Rehab voor workaholics

Geen dag te vroeg kwam ze, die vakantie. Voor mij liggen vier dagen verplichte onthaastingskuur. Nu ja, op dit moment, dinsdagavond, dus nog drie.

Dat het verdorie moeilijk is. Ik verplicht mijn lijf om uit te slapen, maar mijn hoofd wordt klokvast klaarwakker om 9 uur ‘s ochtends. Ik dwing mijn lichaam tot rust in de hangmat in het park-achter-de-hoek en het geniet, het geniet! Maar mijn geest blijft dwangmatig plannen en to-dolijstjes maken. Ik moet nog dit en ik moet nog dat en ik zou daar nog moeten kunnen passeren morgen en die taak is al maandenlang blijven liggen en die vriendin heb ik al zo lang niet meer gezien en…

Ik weet dat het weer een paar dagen gaat duren vooraleer mijn hoofd ook met vakantie is. De kunst is zo snel mogelijk te stoppen met alles efficiënt te willen plannen. Om mijn kopje leeg te maken en te verhinderen dat er meteen nieuwe dingen in worden gestopt. Agenda hardnekkig leeg houden, ondanks honderd-en-één leuke ideeën en voorstellen van vrienden en familie.

Pas dan dringt het echte vakantiegevoel helemaal door. Dus sorry, dear friends en family en zelfs Held, maar deze week is voor mij. Lekker voor mij alleen. He-le-maal voor Lieve. Want een workaholic als ik heeft soms een persoonlijke afkickkuur nodig. En die bestaat deze week uit veel nietsdoen, veel lezen, veel zonnen in het park en veel shopppen.

Wie zin heeft om mij bij deze bezigheden te vergezellen, mag mij daarentegen altijd onverwacht contacteren. Altijd welkom, als ik het maar niet in mijn agenda moet zetten.

Het verhaal van de dingen

Het verhaal van de dingen is vrij fatalistisch en deprimerend. Geen enkel woord uit mijn lievewoordenarsenaal is op dat verhaal van toepassing. Dus hou ik het bij een kort maar krachtig oproepje om te kijken naar deze teaser voor het filmpje dat ik zonet zag en waarbij de tranen mij begot in de ogen schoten. Het hele filmpje duurt zo’n 20 minuten en je kan het gratis downloaden op www.storyofstuff.com. Kijk en doe iets!

Ex

Het is gedaan. Ik wil hem niet meer zien. Het werd de laatste weken steeds erger, maar dit keer gaat het echt te ver.

Sinds enkele weken ben ik resoluut en principieel ex-lezer van De Morgen. Ooit mijn favoriete dagblad, nu een bijeengeraapte hoop mainstream artikels en nonsense-news. Een krant die zonder twee keer nadenken gevuld wordt met Belga-berichten en een mediakatern dat alleen maar dient om Brecht Decaestecker een vaste job te bezorgen.

Op de redactie van de krant waar ik ooit zo van hield, moet ondertussen een heel aantal stoelen leeg zijn. Journalisten buitengegooid of uit principe zelf opgestapt. Dat monument Bernard Dewulf mee in de goot belandde, sloeg alles. Sindsdien keur ik De Morgen geen blik meer waardig en lees ik elke morgen, voor ik naar mijn werk vertrek, die ene column van de Meester die ik ooit op mijn prikbord speldde. En ik voel diep medelijden met Margot Vanderstraeten, die moet proberen om de Onvervangbare te vervangen als sidekick van Hugo -ik moet uw columns lezen met een woordenboek ernaast- Camps.

Om de pijn van mijn break-up met De Morgen te verzachten: surf naar de blog van Tim Van der Mensbrugghe. Om de laatste sappige inside roddels over het wanbeleid bij die “krant” te ontdekken. Om uw frustratie te delen met anderen die De Morgen zien doodbloeden. Om te rouwen en uw medeleven te betuigen aan de vele stervenden. En ook omdat Van der Mensbrugghe nu eenmaal scherp en boeiend schrijft. Dat blijkt nu eenmaal een voorwaarde om bij De Morgen buitengegooid te worden.

