Een lange rij bij de bakker. Veel volk op straat, te voet. Veelbetekenende blikken gaan van passant tot passant, want we weten allemaal waar het over gaat.
Een papa loopt vóór mij. Dochter aan de linkerhand, papiertje in de rechter. Aan de overkant van het zebrapad een oude man met looprek, die zich met koppige verbetenheid tot op onze bestemming duwt. De jonge vrouwen met hoofddoek haasten zich naar binnen, weg van de bijtende zondagochtendkou.
‘t Is weer verkiezingsdag. Eén dag allemaal gelijke rechten en één gelijke bezigheid. Eén dag koffiekoeken op elke tafel.
Ik mis de wind die om mijn oren slaat en de zon die ongenadig mijn gezicht inkleurt. Met rood, jammer genoeg. Ik mis de optredentjes op elke straathoek, opgefleurd met exotische kraampjes voor de hongerigen, dorstigen en shopaholics. Ik mis de vrienden en familie die altijd tijd hebben en altijd thuis zijn, op eender welk moment paraat voor een koffietas of terras of allebei. Ik mis het buitenleven en de gesprekken met nieuwe vrienden, zittend aan een kampvuur en onder een sterrendeken. Weer een warme en overvloedige zomer is plots voorbij. Alsof het nog maar pas begon. Zo snel, zo intens.
Ik mis de collega’s met hun enthousiasme, intelligente discussies en sublieme humor. Ik mis de boeiende interviews en leerrijke gesprekken, en zelfs het harde labeur van het schrijven. De koffie uit de automaat op de gang (hoewel ik die na enkele dagen alweer beu ga zijn, weet ik uit ondervinding). Ik mis de voldoening en de zinvolheid van het werken, in vergelijking met de luilekkere loomheid en ledigheid der vakantie. Weer een nieuw jaar vol uitdagingen wacht op mij op het werk. Ik begin eraan met volle goesting, alsof ik nog maar pas aan de slag ben.
Ik mis die twee sterke armen die mij zo goed weten vast te pakken. De gesprekken zónder telefoon, zonder woorden; de blikken die alles zeggen. Ik mis de geruststelling van zijn aanwezigheid, de wonderbaarlijke kalmte die zich van mij meester maakt wanneer hij in de buurt is. Ik mis die lieve lach die mij doet glunderen en gniffelen van plezier. Weer een nieuwe vastenmaand stelt mijn geduld en uithoudingsvermogen op de proef.
Maar de mooie momenten zijn niet met de zomer verdwenen. Want Held na een hele maand weer terugzien, dat is alsof het allemaal nog maar pas begon, met vlinders à volonté.
Een vrolijke fietsbel. Het geratel van zijn goedgesmeerde ketting. De banden van zijn wielerfiets over de kasseitjes van de zeedijk. De appreciatie in zijn stem bij het bewonderen van de kunstwerken in de badsteden op zijn tocht. De lach bij het gekscheren met maat fietskameraad.
De voorbijvlammende auto’s. Het toedoek-toedoek van het verkeer over de betonplaten van de steenweg. Het gebrabbel van kindjes op fietsjes en het bezorgde geroep van mama’s, dat ze voorzichtig moeten zijn op het fietspad. Bijna thuis. Hij kijkt uit naar de lach van vrouw en dochters.
Na het rondpunt en de bocht kijkt maat fietskameraad om. Geen geluid meer. Geen grap, geen babbeltje. Alleen het ronkende geluid van de vrachtwagenmotor. Zelfs geen schreeuw van verrassing of pijn. Zelfs geen piepende remmen.
Vooral veel stilte in de kerk. En troostende woorden, die proberen de stilte te verdrijven. En een harde klap, van een rouwende die het even begeeft onder de warmte en de emoties. Honderden mensen. Samen stil.
“Hoe komt dat eigenlijk, die crisis? Wat is het probleem nu precies?”
Reactie: complete stilte rond de tafel. Alleen gezichten vol vraagtekens. We praten mee, we voelen in onze portemonnee. Maar wie weet waarom?
Ergens weet ik het wel. Maar op een zonnige zondag, met sangria en ijsje binnen handbereik, ontbreekt de zin in uitgebreide uiteenzettingen over hypotheken, hebberige handelaars en bange bedrijfsleiders.
In de tuin van onze buurman stond een pracht van een boom. Een japanse kerselaar, met miljoenen roze blaadjes die in de lente als dromerige sneeuw naar beneden dwarrelden. Die roze sneeuw was elk jaar opnieuw, zonder dat iemand het wist, mijn meest geliefkoosde speelgoed.
Het spel begon wanneer ik de zware poort van Buurman hoorde dichtslaan. Buurman weg, tuin voor mij alleen! Dan kroop ik met mijn kleuterbeentjes vlotjes over de muur. Om aan de andere kant te landen in het paradijs. Poef, twee voeten op een zacht tapijt van bloesemblaadjes. Even links kijken, even rechts. Was de tuin leeg?
