Lieve. Die van de Lieve Woordjes, dus.
Naar een prentenboek van Carl Norac. Waarin een hamster haar mond zo vol met lieve woordjes heeft gevuld dat ze er bolle kaken van krijgt, maar waarin niemand tijd heeft om naar die lieve woordjes te luisteren.
Lieve, die van de Lieve Woordjes, schrijft voor het Weekblad waar u uw aardappelen op schilt. Of dat u misschien toch wel eens echt leest. Lieve, die voor het Weekblad dikwijls woorden over miserie en wereldproblemen moet gebruiken, en die op een andere plek ook wel eens gewoon en simpelweg lieve woordjes wil verzinnen.
Lieve, die van de Lieve Woordjes, die nooit genoeg Lieve Woordjes zal kunnen bedenken voor haar Held. Of voor de mensen die haar na aan het hart liggen. Of voor onbekenden die nobele daden verrichten. Of voor Ronny Mosuse, Gandhi en koffie.
25 maart, 2008 at 8:03 pm |
Hey Lieve,
Leuke schrijfsels zeg, ik lees ze geboeid.
Je bent toch trots op jou snelle superman hé. Ik had hem niet naar boven zien klimmen maar ik geef toe dat ik mezelf met verbazing betrapte toen ik hem daar zo hoog zag. Beter zo’n grote enthousiaste verbazing dan een gevoel van: natuurlijk, dat had ik wel verwacht!!! Ik vroeg me vooral af wie die eitjes zo hoog heeft gehangen.
Wel eerlijk gezegd zou ik ook wel een man willen die in een boom kan klimmen. Een man die de held uithangt, een tarzan. Ja, al klinkt het cliché, de meeste clichés kloppen toch wel als je het mij vraagt.
16 april, 2008 at 11:25 am |
Hey…
Je hebt een ongelooflijk tof blogje. Ik ben al dromend aan het lezen geweest…
Vind je het ok als ik je toevoeg aan mijn blogrolletje?!
Liefs
Greetepeteet
26 september, 2008 at 9:03 am |
Amai, ik ben blij verrast met je schrijfsels. Als je die laatste foto op het Coninckplein, genomen heb, dan was ik daar ook.
En ik heb al enkele murga’s gefototgrafeerd.
Spannend.
Ik kom zeker terug kijken.