Collega

Een vrolijke fietsbel. Het geratel van zijn goedgesmeerde ketting. De banden van zijn wielerfiets over de kasseitjes van de zeedijk. De appreciatie in zijn stem bij het bewonderen van de kunstwerken in de badsteden op zijn tocht. De lach bij het gekscheren met maat fietskameraad.

De voorbijvlammende auto’s. Het toedoek-toedoek van het verkeer over de betonplaten van de steenweg. Het gebrabbel van kindjes op fietsjes en het bezorgde geroep van mama’s, dat ze voorzichtig moeten zijn op het fietspad. Bijna thuis. Hij kijkt uit naar de lach van vrouw en dochters.

Na het rondpunt en de bocht kijkt maat fietskameraad om. Geen geluid meer. Geen grap, geen babbeltje. Alleen het ronkende geluid van de vrachtwagenmotor. Zelfs geen schreeuw van verrassing of pijn. Zelfs geen piepende remmen.

Vooral veel stilte in de kerk. En troostende woorden, die proberen de stilte te verdrijven. En een harde klap, van een rouwende die het even begeeft onder de warmte en de emoties. Honderden mensen. Samen stil.