Poetsen en praatjes

Geen betere manier om in de stad je buren te leren kennen dan de ramen te poetsen. Die aan de straatkant, natuurlijk. Die dingen moeten natuurlijk een keertje per jaar proper zijn, maar dat poetsen heeft aangename neveneffecten.

Ik sta nog maar enkele minuten te schrobben, met één been balancerend op de vensterbank en het andere op een gammel trapladdertje, of mevrouw van nummer 24 passeert. Ze laat spontaan een “Goeiemorgen, buurvrouw! Al druk aan het poetsen?” vallen. “Ik zou dat ook eens moeten doen…” En ze bekijkt haar eigen ramen, voor ze haar weg vervolgt. 10 minuten later is ze weer thuis, met een grote zak van de warme bakker. Koffiekoeken? Mmmm…

In de tussentijd passeerde de man van nummer 16, dochtertje van een jaar of zes aan de hand. Hij ziet me verwoed zwaaien met natte dweil, spons en vod. “Oei oei, pas op hé!”, waarschuwt hij -half lachend, half angstig- voor zijn passage. Mijn Oost-Europese buur heeft blijkbaar niet veel zin om nat te worden, begrijpelijkerwijze. Ik hou me even in tot de twee voorbijgelopen zijn. Dochtertje kijkt nog even om. Ik wuif, ze wuift terug. Ik krijg er een kinderglimlachje bij.

Twee oudere mannen spreken me zelf aan terwijl ik mijn ramen zeem. “Amai zeg, zo proper!”, zegt de meest spraakzame. Waarop hij meteen vervolgt met: “Denkt u soms wel eens na over de komst van de Allerhoogste?” Getuigen van Jehova. De man moet naar me opkijken, en daar helemaal bovenaan mijn ladder voel ik me zelf even de allerhoogste. Ik maak de mannen diets dat ik geen zin heb in spirituele discussies en op dat moment met vrij aardse dingen bezig ben. De meest spraakzame van de twee blijkt achter de hoek te wonen. Daar ben ik dus nog niet meteen vanaf…

De buurman van nummer 20 komt thuis en groet me genoegzaam. Ik heb de gepensioneerde man de dag voordien een deel van mijn paaschocoladevoorraad aangeboden en dat smaakte blijkbaar, want meestal blijft het bij een kort knikje (op goede dagen) of een wederzijds negeren (op slechte dagen). Ook zijn vrouw, die even later het hondje uitlaat, hebben de paaseitjes blijkbaar goed gesmaakt.

De getuige van Jehova passeert weer, deze keer alleen. “Zijt gij nu nog altijd bezig?”

En mijn ramen? Ze blinken dat het pijn doet aan de ogen!

Meer lezen over ‘t leven op ‘t Noord? Volg mijn Antwerpse avonturen vanaf nu op www.dewereldmorgen.be/people/lieve-vdb!