Weg met de reisgids

Alsof indrukwekkende kerktorens niet van heinde en verre al zichtbaar zijn. Alsof reizigers de tijd van hun leven beleven met van ‘s morgens tot ‘s avonds muffige musea af te lopen. En toch schrijven ze met die dingen de reisgidsen vol.

Met mijn drie weken durende trip naar Andalusië in het vooruitzicht heb ik het toch gewaagd om enkele van die ondingen te ontlenen in de bibliotheek. Museo van dit, museo van dat, iglesia dit en palacio dat. Natuurlijk wil ik die prachtige oude moorse gebouwen zien, met hun mozaïeken, patio’s en bogen. Natuurlijk wil ik de sfeer van een plaatselijke kerk opsnuiven en de geschiedenis ervan voelen doordringen in mijn huid. Maar beste reisgidsschrijver, u denkt tot niet dat dat drie weken lang het enige is dat mij zal boeien?

Ik heb de reisgidsen aan de kant gezwierd en ben zelf al wekenlang aan het surfen. Niet in Tarifa, het surfparadijs op het meest zuidelijke punt van Europa (waar mijn tocht me ook zal heenvoeren), maar op het wereldwijde -vaak Spaanstalige- internet. De veroverde adresjes en ideetjes-om-te-doen heb ik verzameld op Google Maps, en die virtuele kaart is intussen mijn onmisbare schatkaart.

View Larger Map

Ik ga me heerlijk onder handen laten nemen in een oud arabisch badhuis in Granada. Ik ga chocolate drinken in de beste churrería van Ronda, de stad op de rots. Ik arriveer met de boot in Cádiz, wat een schitterend uitzicht op de legendarische havenstad zou opleveren. Ik ga walvissen en dolfijnen spotten op een boot in de straat van Gibraltar. Ik ga 35 meter hoge moderne muurschilderingen spotten in de Sevillaanse wijk San Pablo. Ik ga bovenop de Romeinse Brug in Córdoba genieten van de zonsondergang over de stad.

Maar denk je dat ik ook maar één van die leuke ideeën in een reisgids heb gevonden? Beste schrijvers, er zit een gat in de markt. Grijp uw kans voor Google Maps uw werk helemaal afpakt.

Van nieuwe dingen

Ze moeten nog een paar weken wachten, maar alles staat al klaar. Ze hebben bijna niets zelf moeten kopen. Want een collega had nog een parkje staan, de tante heeft het oude wiegje van zolder gehaald en het achterneefje is intussen toch uit zijn babykleertjes gegroeid. De mededeling “wij verwachten een kindje” deed de voorbije maanden tientallen bevriende vrouwen in kelders, zolders en kleerkasten duiken.

De blinkende folders die Sinterklaas verspreidt zullen dus nog minstens enkele jaren blijven liggen. Tot de kleine spruit net zo mondig genoeg is als het achtjarige meisje dat vorige week in een megaspeelgoedketen luidop eiste: “Mama, dat magneetspel is keitof, dat wil ik hebben!” Gelukkig beschikte mama over een beter inschattingsvermogen dan dochter. “Dat ben je na enkele weken toch alweer beu, lieverd.” Ouders die de eisen van hun kinderen moeilijker weerstaan, raken vergeten speeltjes misschien kwijt op één van de vele ruilbeurzen die de laatste tijd weer populair worden.

Vorige week botste ik zomaar op de meest mysterieuze manier van ruilen. Op de trein vond ik een vergeten boek. Dat dacht ik toch, dat het vergeten was. Maar op de eerste bladzijde van de thriller met ezelsoren las ik: “Hallo, ik ken u niet, maar veel leesplezier!” Een los blaadje zat ter hoogte van bladzijde 115. Met de naam van Jennifer, die spannende leesmomenten beleefde op Tenerife. En daaronder de naam van Marc, met plaatsvermelding “trein”. Ik schrijf binnenkort “Lieve” en “mijn knusse sofa” onderaan het lijstje en laat het bijzondere boek daarna op mijn beurt rondslingeren.

Misschien wel op de Boekenbeurs in Antwerpen? Die kreeg dit jaar tienduizenden bezoekers over de grijze betonvloer. Net in dezelfde week en net in dezelfde stad werd een tweedehands kinderboekenbeurs afgelast wegens “te weinig deelnemers”. We houden blijkbaar van nieuw, van blinkend, van ongebruikt en schoon. Liever snel een nieuw paar sokken van de H&M dan naald en draad boven te halen. Liever een nieuwe doos met kleurpotloden dan de half afgescherpte exemplaren van vorig jaar.

Nieuw moet voor mij niet altijd blinken.