De vensterbank

Ik woon in een buurt waar welgestelde mensen het liefst van al wegblijven. Vanochtend nog moest ik om een hoop vuilnis heen lopen die op mijn stoep was uitgekieperd. Even verderop steek ik de straat over omdat kraakpand nummer één een ondraaglijke geur verspreidt. En ter hoogte van kraakpand nummer twee balanceer ik op de rand van de stoep omdat ik precies weet op welke plek de dakgoot lekt.

Op het pleintje achter de hoek hangen dag en nacht dakloze mensen rond, soms zingend en lachend, soms drinkend van goedkope bierblikjes en iedereen de huid vol scheldend. En van de pakweg 150 mensen die in mijn straatje wonen, durf ik te gokken dat er 100 zijn die het buitengewoon moeilijk hebben om elke maand rond te komen. De oude mevrouw die alleen woont met haar gehandicapte zoon, het gezin in dat kleine appartement, de buurman die om 6u vertrekt om te gaan werken en nooit thuiskomt vóór middernacht.

Ik kan mezelf echt niet toestaan om etensresten of overschotten in de vuilniszak te kieperen, wetend dat veel van mijn buren -met of zonder dak boven hun hoofd- dikwijls honger moeten lijden. Hopla, weg ermee? Nee. De muesli die ik niet lekker bleek te vinden en het halve pak sla dat ik niet opkreeg, belanden in een plastic doosje of zak op mijn vensterbank. En geloof het of niet, maar binnen het halfuur zijn de restjes op mysterieuze wijze verdwenen.

Voor de actie van de Europese boeren, die 25 miljoen liter melk weggieten over hun velden en in rivieren, kan ik dan ook geen greintje begrip opbrengen. Een schaamteloze, oneervolle, scandaleuze actie die getuigt van héél weinig inlevingsvermogen. Hebben die boeren dan zelf nooit honger of dorst gekend? Ze hebben het moeilijk, hun bedrijven zitten in nesten, daar moeten oplossingen voor gezocht worden. Maar geen enkel probleem, hoe prangend ook, rechtvaardigt de gigantische verspilling van voedsel.

Volgende keer, beste boeren, nodig ik u uit in mijn wijk. En dan mag u uw melk komen uitgieten in kannen en flessen. Die ik met veel plezier op mijn vensterbank zal plaatsen.

Rehab voor workaholics

Geen dag te vroeg kwam ze, die vakantie. Voor mij liggen vier dagen verplichte onthaastingskuur. Nu ja, op dit moment, dinsdagavond, dus nog drie.

Dat het verdorie moeilijk is. Ik verplicht mijn lijf om uit te slapen, maar mijn hoofd wordt klokvast klaarwakker om 9 uur ’s ochtends. Ik dwing mijn lichaam tot rust in de hangmat in het park-achter-de-hoek en het geniet, het geniet! Maar mijn geest blijft dwangmatig plannen en to-dolijstjes maken. Ik moet nog dit en ik moet nog dat en ik zou daar nog moeten kunnen passeren morgen en die taak is al maandenlang blijven liggen en die vriendin heb ik al zo lang niet meer gezien en…

Ik weet dat het weer een paar dagen gaat duren vooraleer mijn hoofd ook met vakantie is. De kunst is zo snel mogelijk te stoppen met alles efficiënt te willen plannen. Om mijn kopje leeg te maken en te verhinderen dat er meteen nieuwe dingen in worden gestopt. Agenda hardnekkig leeg houden, ondanks honderd-en-één leuke ideeën en voorstellen van vrienden en familie.

Pas dan dringt het echte vakantiegevoel helemaal door. Dus sorry, dear friends en family en zelfs Held, maar deze week is voor mij. Lekker voor mij alleen. He-le-maal voor Lieve. Want een workaholic als ik heeft soms een persoonlijke afkickkuur nodig. En die bestaat deze week uit veel nietsdoen, veel lezen, veel zonnen in het park en veel shopppen.

Wie zin heeft om mij bij deze bezigheden te vergezellen, mag mij daarentegen altijd onverwacht contacteren. Altijd welkom, als ik het maar niet in mijn agenda moet zetten.

Ex

Het is gedaan. Ik wil hem niet meer zien. Het werd de laatste weken steeds erger, maar dit keer gaat het echt te ver.

Sinds enkele weken ben ik resoluut en principieel ex-lezer van De Morgen. Ooit mijn favoriete dagblad, nu een bijeengeraapte hoop mainstream artikels en nonsense-news. Een krant die zonder twee keer nadenken gevuld wordt met Belga-berichten en een mediakatern dat alleen maar dient om Brecht Decaestecker een vaste job te bezorgen.

