Interviews met Yevgueni

Probeer het maar eens: twee serieuze interviews uitschrijven terwijl iedereen je bureau binnenvalt, de telefoons om de haverklap rinkelen -zeker als de secretaresse met koffiepauze is- en de mails met correcties, suggesties voor artikels en platte spam blijven binnenrollen. Met dat irritante Outlook-geluidje er telkens weer bij.

Reden genoeg om een voormiddagje “thuis” te werken. Lees: in een gezellige koffiebar, genesteld in een comfortabel zeteltje, laptop op de schoot en straffe koffie bij de hand. Verbazingwekkend hoe snel die artikels dan ineens vlotten.

En als het dán nog niet echt gaat -die verdoemde writer’s block!-, dan weet Yevgueni raad. Met “Pannenkoeken” op de achtergrond, in oneindige repeat-modus, werkte ik deze week moeiteloos artikels over de Goede Bijstand-gemeenschap in Brussel en over opleiding op de werkvloer af. En nog een column uit de losse pols geschud ook. Dank, Yevgueni. Eén liedje en hup, in overdrive!

Een tijd geleden -moet nu toch ook al ongeveer 3 jaar zijn, als ik me niet vergis- mocht ik Yevgueni-gitarist Maarten Van Mieghem interviewen voor het Weekblad. Telefonisch. Wat heb ik dáár een hekel aan. Mensen de pieren uit hun neus vragen en hen niet eens recht in de ogen kunnen kijken! Bovendien moest ik de man dan ook nog ‘s avonds opbellen, buiten werktijd, terwijl ik lekker gezellig -en pril verliefd- bij Held in de sofa zat.

Maar het viel reuze mee. Maarten bleek een neig sympathieke gast. Aan de telefoon toch. Kan ook niet anders (opgepast, jeugdbewegingschauvinisme op komst!) met een Chiro-verleden. De gitarist vertelde over het jeugdbewegingsverleden van de groep, over hun engagement als vrijwilliger. En dat sympathieke, dat jongensachtige, dat zit nog altijd een beetje in hun muziek. “Het meisje is gebleven, ze is een vrouw geworden, toevallig die van mij”. Ik smelt. En ik werk.

Zonder chauffage

Een man op de bus. “Koud vandaag, hé?” Hij steekt zijn hand even op bij het afstappen.

Een broer of zus belt, zomaar. “Hoe is ’t met u?”

Een spontane, troostende hand op de schouder van iemand die zijn verdriet niet meer de baas kan. “Het komt wel weer goed.”

Een rode Peugeot stopt op een drukke steenweg, om een bende fluovestjes met kinderen erin te laten oversteken. “Dank u, mevrouw!” Zwaaiende handjes.

Een treinbegeleider met een warme stem. “Het personeel op deze trein wenst u nog een zeer aangename dag verder.” Oprecht, dat hoor ik.

Een zondags bezoek aan moeder of grootmoeder. Je favoriete kostje van vroeger op de tafel van vroeger. “Niet te veel eten, er is subiet nog taart en koffie.”

De madam van de kruidenier: “Da zal ’t zijn, m’n engeltje?”

Een kind van 8 vliegt op me af en begroet me met een bijna wurgende knuffel. We zijn niet eens familie.

Een compliment van een volslagen onbekende. “Schone laarzen, mevrouw. Waar hebt u die gevonden?”

Iemand die in je ogen kijkt. “Ik hou van u.”

Of “Je t’ aime”, “I love you”, “Seni seviyorum” of “Wo aì ni”.

Een plotse herinnering aan iemand die je graag hebt gezien. “Weet je nog, toen…?”

Een tienermeisje op straat kijkt. Ze aarzelt, maar lacht toch terug. Lief.

Het wordt kouder buiten. Maar mogelijkheden genoeg om de wereld zelf wat op te warmen. Zonder chauffage.

 

Deadlines

Een vakantie. Een nieuwe hoofdredactrice. Binnenkort een nieuwe collega-redactrice, en nu dus veel werk en veel spannende deadlines.

Maar wel tijd om deze dead blogline weer wat nieuw leven in te blazen. Binnenkort. Want reportages genoeg met veel stof voor kleine, alledaagse, lieve verhalen.

Zoals het verhaal van de vrouw van vanochtend, die zo eerlijk vertelde over haar leven in armoede. Sterk.

Zoals het verhaal van de onverschrokken bouwvakkers op het dak tegenover mijn raam, zes hoog en haren in de wind. Moedig.

Zoals het verhaal van de melocakes en de schuif vol Vlaamsche liederen die hier vlak voor de deadline straks zullen worden bovengehaald. Sweet!

Maar, zoals dat in de communicatiesector dezer dagen over gaat: meer daarover later in dit journaal/op deze blog. Eerst die deadline halen.