Paradijs

In de tuin van onze buurman stond een pracht van een boom. Een japanse kerselaar, met miljoenen roze blaadjes die in de lente als dromerige sneeuw naar beneden dwarrelden. Die roze sneeuw was elk jaar opnieuw, zonder dat iemand het wist, mijn meest geliefkoosde speelgoed.

Het spel begon wanneer ik de zware poort van Buurman hoorde dichtslaan. Buurman weg, tuin voor mij alleen! Dan kroop ik met mijn kleuterbeentjes vlotjes over de muur. Om aan de andere kant te landen in het paradijs. Poef, twee voeten op een zacht tapijt van bloesemblaadjes. Even links kijken, even rechts. Was de tuin leeg?

Dan kon de pret beginnen. Rollebollen in het roze, onbezonnen buitelen in de zee van bloemblaadjes. Ik ging op mijn rug liggen, helemaal bedekt met blaadjes, en veranderde in een prinses met roze jurk. Ik droomde gelukzalig weg in de stipjes helblauwe hemel tussen de takken van de Boom. En ik sprong recht, gooide de bloesem als zachte confetti de lucht in, en giechelde luidop zoals alleen een meisje van vijf dat kan. Momenten om te koesteren.

Buurman is dood, nu. Ikzelf ben jaren geleden al verhuisd. Maar onlangs passeerde ik toevallig mijn vroegere thuis. De Boom was weg. Omgehakt. Geen meisjes van vijf meer om te dartelen onder zijn kruin.

Vorige week zag ik mannen in pak op tv, op een boot. Ze voeren over de Schelde en keken naar een bos. “Dáár komt de aansluiting op de Ring”, wees er één. “Dat wordt een prachtig zicht, die constructie!” “Aha, is dat nog allemaal ongebruikt gebied?”, vroeg een ander. Met lichtjes in de begerige ogen, dromend van de tonnen cement en baksteen die hij zou laten aanvoeren. “Ja,” antwoordde een derde, “dat is daar maar natuurgebied hé.” Weg met de bomen, leve de brug. Denkt u nu echt, heren van die liberale partij, dat meisjes van vijf blij zullen buitelen en dansen onder uw betonnen bomen?

Weg met het taboe

Weg met het pseudo-taboe, ik uit hier ongegeneerd mijn politieke mening: ik wil duizenden lieve woordjes fluisteren in de oren van al die mensen die vandaag niet meer voor het Vlaams Blok/Belang hebben gestemd! Dank u, dank u wel!

(en nu mijn politieke mening geen taboe meer is, komt u in een later stadium ongetwijfeld wel het bedrag op mijn loonbriefje en mijn duistere familie- en bedgeheimen te weten )

Binnen

Ik sta te popelen om weer te gaan werken morgen. Eindelijk terug naar Brussel! Eindelijk weer naar die heerlijk vieze smoglucht! Ik kan niet wachten, tel de uren af. Want hier in Antwerpen is er geen ontsnappen aan. Terwijl u op Sint-Anneke of in uw persoonlijke ligstoel ligt te zonnen, moet ik mezelf een heel weekend opsluiten.

Mijn lijf weigert namelijk om buiten te vertoeven dezer dagen. Wanneer ik dat bevel negeer, dan protesteert het. En dan zal ik het geweten hebben. Dan gaat het beven, sidderen, niezen, tranen, hoesten, piepen, pikken en schreeuwen. Want dat is nu eenmaal wat hooikoorts met u doet op slechte dagen.

Vrijdag zat ik volop te snotteren tijdens een interview. Zaterdag moest ik binnenblijven tijdens het familiefeest, terwijl de tantes en nonkels en neven en nichten gezellig zaten te barbecueën in het zonnetje. Zondag heb ik me dan maar thuis opgesloten. Maar vandaag bleek dat zelfs niet te helpen: één stap op mijn binnenkoertje en mijn lijf was weer vertrokken. Terwijl ik alleen maar een straaltje zon en de bijhorende energie wilde meepikken!

En mijn vertrouwde pilletjes laten het afweten. De verraders. Dus kan ik niets anders doen dan binnenblijven. En werken. Voor het Weekblad, voor de site van Het Nieuwsblad. Werken tegen de sterren op. Met veel plezier, overigens. Maar zouden mijn bazen misschien dat helse goede weer hebben besteld?