Nog niet op reis

Ik blijf deze zomer in het land, maar ik droom.

Ik droom van de drie weken die ik eind december in Andalusië ga doorbrengen. Als ik mijn ogen sluit, zit ik al urenlang in de trein, starend naar landschappen en indrukwekkende bergtoppen in de verte. Ik loop al met open mond door het Alhambra en de tuinen van oude Moorse vorsten. Ik zit al op de top van een heuvel in Tarifa, om verlangend te staren naar de Middellandse Zee links en de Atlantische Oceaan rechts.

Nog vijf maanden…

Contemplatie

Wat voor moeilijke woorden vinden ze toch uit om te beschrijven dat je je hoofd eens hard laat werken. Maar het zit hem in de nuances. Op zoek naar een passend woord voor wat ik vandaag heb gedaan, springen niet “nadenken”, “hersens pijnigen”, “peinzen” of “redeneren” op de voorgrond. Nee, vandaag was het “contemplatie”, floep, zomaar ineens stond dat woord voor de deur van mijn schrijfkamer. Het nodigde zichzelf uit in mijn woelige bovenkamer en schreeuwde: “Kijk dan toch! Ik was het! Me, me, me!”

Bart-De-Wevergewijs zou ik op zoek kunnen gaan naar de wortels van dat delicate woord, maar ik hou het op een samenvattend verklaringkje: contemplatie slaat op “het scheiden van iets uit zijn omgeving”. Zien, opnemen en verwerken, dus. Beschouwen, zegt Wiktionary (sorry Van Dale, maar u bent zó passé).

Bon, al dat gecontempleer over contemplatie, maar nu weet u nog altijd niet wat ik zo serieus moest beschouwen. U mag drie keer raden! Voetbal? Nee, dat dient om voor te juichen en om over te praten, maar veel denkwerk komt daar bij mij niet aan te pas. De Zin Van Het Leven? Peut. Hoewel die ook enige interessante vragen kan opwekken, maar dat heet dan weer filosofie. Dan rest er nog maar één ding waarover iedereen zich wel eens het hoofd breekt: de eeuwige verschillen tussen mannen en vrouwen. En vooral: hoe ermee te leren leven.

Ik was vandaag de bevoorrechte getuige van enkele knappe staaltjes van gesprekken tussen de seksen. Of: hoe conversaties soms zo absurd kunnen worden dat zelfs kabouter Wesley ernaar zou staan kijken:

Hij: Wat is er mis?
Zij: Niets…
Hij: Maar nee, er is toch duidelijk iets mis vandaag?
Zij: Nee nee hoor…

Waarop Zij wel smeekt om een dikke knuffel van Hem en een traantje wegpinkt.
Of wat dacht u van deze:

Hij: Vrouwen zeggen altijd tegen mannen dat ze gelijk hebben. Zelfs als we geen gelijk hebben.
Zij: Tja, mensen doen dat dikwijls om discussies te vermijden zeker?
Hij:  Ja maar, hoe kunnen we dan leren uit onze fouten? Dat is toch niet eerlijk?
Zij: Ja, je hebt gelijk schatje…

Zijn vrouwen altijd lichtgeraakter? Maken mannen dan echt van níks een drama? Zijn de venten onder ons echt zo recht door zee als ze beweren? Hebben de madammen meer nood aan complimentjes? Emergency, emergency, we need some contemplacy here!

Zijn er dan echt geen manieren om die steeds terugkerende discussietjes te vermijden? Dan kunnen we het in ‘t vervolg aan tafel over iets gezelligers/interessanters hebben als ik bij vrienden ga eten…