aan uw figuur te werken, te ontspannen en uwe man in de watten te leggen. Gij zijt voor 200% gelukkig en uw gezinnetje ook.

Gij zijt die perfecte vrouw die ze van ons proberen te maken. Ge zijt overal! Het zou te makkelijk zijn om de schuld op de boekskes en de teevee te steken. Want zelf doen we ook allemaal alsof we u willen zijn. We proberen tegelijkertijd fulltime te werken, fulltime ouder te zijn, een druk sociaal leven te hebben, een goede gezondheid te cultiveren, onszelf en anderen nuttig bezig te houden. Net zoals u. Maar we komen vooral veel tijd te kort.

Ik heb geen zin om u te zijn. Het lijkt wel taboe als ik zoiets durf zeggen. Ik wil later niet én mama, én carrièrevrouw, én liefhebbende echtgenote, én sociaal geëngageerde madam zijn. Het lijkt wel alsof geen enkele vrouw nog gewoon mama wil zijn en thuis wil zijn. Zij die zich toch licht in het voordeel van thuisblijven en huisvrouw zijn durven uitspreken, worden met scheve ogen bekeken. Uitgespuwd, maatschappelijk niet meer aanvaard. De kinderen kunnen toch naar de kinderopvang? Leer manlief toch strijken en poetsen? Er liggen toch klaarmaakmaaltijden genoeg in het diepvriesvak? Je ziet je kinderen ‘s avonds toch nog een halfuurtje?

Terwijl ik met heimwee terugdenk aan onze kindertijd. Toen ik thuiskwam van school bij een mama die er altijd was. Die de hele week rustig de tijd had om het huis op orde te houden, zonder dat daar stress of late uurtjes bij kwamen kijken. Zelf heb ik met twee jobs zo weinig tijd dat ik geregeld om middernacht nog de afwas sta te doen. En de strijk doe ik op een sporadische zondagavond, liefst nog voor tv. Zo pik ik toch nog wat ontspanning mee.

Mijn mama, die had tijd om lekker te koken. Met een schort rond. Opschrift: ‘De liefde van de man gaat door de maag’. Mijn allereerste levenswijsheid, geleerd van mijn huismama. Mijn mama, die keek er nauwgezet op toe dat we onze kamers netjes hielden. Mijn mama, die kon naar de supermarkt op een moment dat het daar paradijselijk rustig was. En ‘s avonds zat ze in haar grote zetel, lekker ontspannen, met een boek en een geschild appeltje.

Ooit, niet nu, maar ooit wil ik ook zo’n mama zijn. Thuis. Zonder van hier naar daar te hollen. Met overzicht en controle over alles wat er in huis gebeurt. Laat Miss Perfect haar carrière maar uitbouwen. En centjes verdienen om haar kinderoppas mee te betalen. Mij niet gezien.