Dan kon de pret beginnen. Rollebollen in het roze, onbezonnen buitelen in de zee van bloemblaadjes. Ik ging op mijn rug liggen, helemaal bedekt met blaadjes, en veranderde in een prinses met roze jurk. Ik droomde gelukzalig weg in de stipjes helblauwe hemel tussen de takken van de Boom. En ik sprong recht, gooide de bloesem als zachte confetti de lucht in, en giechelde luidop zoals alleen een meisje van vijf dat kan. Momenten om te koesteren.
Buurman is dood, nu. Ikzelf ben jaren geleden al verhuisd. Maar onlangs passeerde ik toevallig mijn vroegere thuis. De Boom was weg. Omgehakt. Geen meisjes van vijf meer om te dartelen onder zijn kruin.
Vorige week zag ik mannen in pak op tv, op een boot. Ze voeren over de Schelde en keken naar een bos. “Dáár komt de aansluiting op de Ring”, wees er één. “Dat wordt een prachtig zicht, die constructie!” “Aha, is dat nog allemaal ongebruikt gebied?”, vroeg een ander. Met lichtjes in de begerige ogen, dromend van de tonnen cement en baksteen die hij zou laten aanvoeren. “Ja,” antwoordde een derde, “dat is daar maar natuurgebied hé.” Weg met de bomen, leve de brug. Denkt u nu echt, heren van die liberale partij, dat meisjes van vijf blij zullen buitelen en dansen onder uw betonnen bomen?
Gij zijt een carrièrevrouw, zo hoog mogelijk aan de top. Gij verdient veel en koopt designmeubelen voor uw loft in de stad. Gij hebt een schat van een man, die zijn job graag doet en geregeld ook de afwas en de strijk. Ge hebt ook twee schatten van kinderen, zo’n koningspaar van een jongen en een meisje. Werk- en privéleven kunt ge perfect combineren, dankzij uw talent voor timemanagement (en ook een beetje dankzij de poetshulp en de kinderopvang). Ge houdt zelfs nog tijd over om te sporten, lekker te koken, aan uw figuur te werken, te ontspannen en uwe man in de watten te leggen. Gij zijt voor 200% gelukkig en uw gezinnetje ook.
Gij zijt die perfecte vrouw die ze van ons proberen te maken. Ge zijt overal! Het zou te makkelijk zijn om de schuld op de boekskes en de teevee te steken. Want zelf doen we ook allemaal alsof we u willen zijn. We proberen tegelijkertijd fulltime te werken, fulltime ouder te zijn, een druk sociaal leven te hebben, een goede gezondheid te cultiveren, onszelf en anderen nuttig bezig te houden. Net zoals u. Maar we komen vooral veel tijd te kort.
Ik heb geen zin om u te zijn. Het lijkt wel taboe als ik zoiets durf zeggen. Ik wil later niet én mama, én carrièrevrouw, én liefhebbende echtgenote, én sociaal geëngageerde madam zijn. Het lijkt wel alsof geen enkele vrouw nog gewoon mama wil zijn en thuis wil zijn. Zij die zich toch licht in het voordeel van thuisblijven en huisvrouw zijn durven uitspreken, worden met scheve ogen bekeken. Uitgespuwd, maatschappelijk niet meer aanvaard. De kinderen kunnen toch naar de kinderopvang? Leer manlief toch strijken en poetsen? Er liggen toch klaarmaakmaaltijden genoeg in het diepvriesvak? Je ziet je kinderen ’s avonds toch nog een halfuurtje?
Terwijl ik met heimwee terugdenk aan onze kindertijd. Toen ik thuiskwam van school bij een mama die er altijd was. Die de hele week rustig de tijd had om het huis op orde te houden, zonder dat daar stress of late uurtjes bij kwamen kijken. Zelf heb ik met twee jobs zo weinig tijd dat ik geregeld om middernacht nog de afwas sta te doen. En de strijk doe ik op een sporadische zondagavond, liefst nog voor tv. Zo pik ik toch nog wat ontspanning mee.
Mijn mama, die had tijd om lekker te koken. Met een schort rond. Opschrift: ‘De liefde van de man gaat door de maag’. Mijn allereerste levenswijsheid, geleerd van mijn huismama. Mijn mama, die keek er nauwgezet op toe dat we onze kamers netjes hielden. Mijn mama, die kon naar de supermarkt op een moment dat het daar paradijselijk rustig was. En ’s avonds zat ze in haar grote zetel, lekker ontspannen, met een boek en een geschild appeltje.
Ooit, niet nu, maar ooit wil ik ook zo’n mama zijn. Thuis. Zonder van hier naar daar te hollen. Met overzicht en controle over alles wat er in huis gebeurt. Laat Miss Perfect haar carrière maar uitbouwen. En centjes verdienen om haar kinderoppas mee te betalen. Mij niet gezien.
Hij is de wereld bijna uit. Wie goed zoekt, vindt hem nog in zwartwitfilms en in vele meisjesdromen. Hij is nochtans zo gegeerd: de echte gentleman. Met de ouderwetse flair van Gene singin-in-the-rain Kelly, de beschaafde manieren van Colin meneer Bridget Jones Firth en het voorname voorkomen van Sean Connery als de ultieme James Bond.
