Thee

Thee om twee uur ‘s nachts. De laatste van de dag.

De sinaasappel-citroenthee om 9 uur was de allereerste. Een grote mok, om mijn ochtendlijke mokken te verdrijven. Redenen genoeg om te mokken. Ik was de avond voordien gaan joggen in het park (in de kou!) en voelde mij meer verwant met dweil, schotelvod of zwabber dan met de menselijke soort. De nacht was te kort en de wekker was te vroeg. De trein was te laat en de temperatuur buiten te laag. Loopneus, hoofdpijn. En nog een hele werkdag eer ik mijn Held weer zie. Mijn eerste troost op het werk: een tas hete thee. En Halleluja, wel tien keer na elkaar.

De tweede thee van de dag maak ik niet eens zelf. Twinings tea, recht uit Londen. Held probeert mijn verkoudheid weg te knuffelen, tevergeefs, en vraagt dan maar: “Thee?”. Ik ga dankbaar op het aanbod in. De thee brengt rust, en de maker ervan al evengoed. Een tas gemaakt met liefde. Een theemoment om de ogen bij te sluiten. Samen, rust, eindelijk weekend. Ik leun achterover in de zetel, voel hoe ik het weer helemaal warm krijg na mijn tocht door de kou. Maar of dat aan de warme drank ligt of aan de geruststellende aanwezigheid van mijn Held, dat valt niet te bepalen.

Tea nummer drie, op café. Drie vriendinnen tateren makkelijk meer dan drie uur aan een stuk. Eén Bolleke, één witte wijn. En één thee. Wijn bij hoofdpijn lijkt me namelijk geen goed idee. De jonge ober plant een houten theedoos voor mijn neus op tafel. Zwarte zakjes met mysterieuze namen. Ik kies voor “Amantes”. Minnaars, liefhebbers. We kletsen, urenlang. Over op reis gaan, en over dromen over op reis gaan. Over wassen op 30 graden en over ongevallen veroorzaken met een huurauto. Over drugsverslaafden in apotheken en over te plichtsbewuste politieagenten. Momenten om lief te hebben.

Thee om twee uur ‘s nachts. De laatste van de dag. Maar broodnodig, want de stem is rauw van de rokerige ruimte. En van het tateren. Warme muntthee met honing om de keel te smeren voor het slapengaan. Het laatste kletsje is koud geworden terwijl ik zocht naar de goede woorden. Even doorslikken. Vier keer tea time, maar nu toch bed time.

Elwando

We kwamen allemaal uit een andere hoek van de wereld. Albanië, Roemenië, Chili, Duitsland, de Filipijnen, Denemarken, Haïti, Litouwen. Maar een week lang leefden we allemaal op dezelfde manier: we sliepen in tenten, aten samen in een grote circustent en leerden elkaar kennen tijdens tochten, gesprekken, spelletjes en liedjes. Het liep tegen het einde van de zomer.

Elwando en zijn twee landgenoten (Augustin en Claudinette?) leerden ons fantastische spelen. Geen typische spelletjes in een kringetje of met veel spelregels, zoals we ze hier dikwijls gewoon zijn. Elwando verdeelde ons in groepen (des oeufs, du lait, du sucre) en liet ons in steeds sneller tempo rechtspringen op zijn commando. Samen vormden we een -zeer multiculturele- ‘gâteau’. Op een andere avond lieten de Haïtianen ons dansen met een soort van test-je-reflexen-spel. Steeds sneller en genadelozer riepen die enthousiaste gasten de naam van een lichaamsdeel (in het Frans, dan nog), dat wij zo snel mogelijk moesten aanraken. Genoux! Coudes! Genoux!

‘s Avonds zaten we gezellig rond een kampvuur. Drankje in de hand, babbelend en lachend. Ik stelde een paar leden van mijn vroegere Chirogroep voor aan Elwando, want ze durfden die internationale gast zelf niet goed aanspreken. De meisjes haalden hun beste Frans boven en vroegen de Kiwo-leider de oren van het lijf. Wat was dat in Haïti, de Chiro? Wat deden ze voor activiteiten? De girls vonden het wel spannend, zo eens praten met een Haïtiaan.