Op de redactie van de krant waar ik ooit zo van hield, moet ondertussen een heel aantal stoelen leeg zijn. Journalisten buitengegooid of uit principe zelf opgestapt. Dat monument Bernard Dewulf mee in de goot belandde, sloeg alles. Sindsdien keur ik De Morgen geen blik meer waardig en lees ik elke morgen, voor ik naar mijn werk vertrek, die ene column van de Meester die ik ooit op mijn prikbord speldde. En ik voel diep medelijden met Margot Vanderstraeten, die moet proberen om de Onvervangbare te vervangen als sidekick van Hugo -ik moet uw columns lezen met een woordenboek ernaast- Camps.

Om de pijn van mijn break-up met De Morgen te verzachten: surf naar de blog van Tim Van der Mensbrugghe. Om de laatste sappige inside roddels over het wanbeleid bij die “krant” te ontdekken. Om uw frustratie te delen met anderen die De Morgen zien doodbloeden. Om te rouwen en uw medeleven te betuigen aan de vele stervenden. En ook omdat Van der Mensbrugghe nu eenmaal scherp en boeiend schrijft. Dat blijkt nu eenmaal een voorwaarde om bij De Morgen buitengegooid te worden.

That’s the way the cookie crumbles

Er broeit iets in mijn hoofd. Het rommelt en klutst, allerlei exotische ingrediënten en frisse ideeën worden bijeengegooid en stevig gemixt. Nog even een klopper die met harde hand de plooien gladstrijkt en de laatste klonters uit het deeg haalt. Nog even tijd nodig. 

Ik heb goesting. Veel goesting. Om te schrijven, om woorden duchtig te kneden en mijn eigen vertrouwde recepten te heruitvinden. Het toekomstige eindresultaat gaat heel lekker ruiken. De imaginaire geur kringelt al in mijn neusgaten.

Maar nog even wachten. Nog even laten gisten en groeien. Een keer uitproberen, deeg laten inzakken, pannen laten aanbranden en hard op de bodem moeten schrobben. Om binnenkort met uiterst perfecte geschreven gerechtjes naar buiten te komen. Laat het u alvast smaken.

Instant verslaafd

Het lege appartement van mijn zus, met -nog even- maagdelijk witte muren. Een verhuistafeltje in het midden van de toekomstige eetkamer. En op die tafel kopjes met geurige oploskoffie, één van de weinige dingen die al uit de verhuisdozen opgevist werden. Het is zondagmiddag. Ik bestudeer het onophoudelijke gedwarrel van de sneeuw van achter het grote raam. En de heerlijke koffie kietelt mijn tong. Een nieuwe verslaving is geboren, en ze heet -opgepast, product placement!- Cap Colombie. 

Tijdens de maandagse middagpauze hinkel ik naar het supermarktje tegenover mijn werk. Door regen, wind en smeltende sneeuw. Mijn jas vergeten, mijn snelheid beperkt door een onwillige knie. Natgeregend en helemaal verwaaid beland ik na het supermarktbezoek weer op de redactie. Mijn trofee: een bokaal oploskoffie. Niet dat dat goude goedje ons hier kwaadwillig ontzegd wordt, maar na meer dan een jaar exact dezelfde koffie drinken ben ik toch eens aan iets anders toe.

Mijn collega blijkbaar ook. Ik liet haar maandag proeven van mijn nieuwe ontdekking. En vanmorgen, toen ik me na een dagje afwezigheid weer aan mijn klavier zette, ontging het mij niet. Die bokaal oploskoffie stond net dat tikkeltje anders dan maandagavond. No hard feelings, collega mag dat. Ik begrijp meer dan wie ook de verleidingen van een onweerstaanbare kop zwart. Instant koffie, instant verslaafd. 

We sloten een officiële deal: als de bokaal leeg is, koopt zij een nieuwe. Het resultaat: de komende weken ben ik dus zonder meer een gelukkig mens. Want goeie koffie om je dag mee te beginnen (en door te komen, en in schoonheid af te sluiten): die doet het hem. Dank u, Nescafé. 

5 minuten ver

Er zijn zo van die dagen dat de hele wereld je na 5 minuten op het werk al dwarsligt!

Wanneer… 

… je interviewee van de dag voordien plots anoniem wil blijven; 
… de uitzonderlijk geslaagde foto die je van hem maakte dus ook niet gepubliceerd kan worden; 
… je in de verte een groepje collega’s uit elkaar ziet gaan wanneer je nadert en nog net de woorden “Daar is ze” kan opvangen; 
… de persoon die je meer informatie zou bezorgen dat veel te goed doet en je zo hopen leeswerk bezorgt, op een dag dat je absoluut geen tijd hebt voor uitgebreid leeswerk.