Alle feministische inspanningen ten spijt: ik wil er ook eentje. En er mogen er ook veel meer op mijn trein naar het werk springen, want vanmorgen ging het daar weer goed fout. Probeer maar eens op de trein te raken wanneer er een hoop hippe zakenlui in goede conditie klaarstaat om te sprinten en te vechten voor een zitplaatsje. De yuppies missen dikwijls zelfs het respect om uitstappende reizigers voor te laten. Een bende vechtersbaasjes uit een slechte actiefilm, zonder Bond-allures.
Waar zijn ze toch, die gentlemen? Die mannen, liefst in driedelig pak, die galant hun plaats opofferen voor een jongedame in bus of tram. Ze houden de deur voor je open en laten je voorgaan. Ze zijn immer galant en charmant. Ze rijden de auto voor met slecht weer, zodat mevrouw niet door de regen hoeft te lopen. La vita è bella! Ze zouden het leven er zoveel mooier en aangenamer op maken.
Goed, sommige vrouwen vinden het vervelend of ronduit beledigend wanneer een man zich behulpzaam en attent toont. Gelijke rechten hebben we gevraagd, gelijke rechten hebben we gekregen. Maar toch. Stiekem vind ik het wel leuk wanneer meneer spontaan de te zware boodschappentas overneemt. Stiekem geniet ik ervan wanneer mijn eigen gentleman mijn jas helpt aantrekken. En ik moet toegeven dat zo’n ondersteunende arm verdorie handig is wanneer je met hoge hakken over kasseien sukkelt. Net als in de film, maar geen James Bond die er tegen op kan.
Een taalkwestie. Ben ik vandaag buitengewoon lui, of eerder buitengewoon relaxed? Is mijn hoofdactiviteit vandaag niksen, of ben ik gezellig aan het cocoonen?
Feit is dat de middag ondertussen al gepasseerd is en dat ik nog steeds in mijn pyjama in de sofa zit. Ik kan er ook niets aan doen dat het een regenachtige dag is, natuurlijk. Zo’n dag die vraagt om je pyjama lang aan te houden, om lang te ontbijten en om te kijken naar het niets op de televisie. Belspel, Tel-sell, tekenfilms. Laptop op de schoot, waar hij taalkundig gezien thuishoort. Sportieve trui met kap om de schouders, want te lui om de verwarming aan te zetten.
Vtm laat het afweten en zendt geen oude namiddagfilm uit stiller jaren uit. Maar een regenachtige middag vráágt gewoon om film in zwart-wit. Met gentlemen van een uitgestorven soort, in driedelig kostuum en met elegante herenmanieren. Met ouderwetse dialogen van sterren die al lang vergeten zijn. Met analoog getapete muziek van fagot en strijkers, dramatiek eerste klasse.
Films waar Gene Kelly en Jude Garland de show stelen. Hun kapsels, respectievelijk met veel gel naar achter gestreken zwart haar en een opgestoken krullenbol, lijken als twee druppels water op die van mijn moemoe en vava op hun trouwfoto.
De nood aan ouderwetse romantiek is groot, en ik vraag aan YouTube om Gene Kelly tevoorschijn te toveren. Ik zie hem een jongeman spelen, die dolverliefd door de regen danst. In een volgend filmpje verklaart hij zijn liefde aan een jonge vrouw, en die is gelukkig wederzijds. “Jo, what hit us?” – “Oh, what hit me a long time ago…?” Een andere Gene Kelly danst op kranten en krakende planken, zijn voeten zijn niet bij te houden.
This has been a most unusual day… Love has made me see things in a different way…
Niets mooier op een regenachtige namiddag dan een portie “singin’ in the rain”!
Ik weet niet wat meer voldoening geeft: iets wanhopig graag willen, of het uiteindelijk kunnen bemachtigen? Wat is er leuker, de verpakking ongeduldig openscheuren of ontdekken wat er in het cadeautje zit? Wat doet mij het meest beseffen hoe graag ik Held zie: hem anderhalve week moeten missen of hem nadien terugzien? Een jaar zitten zoeken naar en dromen van een leuk appartement, of er uiteindelijk in kunnen wonen?
Existentiële en overigens helemaal overbodige vragen, want ik heb niet echt nood aan een antwoord. Op een moment dat ik beter in mijn bed zou gaan liggen. Vermoeidheid heeft zo zijn pseudofilosofische gevolgen ten huize Lieve.
Hij krijgt weer een nieuwe thuis komende week. Hij weet gegarandeerd niet wat hem overkomt. Bijna dertig jaar op dezelfde plek gewoond en dan twee keer verhuizen op korte tijd. Eerst in het appartement van de mama. Nu komt ‘ie bij Held thuis terecht.
Onze zetel. DE zetel. De enige die die naam waard is. Dé zetel.
Later meer. Want dé zetel, die is een heel verhaal waard.
Geplaatst door lievewoordjes 
Geplaatst door lievewoordjes 
Geplaatst door lievewoordjes 
