Beestjes

Eeuwen geleden, leek het, dat ik nog een voet in onze eigenste Zoo van Antwerpen zette. Het laatste bezoekje ging vermoedelijk nog vergezeld van rugzakken met drankjes en picknick én mama en papa. En toch kende ik gisteren nog blindelings de weg, en wist ik -op enkele veranderingen na- perfect waar welke beestjes hun thuis hadden.

Ze blijven fascinerend, die beestjes. Soms door de verhalen die ze met zich meebrengen: dan lees je op het infobordje dat in Congo nog maar zelden een wilde Kongopauw in de natuur werd gespot, en dan waggelen er ineens enkele voor je neus voorbij. En soms zijn die dieren gewoonweg indrukwekkend op zich: door hun grootte (olifanten, giraffen, slik!), door hun prachtkleuren (flamingo’s zijn écht flashyroze, omdat ze garnalen en andere roze zeebeestjes eten!) of door hun houding (ooit al eens een jaguar recht in de ogen gekeken?).

Een gorilla pelde kieskeurig de slechte stukjes van zijn stronk witloof. Twee slingerapen zaten te knuffelen als verliefde tieners. Een sneeuwuil bekeek mij even nieuwsgierig en met even grote ogen als ik hem. Een guitige pinguïn poseerde gewillig glimlachend voor de foto, en de stokstaartjes zaten elkaar achterna als ravottende dreumesen. Niet te geloven hoe beestjes soms op mensen lijken. En dat geldt soms net zo goed omgekeerd…

Oranjeliefde

Nederland is fantastisch! Nederland is geweldig! Leve Amsterdam, leve Nederland!

Of misschien had ik gewoon écht eens heel erg dringend nood aan een uitstapje naar een andere plek dan Antwerpen, mijn eeuwige thuisstad?

Het was in elk geval the perfect day, eentje waar zelfs Lou Reed himself geen voorstelling van zou kunnen maken. Zo eentje met prachtige vergezichten over een onbekende stad, met koffie en verrukkelijk gebak aan het water en in de zon, zo eentje met unieke winkeltjes waar je de jurk van je leven vindt, met tientallen foto’s die vragen om gemaakt te worden, zo eentje om af te sluiten met een potje Ben&Jerry’s-ijs (koekjesdeegsmaak!) op de trein weer naar huis. En dan maar hopen dat je nog even goed in die jurk past.

Op de middag slenterde ik langs het water, toen ik plots een C1000 in het vizier kreeg. Klinkt als een bestelling voor nieuwe vliegtuigen voor Defensie, maar is in Nederland de ronkende naam van een supermarktketen. Dat zou ik nooit geweten hebben, en ik zou er straal voorbijgelopen zijn, ware het niet dat oud-klasgenoot en notoir Nederlander Yalçin er onlangs uit pure frustratie dit blogbericht over schreef. Iets met twee oude dametjes in de supermarkt en een complete burn-out van de reclamescenarioschrijver.

De arme, gefrustreerde Yalçin bewijst jammer genoeg dat antireclame toch ook reclame is, want ik ben daadwerkelijk die C1000 binnengestapt. Bijzondere winkel, zo bleek meteen toen ik een gerant zijn geringe macht over twee rekkenvullers (een Surinaamse Nederlander en een mongooltje) zag misbruiken met een bijna-scheldtirade. Maar bon, ik op zoek naar de truffels. Gelukkig stond die beschrijving op het doosje, want anders had ik de dingen -hoewel opgestapeld in een doorzichtige verpakking- niet herkend.

Ik heb ze gekocht. Ik heb het doosje nieuwsgierig opengedaan. Ik heb er eentje geproefd. En ik heb de rest van het doosje meteen gul weggeschonken aan de eerste de beste Nederlander in de buurt (niet netjes van me, besef ik achteraf; arme Nederlander). Iemand moet die C1000-mensen eens uitleggen dat truffels gemaakt worden van chocolade en cacao, niet van pure boter en afwasmiddel.

Ik zou dit blogbericht nog kunnen aanvullen met mijn slechte ervaringen met de beruchte Hema-worst (je gaat naar Nederland of je gaat niet, dus proberen die handel!, dacht ik). Laat ik het er maar bij houden dat ik het ding qua textuur ideaal vind om wc’s mee te ontstoppen, en dat de smaak niet zou misstaan in een driegangenmenu voor straatkatten.

Iedereen die een uitstapje naar Amsterdam overweegt, weze dus gewaarschuwd: koop geen C1000-truffels of Hema-worsten! Maar voor de rest: niet twijfelen. ‘t Is een fantastische stad. Al lopen er wel Hollanders rond.