Voorwaardelijk nieuws

De Standaard levert vandaag weer een sterk staaltje journalistiek af. Wat gooit de kwaliteitskrant vandaag voor nieuws op mijn bord? Een aantal artikels die mij moeten verzekeren dat hun eerdere berichtgeving wel degelijk… juist was!

Leest u even mee op krantenkoppen.be:

Moet ik dan gaan twijfelen aan de juistheid van alle eerdere artikels in De Standaard die NIET achteraf nog een keer bevestigd werden? Doen de journalisten van De Satandaard these days aan voorwaardelijke journalistiek?

Oeps, foutje

Mijn vingers willen te rap zijn vandaag en zorgen voor een voormiddag vol schrijffouten. 
Zo probeerde ik daarstraks te surfen naar www.satandaard.be. 
En een tijdje later moest Jan uit mijn artikel 3% ergernisrechten betalen op het huis dat hij van zijn vader Herman erfde.  

En dan is het nog maar middag…

Bevoorrecht

Wat een pracht van een job heb ik toch! Bij mensen op de koffie gaan, midden in de actie van de dag belanden en daar vervolgens allemaal wat moois over schrijven.

Ik sprong vanmorgen Tom-Naegels-gewijs op mijn fiets voor een interview in een Antwerpse randgemeente. Parkeerde mijn trouwe ijzeren ros een half uur later aan nummer 64 van een rustiek straatje in Deurne-Zuid. Deed vervolgens binnen een sympathieke babbel met een nog sympathiekere madam, in het gezelschap van een kop goddelijke Senseo-koffie. Mocht doen wat ik het allerliefste doe: vragen stellen en veel te curieus zijn!

Fotootje, plichtplegingen ter afscheid en een race naar de volgende place to be: het Harmoniepark in the centre of the town. Alwaar een bescheiden massa roodbevlagde, -bejaste, -besjaalde, -behandschoende vakbondsmilitanten gezellig soep stond te drinken. En tussen al die actieve actievoerders mocht ik de enkele militanten met een groene jas gaan zoeken voor een interview. Dapper het bemodderde grasveld doorkruist -en daarmee mijn gloednieuwe schoenen helemaal besmeurd, fuck!- en een paar groene mannetjes aangeklampt. Wat militante taal doen uitslaan (waar dienen militanten anders voor?). En als je dan plots een foto wil nemen, gaan ze allemaal zo braaf poseren als voor een klasfoto in het eerste leerjaar. Wég woede om die dalende koopkracht, wég rancune om die bedrijfsleiders die winst maken op de kap van de werknemer. Alleen nog brave glimlachjes en het lijf mooi in groepsfotopositie. Je zou niet zeggen dat er in het bedrijf van die mannen honderden jobs op het spel staan wanneer je hen ziet poseren en soep slurpen.

Maar toch. Ondanks het gebrek aan echte actie geniet ik ervan midden in de actie te staan. De mannetjes in het rood zien er net iets strijdvaardiger uit en ik laat mij graag meedrijven op hun bereidheid tot syndicale strijd. Er gebeurt hier iets, iets belangrijks, en ik mag erbij zijn, mag mensen uitvragen en ongegeneerd foto’s trekken. Heerlijk! Mijn neus gaat er van trillen. Of misschien is dat wel van de koude hersftlucht die ongevraagd mijn neusgaten binnendringt.

Dan: vanaf de late middag met mijn laptop kamperen in het Permekecafé achter de hoek en teksten uitschrijven, doorsturen naar de redactie. Dankzij de vakbonden raak ik niet op diezelfde redactie in Brussel, maar moeilijk gaat ook. Moeilijk is dikwijls zelfs plezanter en uitdagender en geeft meer voldoening! Hoewel ik het mezelf comfortabel maak vandaag. Ik werk snel door, doe mijn best om vandaag nog alles door te sturen wat ik kan voor ons Weekblad. Maar het kan geen kwaad als ik mezelf ondertussen trakteer op een cappuccino de hemel waardig en een stukje van de goddelijke chocoladetaart die ze in het Permekecafé hebben. Zo boordevol chocolade dat ik minstens twee keer mag gaan fitnessen ter boetedoening, mind that. Maar God zal het mij vergeven want hij weet dat het de moeite waard is.

Nog 1 interview vanavond. Weer naar Deurne-Zuid. Weer een halfuur met de fiets, en een halfuur terug. Misschien volstaat 1 keer fitness ook wel.

Nuance

“De vakbondscentrale van onze sector roept op tot een nationale manifestatie. Maar een staking is vandaag onverantwoord in onze sector. Daarom wordt NIET opgeroepen tot staking op 6 oktober. Wij roepen wel op tot een nationale manifestatie op 6 oktober 2008 om 10u.” 

Syndicale nuances onderscheiden, een vak apart.