Eeuwen geleden, leek het, dat ik nog een voet in onze eigenste Zoo van Antwerpen zette. Het laatste bezoekje ging vermoedelijk nog vergezeld van rugzakken met drankjes en picknick én mama en papa. En toch kende ik gisteren nog blindelings de weg, en wist ik -op enkele veranderingen na- perfect waar welke beestjes hun thuis hadden.
Ze blijven fascinerend, die beestjes. Soms door de verhalen die ze met zich meebrengen: dan lees je op het infobordje dat in Congo nog maar zelden een wilde Kongopauw in de natuur werd gespot, en dan waggelen er ineens enkele voor je neus voorbij. En soms zijn die dieren gewoonweg indrukwekkend op zich: door hun grootte (olifanten, giraffen, slik!), door hun prachtkleuren (flamingo’s zijn écht flashyroze, omdat ze garnalen en andere roze zeebeestjes eten!) of door hun houding (ooit al eens een jaguar recht in de ogen gekeken?).
Een gorilla pelde kieskeurig de slechte stukjes van zijn stronk witloof. Twee slingerapen zaten te knuffelen als verliefde tieners. Een sneeuwuil bekeek mij even nieuwsgierig en met even grote ogen als ik hem. Een guitige pinguïn poseerde gewillig glimlachend voor de foto, en de stokstaartjes zaten elkaar achterna als ravottende dreumesen. Niet te geloven hoe beestjes soms op mensen lijken. En dat geldt soms net zo goed omgekeerd…
