Wakker of niet, en alles daartussen

Wil niet wakker. Draai me nog zes keer om. Gebruik het donsdeken als winterse ochtendjas.

Licht, nauwelijks die naam waardig, piept tussen de gordijnen. Grijs en flauw. Regen tikt me weer in slaap.

Halfwakker. Grijp op de tast naar de afstandsbediening van de radio. Zap via techno en zondagsmis naar muziek met gezapig zondagochtendritme. Ogen toe, genieten.

Officieel wakker. Sta op, maak winterse ontbijtpap met kaneel en kardemom. Pastoor preekt ergens op achtergrond. Papa belt, zus belt. Allebei veel wakkerder dan ik. Of ik verse mango’s wil. Of ik wil weten hoe het gisteravond was. Maar ik wil alleen maar zondag.

Nog niet wakker genoeg. Kruip met kom warme pap in de zetel. Verschuil me onder twee fleece dekentjes en wentel mij in de zondagse beschouwingen van De Zevende Dag. Rudi Kennes over Opel Antwerpen, Paul D’Hoore over Dubai, Alain Indria over veganistisch koken voor Moby, Stef Kamil Carlens over zijn zelfgemaakte roze broek. Ik luister en kijk vanuit mijn veilige zetel. Met elk gesprek net iets wakkerder.

13u07. Tijd om nacht om te ruilen voor dag, pyjama voor ietwat deftige kledij. Tijd voor helemaal wakker.

In wetten gegoten

Ik kan er niet bij met mijn verstand. Dronken chauffeurs die toch nog achter het stuur kruipen. Sleutel in het contact, het gaspedaal indrukken, moet nog lukken in die toestand. Snel reageren of op tijd remmen, dat gaat niet meer. Een paar jonge fietsers worden van de kant van de weg geplukt. Een kind loopt de straat op. Veel levens voor altijd verwoest. Voor mij is het simpel: ik kies, tussen drinken en rijden.

Ik kan er niet bij. Met enkele jaren vertraging heb ik binnenkort eindelijk mijn rijbewijs op zak. Als het wetsvoorstel goedgekeurd wordt, mag ik voortaan geen glaasje wijn meer drinken wanneer ik terug naar huis rijd na een etentje.

Ik kan er niet bij. In de krant lees ik over die vreemde hype onder jongeren, “comazuipen”. Gezellig samenkomen met vrienden, iedereen neemt een fles sterke drank mee. En dan maar om het stoerst doen, om het meest drinken. Tot je bijna -of in veel gevallen zelfs écht- in het ziekenhuis belandt.

Ik kan er niet bij. Als ik een auto wil kopen met mijn bijeengeschraapte spaarcentjes, moet ik als jongere een torenhoge verzekeringspremie betalen.

Ik kan er niet bij. Op feestjes, fuiven en in discotheken staan de jongeren aan het begin van de avond stil langs de kant. Ondanks de muziek die al speelt. Pratend, gebarend, drinkend. Tot een paar glazen alcohol de gemoederen los hebben gemaakt en de feestgangers een dansje durven placeren. Bij een aantal jongeren, maar gelukkig niet bij allemaal, leeft de overtuiging dat amusement en drank onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

Ik kan er niet bij. Als milieubewuste twintiger zou ik graag autodelen via het Cambiosysteem, maar ik mag niet. In de lijst met voorwaarden voor inschrijving lees ik: “minimum twee jaar beschikken over rijbewijs B”.

Moeten politici mij nu echt op voorhand straffen voor dingen die ik niet gedaan heb? Moet gezond verstand dan echt opgelegd worden door wetten van bovenaf?

Vrije tijd

Mijn lichaam werd twee weken geleden onverwacht op de operatietafel gesmeten, maar mijn hersenen hebben sindsdien zware arbeid te verduren gehad! In de vorm van:

- meer dan 1400 bladzijden fictie –> Carlos Ruiz Zafón, Craig Thompson met het heerlijke Blankets, en Deception Point van Dan Brown
- 3 Flairs
- 1 Goedele
-  de dagelijkse krant, van voor naar achter en weer terug
- 1 toeristische gids (London, here I come… binnen twee maanden)
-  zowat elk tv-programma dat de moeite/het plezier van het bekijken waard is: van het hilarische ‘Boer zkt Vrouw’ tot ‘En u denkt dat u kan dansen ofwat?!’, met een speciale vermelding voor de middagherhalingen van het fantastische en ondergewaardeerde Spoed!
- opnieuw leren schaken, met dank aan het programmaatje op mijn nieuwe laptop

En dan zit ik nog middenin een verzameling columns van Tom Lanoye en de schitterende politieke satirestukjes van Louis Van Dievel (Zijne Majesteits Hofnar). Om nog maar te zwijgen van de Oddyseia van Homeros die klaarliggen bovenaan de stapel.

Nog een week ziekteverlof te gaan… Dat betekent: frustrerend veel stilzitten, maar het blijkt wél goed ter bestrijding van het gat in mijn cultuur! Tips zijn altijd welkom…