Binnen

Ik sta te popelen om weer te gaan werken morgen. Eindelijk terug naar Brussel! Eindelijk weer naar die heerlijk vieze smoglucht! Ik kan niet wachten, tel de uren af. Want hier in Antwerpen is er geen ontsnappen aan. Terwijl u op Sint-Anneke of in uw persoonlijke ligstoel ligt te zonnen, moet ik mezelf een heel weekend opsluiten.

Mijn lijf weigert namelijk om buiten te vertoeven dezer dagen. Wanneer ik dat bevel negeer, dan protesteert het. En dan zal ik het geweten hebben. Dan gaat het beven, sidderen, niezen, tranen, hoesten, piepen, pikken en schreeuwen. Want dat is nu eenmaal wat hooikoorts met u doet op slechte dagen.

Vrijdag zat ik volop te snotteren tijdens een interview. Zaterdag moest ik binnenblijven tijdens het familiefeest, terwijl de tantes en nonkels en neven en nichten gezellig zaten te barbecueën in het zonnetje. Zondag heb ik me dan maar thuis opgesloten. Maar vandaag bleek dat zelfs niet te helpen: één stap op mijn binnenkoertje en mijn lijf was weer vertrokken. Terwijl ik alleen maar een straaltje zon en de bijhorende energie wilde meepikken!

En mijn vertrouwde pilletjes laten het afweten. De verraders. Dus kan ik niets anders doen dan binnenblijven. En werken. Voor het Weekblad, voor de site van Het Nieuwsblad. Werken tegen de sterren op. Met veel plezier, overigens. Maar zouden mijn bazen misschien dat helse goede weer hebben besteld?