Wonder

Er raast iets door mijn hoofd langs mijn buik naar mijn tenen en weer terug naar mijn hart. Het wonderlijke gevoel dat ik nooit meer wil leven zonder iemand die ik een jaar geleden nog niet eens kende.

Spelfoutje

 

Hihi. “Ik haw van jou.” Schattig.

Waar is die tijd dat de stoom mijn oren uitkwam van ergernis om de minste spelfout?

Ochtendhumeurig

Het is alsof de dag vandaag niet aan zichzelf wil beginnen. Wolkenkrabbers verstoppen zich achter dichte mist en de zon achter donkere donderwolken. En mijn slapend lijf weet het nog vóór ik de gordijnen heb opengetrokken, want het wil zich niet uit bed slepen.

Maar een erg onverwachte ontmoeting brengt het goeie humeur in mij weer naar boven. Want Held kan zelfs een stralende glimlach op m’n gezicht toveren wanneer de zon het laat afweten.

Een Heldhaftig liedje in mijn hoofd

 

Pure liefde, dat doe goe…
‘t Is de liefde, die ‘t ‘em doet!

(een Fata Murgana-tekstfragment dat vandaag tussen mijn hoofd en hart pendelt…)

Het lijkt erop…

…dat ik dit jaar tóch het land nog uitkom… Hoera!!

Wordt ongetwijfeld vervolgd…

Zoen vakantieloen,
Lieve

Tijdsbesef

 

Zelfs kort is héél lang zonder Held!

Straaltjes geluk

Warm weertje, muziek in de lucht, oranjeroze murgavibes, zelf koken, eindelijk die grote kuis aanvatten, spelende kinderen op straat, met een vriendin door ‘t stad slenteren, lekker lang uitslapen en wakkerworden met een streep zonlicht op je gezicht… En altijd de gedachte aan Held op de achtergrond…

Wat heeft een mens meer nodig om gelukkig te zijn?

Mijn ogen houden van…

Het regent pijpestelen én blogstokjes dezer dagen. Van dat eerste word ik nat en van dat tweede ga ik mijn hersenen pijnigen. Ik eigen mezelf het voorrecht toe om het zintuigenstokje van Melissa in vijf stukjes te breken… En jullie te verblijden met de geheel overbodige maar tevens boeiende wetenswaardigheid wat de favoriete aanblikken van mijn blauwe ogen zijn.

Mijn ogen houden van…

3. De Schelde. Van eindeloos aan de kaaien zitten en golfjes gadeslaan, van lonken naar linkeroever en scheepjes achtervolgen in hun vaart. Van het licht dat met het water speelt en van de andere Antwerpenaars die komen kijken naar hun mooiste rivier op aarde.

2. Een zomeravond, na een warme en drukkende dag. De zon hangt laag maar doet me nog felgouden licht cadeau. Boven de rest van de hemel hangen dreigende donderwolken. Prachtig en uitzonderlijk, licht en donker tegelijk. Een onaards gevoel.

1. Mijn Held die slaapt in het ochtendlicht! Zorgeloos en oneindig mooi.

Zoen kijkeloen,
Lieve

Mijn held…

 
… tovert met een simpele blik een glimlach op mijn gezicht
… klaagt niet als mijn geïmproviseerde spaghettisaus op niets trekt
… klimt moeiteloos in bomen om paaseieren te zoeken
… moet geen mensenlevens redden of gekke pakjes dragen om mijn held te zijn!