Warhoofd, alarmfase 4

De werkdag is nog geen kwartier begonnen, of mijn euro valt. Dat ik een gepland artikel carrément vergeten ben te schrijven. Nog een werkdagje om dat in te halen, gelukkig, maar toch… Van mogelijk aangename en interessante reportage in het groen naar bureau- en telefoonwerk. Misschien maar beter ook, gezien het hooikoortsseizoen vorige week op ongemeen brutale wijze van start is gegaan. Hoe kan ik zoiets nu toch vergeten?

De werkdag is nog geen halfuur begonnen, of mijn verwarde hoofd manifesteert zich weer met vreemde gebeurtenissen als gevolg. Ik druk op het knopje van de koffieautomaat voor mijn eerste portie vloeibare geesteskracht van de dag. Mijn blik dwaalt naar de hemel, die vandaag nauwelijks blauwer en helderder kan, en daardoor merk ik veel te laat dat ik mijn koffiekop niet onder maar naast de automaat heb neergezet. Koffie spettert alle kanten op. Gelukkig helpt de dichtstbijzijnde poetsvrouw mij uit de nood. Maar toch… Waar zit mijn hoofd vandaag?

Avondlijke update:

Ik stootte sindsdien ook nog mijn hoofd aan de kapstok in het toilet (vraag me niet hoe!), maaide een -gelukkig leeg- glas van de tafel in de Pizza Hut en liet mijn handtas wel een keer of vijf stomweg op de grond vallen. Tip voor wie zijn gezondheid graag intact houdt: misschien beter even uit mijn buurt blijven?

Poetsen en praatjes

Geen betere manier om in de stad je buren te leren kennen dan de ramen te poetsen. Die aan de straatkant, natuurlijk. Die dingen moeten natuurlijk een keertje per jaar proper zijn, maar dat poetsen heeft aangename neveneffecten.

Ik sta nog maar enkele minuten te schrobben, met één been balancerend op de vensterbank en het andere op een gammel trapladdertje, of mevrouw van nummer 24 passeert. Ze laat spontaan een “Goeiemorgen, buurvrouw! Al druk aan het poetsen?” vallen. “Ik zou dat ook eens moeten doen…” En ze bekijkt haar eigen ramen, voor ze haar weg vervolgt. 10 minuten later is ze weer thuis, met een grote zak van de warme bakker. Koffiekoeken? Mmmm…

In de tussentijd passeerde de man van nummer 16, dochtertje van een jaar of zes aan de hand. Hij ziet me verwoed zwaaien met natte dweil, spons en vod. “Oei oei, pas op hé!”, waarschuwt hij -half lachend, half angstig- voor zijn passage. Mijn Oost-Europese buur heeft blijkbaar niet veel zin om nat te worden, begrijpelijkerwijze. Ik hou me even in tot de twee voorbijgelopen zijn. Dochtertje kijkt nog even om. Ik wuif, ze wuift terug. Ik krijg er een kinderglimlachje bij.

Twee oudere mannen spreken me zelf aan terwijl ik mijn ramen zeem. “Amai zeg, zo proper!”, zegt de meest spraakzame. Waarop hij meteen vervolgt met: “Denkt u soms wel eens na over de komst van de Allerhoogste?” Getuigen van Jehova. De man moet naar me opkijken, en daar helemaal bovenaan mijn ladder voel ik me zelf even de allerhoogste. Ik maak de mannen diets dat ik geen zin heb in spirituele discussies en op dat moment met vrij aardse dingen bezig ben. De meest spraakzame van de twee blijkt achter de hoek te wonen. Daar ben ik dus nog niet meteen vanaf…

De buurman van nummer 20 komt thuis en groet me genoegzaam. Ik heb de gepensioneerde man de dag voordien een deel van mijn paaschocoladevoorraad aangeboden en dat smaakte blijkbaar, want meestal blijft het bij een kort knikje (op goede dagen) of een wederzijds negeren (op slechte dagen). Ook zijn vrouw, die even later het hondje uitlaat, hebben de paaseitjes blijkbaar goed gesmaakt.

De getuige van Jehova passeert weer, deze keer alleen. “Zijt gij nu nog altijd bezig?”

En mijn ramen? Ze blinken dat het pijn doet aan de ogen!

Meer lezen over ‘t leven op ‘t Noord? Volg mijn Antwerpse avonturen vanaf nu op www.dewereldmorgen.be/people/lieve-vdb!

Mijn lieve konijn

Waar zou ik beginnen? Knabbelen aan zijn oor? Eerst het linker, of het rechter?

Of toch maar eerst een stoute beet in zijn neus?

En wat met dat hand dat stiekem onder het jurkje verdwenen is, nog lichtjes zichtbaar?

Hij draagt glimmende zwarte schoenen. Staat hem prachtig, very chique.

Wat een lieve, verliefde blik. En dat lachje.
Die bewaar ik tot het laatst…