Een wens

Het begon met sneeuw. En een fototoestel. Er vielen sterretjes uit de lucht… En plots was het een kerstkaart.

Ik wens je een warm, liefdevol en fonkelend nieuw jaar!

Doen alsof (2)

Weer thuis.

Mijn inbeeldingsvermogen doet veel moeite om te doen alsof het niet de hele avond geregend heeft. Alsof we niet voor niets naar de salsa-spiegeltent zijn gereden. Alsof ik niet in volle vaart tegen dat hek ben gefietst.

Maar mijn fantasie moet het afleggen tegen de druipnatte kleren rond mijn lijf en de rood-blauwe bult op mijn been. Doen alsof heeft zo zijn grenzen. Want vanavond was het winterder dan ooit, en helemaal op z’n Belgisch.

Doen alsof

Ik ga doen alsof het niet putje winter is. Ik negeer vanavond mijn halfbevroren tenen. Een warme spiegeltent wacht op mij, een paleis met zuiderse klanken van bachata, salsa en latin popmuziek. Ogen dicht, voeten laten meeslepen door het juiste ritme, niet-zo-zuinige slokjes sangria of porto met de geur van warmere oorden. Zomergevoel in een glas. Doen alsof de winter niet buiten wacht om toe te slaan zodra de laatste muzieknoten zijn weggestorven.

Een portie zuiderse klanken op zijn tijd zorgt ervoor dat de winterkou geen kans krijgt om de warmte in mijn hart te verjagen.

Wij, mensen van het noorden

Ik kopieer voor de gelegenheid -en tegen mijn gebruikelijke principes in- een klein stukje tekst in deze blogpost, uit het fantastische kerstcadeau dat ik kreeg van mijn Held (die eigenlijk niet eens Kerst viert).

“Vroeger, toen de mensen te voet door de wereld trokken, te paard reden of over zee voeren, wenden ze al reizend aan de veranderingen. Het aanzicht van de wereld schoof langzaam voor hun ogen voorbij, het toneel van de wereld draaide stapje voor stapje. De reis duurde weken, maanden. De mens had tijd om vertrouwd te raken met een andere omgeving, een nieuw landschap. Het klimaat werd ook in etappes anders, geleidelijk. Vóór de reiziger uit het koude Europa de gloeiende evenaar bereikte, had hij al de prettige warmte van Las Palmas, de hitte van El-Mahara en de hel van Kaap Vert achter zich.

Nu is er niets meer over van deze gradaties! Het vliegtuig tilt ons in één klap op uit de sneeuw en vorst en gooit ons dezelfde dag nog neer in de kokende afgrond van de tropen. Voor we onze ogen kunnen uitwrijven, zitten we al midden in een vochtige hel. We beginnen meteen te zweten. Als we uit Europa aankomen, trekken we onze jassen en truien uit. Na onze aankomst in Afrika is dat het eerste gebaar van initiatie van ons, de mensen van het noorden.”

Ik zag net Afghanen op tv. Ze stonden in het Franse Calais te bibberen in hun lange kaki winterjassen. De verbijstering staat op hun gezichten te lezen.

Mijn buurman, opgegroeid in een warm Latijns-Amerikaans land, houdt niet van handschoenen en sjaals. Hij gaat liever de kou in zonder die knellende kledingstukken. Hij kan er ook niet bij dat ik in de sneeuw ga rollebollen met mijn zussen of dat ik me op een “levensgevaarlijke” ijspiste waag.

Te bedenken dat bovenstaande gedachte ontstond in het hoofd van Ryszard Kapuscinski tijdens zijn allereerste bezoek aan Afrika, eind jaren ’50. Nu, 60 jaar later, lijkt het zelfs nog meer alsof we met die grenzeloze mobiliteit ons klimaatgevoel alleen maar in de war brengen. Wij, mensen van het noorden, vluchten op vakantie voor de kou en zweten ons daarbeneden te pletter. Zij, mensen van het zuiden, vluchten naar onze kou. Ze bibberden thuis van angst, hier van de kou. En van heimwee.

Een gladde missie

Ik liep nonchalant het economaat binnen. Een collega had me getipt. “Ze liggen links, onderaan in een bak.”

Ik kijk links, rechts, niemand. Buk me een steek mijn arm uit. Glip weer buiten met de buit: twee postzakken. Die later op de avond zeer van pas zullen komen.

Vogeltje

Ze was jong, haar vleugels plakten nog een beetje aan haar lijf. Maar de ogen blonken in het vooruitzicht op de vlucht die haar nog te wachten stond. Twintig. Vogelvrij.

Het gesprek ging over relaties. Over geen vriend hebben, zelfs over nog nooit een vriend gehad hebben. Ze lachte, blij met de vele voordelen van die situatie. Dat haar vriendinnen zo dikwijls zeurden over hun relatieperikelen. Ze bloosde een beetje, toen ze met zachtere stem moest toegeven wat ze eigenlijk wel miste. Iemand die altijd voor je klaar staat. Waarmee je ideeën kan uitwisselen en nieuwe ervaringen kan opdoen.

Ze was een beetje zoals ik op die leeftijd, nauwelijks drie jaar geleden. Een jonkie met kleverige vleugels. Niet wanhopig zoekend, maar stiekem hopend om een andere toffe vogel tegen het lijf te vliegen.

Ik wilde haar geruststellen. Je komt hem nog wel tegen. Hij is nu ongetwijfeld ook op zoek naar iemand zoals jij. En binnen een jaar of drie, wanneer je zo oud bent als ik, heb je ook leren vliegen.

Wereldberoemd

Een zaal vol verhalen, vervat in de hoofden en harten van zeer diverse mensen. Indonesië, Togo, Ecuador, Servië. Woorden in Spaans, Engels, Frans, Arabisch ontsnappen gedempt aan de vertaalhokjes. Een vakbondsseminarie, heet dat dan.

Koffiepauze. Voornamelijk venten. Sommigen staren somber naar de regen op het strand. Anderen werpen zich op de warme dranken. De man naast mij schenkt een tas heet water in en zoekt tussen de theezakjes naar oploskorrels. In Zuid-Amerika maken ze blijkbaar koffie op een andere manier.

Ik verwijs de syndicalist met latino looks door naar de koffietafel – andere kant van de ruimte. Ik begin te knopen en een gesprek groeit. Blijkt dat ik zijn vrouwelijke collega onlangs nog onderwierp aan mijn spervuur van vragen. Memorabel interview, memorabele madam.

“Ha ja, wacht. Dan moet jij Lieve zijn!”, reageert de onbekende man enthousiast.

Ze kennen me tot in de Dominicaanse Republiek. Wat een bevreemdend gevoel. Wereldberoemd.

Stiekem

Brownies gebakken en het huis geurt naar chocolade. Goed voor vredige dromen, maar ook voor veel te laat in bed.

Spleetoogjes dus vanmorgen. Dut op de trein, weer wakker in Skaar-beek.

Grijze lucht, kou tot in de botten, ogen willen dicht. Beduusd op de bedrijfsbus.

Maar dan is er die stiekeme knipoog. Lief en onverwacht. Alleen voor mij.

Mijn dag is goed begonnen.