Het was jaren geleden dat ik nog op dagtocht ging met een zware trekrugzak; een activiteit uit een ver jeugdbewegingsverleden, maar waar ik goede herinneringen aan overhield. Ik mag het voelen vandaag: mijn been- en kuitspieren, mijn schouders, knieën en enkels moeten nog bekomen van de loodzware inspanning. Maar de trektocht van Atlanterra naar Tarifa, dat uitstekende puntje onderaan Spanje, was het meer dan waard.
Door de Atlantische Oceaan die de hele tijd aan mijn rechterkant lag te glinsteren, nu eens voor mijn voeten, dan weer in de verte aan de voet van de heuvel die ik net had beklommen. Ik raakte maar niet uitgekeken op die afwisselend blauwe, groene en zilveren watermassa, constant in beweging, mijn trektocht muzikaal begeleidend met een ruisend en bruisend achtergrondgeluid.
Aan mijn linkerkant de hele dag uitgestrekte groene bossen en heuvels. I felt alive and kicking bij de doordringende geur van de dennenbossen in een natuurpark El Estrecho. Ik zag vreemde vogels vliegen, koeien en paarden gezapig grazen, gaf ezels stukjes brood te eten. Ik heb gevloekt op de steile wegen die zich de heuvels op slingerden, maar de beloning -een prachtig uitzicht over de hele omgeving- was dan ook de moeite.
Ik bleef doorgaan, met die loodzware rugzak, over wandelweggetjes en langs de carretera. Tot op 7 kilometer van Tarifa, toen ik schrik kreeg om naast de bijna donkere snelweg te moeten gaan wandelen (in Spanje doen ze niet zo aan verlichting zoals op de Belgische wegen, om eens een zwaar understatement te gebruiken). Een sympathieke chauffeur met surfplank op de achterbank gaf me de laatste kilometers cadeau. Maar daarom waren de voldoening, de verwondering en de vermoeidheid na de meest onvergetelijke trektocht ooit nog niet minder groot.
