Jas

Zou ik? Zou ik niet?

De schoenen had ik al aangetrokken, mijn handtas al over de arm gezwierd.

Frank had net nog op de radio beloofd dat het een pracht van een dag zou worden. 19 graden.

Mijn jas hing aan de kapstok. De tijd drong, de trein was in aantocht.

Toch maar zonder. ‘t Is lente!

Tuin

Het is zo’n weer dat je bloembollen wil gaan kopen en zakken potgrond en dat je slechte handschoenen wil aandoen om mee in de aarde te wroeten en dat je de tuinstoelen wil schoonmaken zodat je ze weer kan gebruiken, zo’n weer dat je kleurige bloemen wil planten om er uren naar te kijken na al dat zwoegen, zo’n weer dat je met blote voeten over het gras wil lopen om het gras tussen je tenen te voelen kriebelen, zo’n weer dat je bloembakken wil vullen met alle kleuren en geuren van de lente.

Nu nog een tuin.

Inburgeringsles

Achter mij zit een vader met zijn twee zoontjes. Ik kijk stiekem naar hun weerspiegeling in de ruiten van de premetro.

Een vriendelijke vrouwenstam galmt door het voertuig. “Volgende halte: Meir”, zegt ze in perfect, accentloos Nederlands. “Meir!”, aapt het zoontje na.

“Nog eens Meir!”, zegt hij verbaasd wanneer de onzichtbare tramvrouw haar mededeling herhaalt. “Ja. Twee keer”, antwoordt papa. Met een licht Oost-Europees accent.

De andere zoon, iets ouder, kijkt gefascineerd door het raam. Probeert ondanks het pikdonkere zwart in de premetrogangen toch iets te ontwaren.

Twee minuten later. “Volgende halte: Groenplaats”.

“Chroenplats!”, kirt de kleine. “Nee nee, ggggroenplats”, corrigeert papa. “Groenplaats?” Papa knikt. En merkt dat zijn zoon, nu al, mooier Nederlands praat dan hij.

Cartoon’s: net als in de film

Ik had vrijdagavond geen zin in lang aanschuiven, nog langer twijfelen om een keuze te maken en vervolgens anderhalf uur tussen popcornvretende en -smijtende tieners te zitten. Dus liet ik cinemamastodonten UGC en Metropolis links liggen en sprong ik op mijn rammelende fiets, richting Cartoon’s.

Geen gezelliger cinema in ‘t Stad dan de Cartoon’s. Mijn kaartje koop ik bij het enige loket, op straat. Ik moet er ook geen uren staan twijfelen om te kiezen uit tientallen films, want er staan er gemiddeld maar vier op de affiche. Die spelen dan nog allemaal op een ander tijdstip, dus eigenlijk is het simpel: óf je raadpleegt op voorhand de programmatie en je komt op het juiste tijdstip, óf je kiest gewoon de eerstvolgende film. Wat een verademing voor een twijfelaar als ik!

Binnen, in de kleine inkomhal, staan vier mensen te wachten tot de voorgaande film gedaan is en ze de zaal binnen kunnen. Zaal 2, die exact 49 roodfluwelen zitjes telt. Lekker intiem. Ik nestel mij in een comfy zeteltje op de voorlaatste rij. ‘t Is prettig warm in het zaaltje. In UGC zit ik dikwijls te bibberen onder mijn dikke jas… Ik zit zo behaaglijk goed dat ik bijna wegdommel! Als ik het onderdrukte gebabbel van de vier andere bioscoopbezoekers negeer, lijkt het wel alsof ik in een privévoorstelling zit.

De film op mijn vrijdagavondprogramma: Precious. Net geen traantje weggepinkt. Een rauw verhaal over een zestienjarig meisje uit de New Yorkse probleemwijk Harlem, voor de tweede keer zwanger (van haar vader!), geterroriseerd door haar moeder, van school gegooid. Miserie alom dus, maar toch werd het een prachtfilm. Niet verwonderlijk natuurlijk in de Cartoon’s. Want ze spelen er altijd goeie films. Hier geen Hollywoodverhaaltjes of flutfilms!

Ik weet niet hoe ze die cinema draaiend houden met zo weinig bezoekers. Maar zolang het Cartoon’s lukt, blijf ik een hevige fan! En ik neem me meteen voor om niet alleen een toegewijde, maar ook een meer frequente bezoeker te worden…

www.cartoons-cinema.be

Gehoord bij de beenhouwer

Nederlandstalige klant: “Een broodje met rosbief alstublieft.”

Franstalige beenhouwer: “Met groetjes?”

Happy end

Het wordt een vervolgverhaal. Hier en hier kon je al lezen hoe ik achtereenvolgens mijn buurvrouw -en haar hondje- overhoop reed, uit mijn krammen schoot en het goed probeerde te maken, tevergeefs.

Het vervolg van het verhaal?

Een brief je in mijn brievenbus.

“dank u voor het bloemetje, sorry voor de woorden, maar het was effe verschieten. nog vele dank”

We staan quitte. En ik vind de buurvrouw een toffe!

Gefoefel

Waar zit ik met mijn gedachten?

We hebben dringend een bepaalde foto nodig. Ik wil hem opzoeken op het wereldwijde web.

En ik typ:

www.foofle.ge

Freudiaans?

Vrouwen

Waar zit ik met mijn gedachten?

Ik typ een interview over vrouwenrechten uit en zet volgende zin op papier:

In een klas wetenschappen mogen dan al minder meisjes beginnen, er zijn er in verhouding méér die de eindstreep en hun boodschappen halen.

Onbewuste stereotiepen in mijn hoofd? Voor het volgende Weekblad vervang ik het foute woord toch maar door “diploma”…