Ik luisterde, en dacht aan de moeilijke omstandigheden waarin Elwando en co ongetwijfeld leefden. De armoede, de criminaliteit, het gebrek aan een functionerende overheid en een goed draaiende economie… Maar ik sneed geen van de onderwerpen aan. Het was avond, we waren moe en voldaan. Het soort situatie ook waarin je weemoedig wordt wanneer je aan moeilijk op te lossen problemen in je thuisland gaat denken.

(foto van Mattias Michaux)

Een andere kampdag. We bevinden ons met twee spelgroepen op een weide. Elk groepje duidt een geheime koning aan en moet de koning van de andere groep te pakken proberen te krijgen. Een bijzonder intensief spel, zeker met deze warme temperaturen. Maar één van de koningen blijkt ongrijpbaar: Elwando. Wat een kracht en snelheid die jongeman in zich heeft, ongelooflijk.

(foto van Mattias Michaux)

Elwando, ik hoop dat je er nog bent, en je vrienden en familie ook. Dat je niet één van die naar ruwe schatting 50.000 dodelijke slachtoffers bent. Dat jullie met Kiwo Ayiti de dappere pogingen tot jeugdwerk, opvoeding en religieuze beleving kunnen voortzetten, ondanks alles.

Shoppen

De overdaad aan luxe, de maatschappelijke drang, dwang tot consumptie. Winkelparadijs Harrods, verheven tot toeristische bezienswaardigheid. Een ongebreideld aanbod van goederen als ultieme droom voor elke zichzelf respecterende westerling. In een gebouw waarvan ik me inbeeld dat het een industrieel verleden met zich meedraagt. Waar ooit arbeiders, en nu winkelbedienden, zich uit de naad werken ten dienste van het prille kapitalisme.

Een wassen beeld van eigenaar en multimiljonair Al Fayed knipoogt je toe bij de inkom. Dreigende man op een verhoogje, net geen vingertje opgeheven. Het opschrift: “Veel plezier bij het shoppen!” Of anders?

Inn the park

Londen in de winter, St. James Park onder een fijn wit laagje. Watervogels laten kriskras door elkaar footprints achter in de sneeuw. Pelikanen begraven hun lange snavel in hun verenlijf, twee ogen loeren nog net uit een fluffy bol op twee poten. Hongerige eekhoorns eten uit de hand. 

Een gure wind slaat ons om de oren, doet ons bibberen en klappertanden. We warmen op met hot chocolate en gebak. Zicht op het bevroren park en de winterse wandelaars. 

Winter in Londen iets toch net ietsje aangenamer wanneer je haar van binnen af gadeslaat. 

Tot morgen!

Suggestief

Ik droomde al twee nachten lang over collega’s. Hoog tijd om weer aan het werk te gaan.

Doen alsof (3)

Het nieuwe jaar, exact 23 uur oud, beet mijn neus af met bittere winterkou. De eerste avond is gevallen. Op mijn vuur pruttelt een pot dikke erwtensoep, de lichtjes flonkeren -nog even- in mijn kerstboom. Winter rondom, winter alom.

Ik doe voor de derde keer deze week een poging om selectief mijn zintuigen te negeren. Ik maak de kaarsjes in de woonkamer aan, die een temperamentvol licht werpen op de vuurrode muur. Ik leg de plaat met de vurige Cubaanse erop in mijn cd-lader. Salsa! Maracas, campana en trompetten doen de alomtegenwoordige jingle bells snel vergeten.

Naar het voorbeeld van YouTube-leraars Stephanie en Anthony draai ik heupwiegend de woonkamer rond. 1-2-3, draaien in drie tellen. 1-2-3, en vooruit. 1-2-3, en oversteken. Op kousenvoeten. Het lukt!

Ik klik Stephanie en Anthony weg en draai de volumeknop hoger. Pasjes in de benen, ogen even dicht en genieten. Wegdromen, want het ritme in mijn lijf is dat van zon, warmte en levensvreugd. Van stranden, cocktails en liefde. Van mijn kerstboom zie ik alleen de lichtjes schitteren, de spar die hen draagt wordt een zuiderse palmboom. Het spel op mijn rode muur herleid tot onvervalst vuur. De woonkamer omgetoverd tot persoonlijke dansvloer. Doen alsof kost me geen enkele moeite meer.

De ultieme test: ook met hakken aan heb ik de pasjes nog onder de knie. Held zal opkijken volgende keer op de -echte- dansvloer. Ik kan nu tenminste doen alsof ik salsa kan dansen!