Het begint met een E…

… en het eindigt op AKANTIE!

De Lieve Woordjes brengen hun twee weken vakantie door zonder internet. Tijd om échte lieve woordjes rond te strooien! Hierbij dan ook een uitnodiging om daar lustig aan mee te doen. Geef ze aan uw lief, uw beste vriend/-in, de mama of papa die altijd voor u klaarstaat, de collega die je al langer dat compliment wilde geven, aan de postbode die uw post trouw bezorgt, aan de chauffeur die u nog net op zijn bus liet stappen, aan de juffrouw achter de kassa die u een lieve glimlach geeft… Smile and be Sweet!

Om met deze melige oproep maar aan te geven dat het blogsgewijs even stil zal zijn hier. Hasta la vista, baby!

Mijn ogen houden van…

Het regent pijpestelen én blogstokjes dezer dagen. Van dat eerste word ik nat en van dat tweede ga ik mijn hersenen pijnigen. Ik eigen mezelf het voorrecht toe om het zintuigenstokje van Melissa in vijf stukjes te breken… En jullie te verblijden met de geheel overbodige maar tevens boeiende wetenswaardigheid wat de favoriete aanblikken van mijn blauwe ogen zijn.

Mijn ogen houden van…

3. De Schelde. Van eindeloos aan de kaaien zitten en golfjes gadeslaan, van lonken naar linkeroever en scheepjes achtervolgen in hun vaart. Van het licht dat met het water speelt en van de andere Antwerpenaars die komen kijken naar hun mooiste rivier op aarde.

2. Een zomeravond, na een warme en drukkende dag. De zon hangt laag maar doet me nog felgouden licht cadeau. Boven de rest van de hemel hangen dreigende donderwolken. Prachtig en uitzonderlijk, licht en donker tegelijk. Een onaards gevoel.

1. Mijn Held die slaapt in het ochtendlicht! Zorgeloos en oneindig mooi.

Zoen kijkeloen,
Lieve

Watch out for that… stick?

Nooit goed geweest in gooi- en vangsporten à la basketbal, frisbee of baseball, maar vandaag heb ik wél iets kunnen opvangen: een stokje van Ruben! Hij scoort meteen de eer om mij een allereerste blog-stokje toe te gooien. Iets met boeken en opeenvolgende getalletjes. Merci!

1. Neem het dichtstbijzijnde boek vast dat 123 (of meer) pagina’s telt.
Het gaat tussen “De Solidaire Samenleving” van ACV-voorzitter Luc Cortebeeck en mijn dikke groene vriend, de Woordenlijst der Nederlandse taal… Uit trouw aan de titel van mijn blog (Lieve Woordjes!) ben ik eerder geneigd niet voor harde vakbondstaal te kiezen . Mijn Groene Boekje dus, dat onze schone taal in exact 1056 pagina’s samenvat. Mijn dikke en immer betrouwbare vriend, mijn redder in nood bij taalkundige twijfel!

2. Open het boek op pagina 123 en pluk de 5e zin er uit.
“In vergelijking met de woordenlijst van 10 jaar geleden zijn er ook vele woorden geschrapt, waaronder een ruim aantal weinig voorkomende onproblematische trefwoorden.”

(De Heilige Lijst der Correct Gespelde Woorden zelf begint pas op bladzijde 129… Voordien krijg je onder andere “Redactionele opmerkingen”, een “Leidraad” en een “Inrichting van de Woordenlijst”. Wil de persoon die deze teksten ooit echt gelezen heeft zijn hand nu opsteken?)

3. Post de volgende 3 zinnen.
“Voorts werden enkele dubbelvormen gereduceerd (teckel; tekkel is geschrapt, koosjer; kousjer, kosjer zijn geschrapt). Tot slot werden de zogenaamde reeksvormers, d.w.z. doorzichtige samenstellingen met hetzelfde eerste of tweede lid, sterk gereduceerd. Het gaat om onder meer samenstellingen met als eerste leden bank-, bedrijf-, door-, levens-, moslim-, partij-, politie-, scheeps-, slot-, vis- en als laatste -fabrikant, -systeem.”

