Ik werd in het verkeerde land geboren. Waarom de ooievaar 24 jaar geleden over Spanje vloog en zijn pasgeboren lading pas in België dropte, blijft me een raadsel. Maar telkens het vliegtuig voet zet op Spaanse grond, overvalt me een “eindelijk thuis”-gevoel. En tijdens de terugvlucht naar België moet ik vechten tegen de somberheid bij de gedachte aan België, met zijn regen, koude en kille mensen.
“Ze lacht de hele tijd!”, vertelde onze Spaanse gastvrouw verwonderd aan mijn Held. Niet moeilijk. Zeven dagen lang wakker worden met alles wat ik maar kan wensen binnen handbereik: zoete café con leche, volop zon de hele dag door, melige Spaanse popmuziek, palmbomen en kleurige bloemen, prachtige vergezichten met een oneindige blauwe oceaan en indrukwekkende bergen… en mijn Held, natuurlijk. De hele tijd dichtbij genoeg om hem steels verliefde blikken toe te kunnen gooien. Spanje, de zon en mijn Held ineen. Niets kan mij gelukkiger maken.
Ze hebben hun slechte kantjes, die Spanjaarden. Ze sorteren geen afval, verspillen geen seconde met denken aan duurzaamheid en roken en drinken erop los. Maar voor de rest ben ik verzot op elk kantje van die zotte Spaanse samenleving. De liedjesteksten die zo overdreven mierzoet zijn dat ze weer gemeend klinken. Het sappige maar eerlijke accent van die prachtige taal. De verscheidenheid van dit immens grote land, met zijn bergen, zeeën, oceanen, stranden, valleien, bossen, steden, eilanden en dorpjes. En vooral de zon en de blauwe hemel, die maken dat ik alles aankan.
Een week als een droom, zo voorbij gevlogen. Maar ik ben alweer volop aan het plannen voor mijn volgende trip naar Spanje: Andalusië. Op dit moment nog onontgonnen terrein van mijn wannabe-geboorteland…
