Ik kroop gisteravond met het middernachtelijke nieuws in bed. Nog 12 uur.
De wekker, vanmorgen, om halfzeven. Nog 5 uur en half.
De trein kruipt. Ik sukkel van de trein op het perron en mijn blikt trekt zichzelf naar de stationsklok. Nog 3 uur en half.
Koffiepauze nu. Twee melk, één suiker. Nog anderhalf uur.
Nee, ongeduldig ben ik niet. Maar ‘t wordt nu toch wel tijd! 