U hebt weer wat bijgeleerd vandaag, namelijk welke woorden er NIET in het Groene Boekje staan. Altijd handig, niet?
Tijd om die stok estafettegewijs door te geven… aan Evelien, Leen en iemand die van ons allemaal houdt.  

Zoen groeneloen,
Lieve

Verandering van blog doet schrijven

Ik doe normaal gezien principieel niet mee aan hippe trends en rages bedoeld voor de kuddeschapen onder ons… Maar het blogvirus heeft mij te pakken gekregen! Benieuwd of er ook iemand geïnteresseerd is in wat ik hier allemaal neerpen, maar ik haal er zelf alvast veel voldoening uit

Mijn blog verhuist dus van MySpace naar WordPress, net iets leuker én interactiever. Bovendien is ook een naam geboren: Lieve woordjes! Mijn voornaam leent zich tot heel wat woordspelingen… Ik voel me alvast nauw verbonden met deze vondst: het Lievewoordenboek!

Maar eerlijk is eerlijk: “Lieve woordjes” is eigenlijk de titel van een prachtigmooi kinderboek dat ik steevast voorlas aan de kindjes in de Chiro. Een verhaal over een hamster die bolle kaken heeft van alle lieve woordjes die in zijn mond zitten, maar die niemand vindt om ze tegen uit te spreken. Dat laatste ga ik hier dus wél doen!

Knippen en plakken, zwoegen en zweten!

Knippen en plakken, zwoegen en zweten!
Current mood: restless
Category: Writing and Poetry

Wie denkt dat de woorden zomaar uit de vingers van journalisten beginnen te stromen vanaf het moment dat ze zich aan hun computer zetten, zit ernaast en nog niet zo’n klein beetje. Schrijven is -om eens een verouderd woord te gebruiken- een métier! Net zoveel als auto-onderdelen aaneenlassen, worstendraaien of huizen ontwerpen. Het mechanisme van een goeie tekst zit net zo ingewikkeld en logisch in elkaar als dat van een Zwitsers horloge.

Een boeiend gesprek of verhaal is natuurlijk een eerste vereiste, maar dan begint het harde werk pas. Startpositie: ik zet me achter een immens bureau, vingers in de aanslag op het toetsenbord, omringd door papieren met notities, krabbels, krantenartikels en andere teksten die misschien wel eens van pas zouden kunnen komen (hoogstwaarschijnlijk niet, dus). Depannagekit staat klaar langs de zijlijn: een grote mok koffie (melk en suiker) en een flesje mineraalwater (plat) om de geest scherp te houden.

En dan is het daar: het moment dat ik die eerste letters op het scherm moet zetten. Dat ik alle krabbels begin te ontcijferen die ik neergezet heb tijdens een interview (ik durf het geen handschrift meer noemen). Het resultaat: een ruwe tekst met uitspraken, gedachtenflarden, waar op mysterieuze wijze structuur in moet worden gebracht. Veel knip- en plak- maar vooral denkwerk! Verbanden zoeken, verschillende stukken doen aansluiten bij elkaar, deelthema’s onderscheiden… Heaven knows hoe ik er elke keer weer uitraak. Maar die engeltjes zorgen na een tijdje toch steeds voor een oef-moment en een dit-is-het!-gevoel. Gelukkig.

Een hard beroep dus! In tegenstelling tot wat velen van ons denken. “Journalisten, die hebben toch een schoon leven, hier een babbeltje gaan doen, daar een tekstje schrijven, dat kan toch niet zo moeilijk zijn…” Maar wie ik hiermee nog niet overtuigd heb: zullen we een dagje ruilen?

Zoen journaloen,
Lieve

PS: Om nu net heel bovenstaand betoog te onderbouwen, toch even vermelden dat datzelfde betoog uit de losse hand en zonder veel gestructureerd knip- en plakwerk uit mijn losse pols is gevloeid