Ik had schrik. Alsof ik met één bliksemschicht -al waren het er behoorlijk meer- werd teruggekatapulteerd naar mijn kindertijd. De donderslagen rommelden aan één stuk door en hadden me bruusk uit mijn slaap gehaald. Maar echt wakker was ik niet, dus haalden mijn angstige instincten het van mijn volwassen verstand.
Geen gezellig nachtelijk onweertje om stil genietend naar te liggen luisteren, maar een onophoudelijke aanval van knipperende lichtflitsen, oorverdovende donder zonder genade en ratelende hagelbollen op mijn koertje.
Mijn arm greep automatisch naar de plek naast mij in bed. Leeg. Geen Held met beschermende armen om in weg te kruipen.
Heb me dan maar zo diep mogelijk in mijn donsdeken verstopt. En mij afgevraagd of Held, op zovele kilometers afstand, niet ook een heel klein beetje bang zou zijn.
Eerlijk waar, in eerste instantie schrok ik zelfs even. vreesde dat het dak van mij kamertje eraan zou gaan. Maar al gauw heb ik genoten van het on-weer. Als on-mens zijnde…
Ge moet geen onmens zijn om van onweer te genieten hé!
Normaal gezien vind ik dat ook heerlijk, zo midden in de nacht wakker schieten en dan liggen genieten van het getik van de regen, van de afwisseling van lichtflitsen en donderslagen (en halfwakker stiekem de seconden tellen)… Maar ‘t was me toch iets te heftig naar mijn zin deze week :s