Een lange rij bij de bakker. Veel volk op straat, te voet. Veelbetekenende blikken gaan van passant tot passant, want we weten allemaal waar het over gaat.
Een papa loopt vóór mij. Dochter aan de linkerhand, papiertje in de rechter. Aan de overkant van het zebrapad een oude man met looprek, die zich met koppige verbetenheid tot op onze bestemming duwt. De jonge vrouwen met hoofddoek haasten zich naar binnen, weg van de bijtende zondagochtendkou.
‘t Is weer verkiezingsdag. Eén dag allemaal gelijke rechten en één gelijke bezigheid. Eén dag koffiekoeken op elke tafel.
In de tuin van onze buurman stond een pracht van een boom. Een japanse kerselaar, met miljoenen roze blaadjes die in de lente als dromerige sneeuw naar beneden dwarrelden. Die roze sneeuw was elk jaar opnieuw, zonder dat iemand het wist, mijn meest geliefkoosde speelgoed.
Het spel begon wanneer ik de zware poort van Buurman hoorde dichtslaan. Buurman weg, tuin voor mij alleen! Dan kroop ik met mijn kleuterbeentjes vlotjes over de muur. Om aan de andere kant te landen in het paradijs. Poef, twee voeten op een zacht tapijt van bloesemblaadjes. Even links kijken, even rechts. Was de tuin leeg?
Dan kon de pret beginnen. Rollebollen in het roze, onbezonnen buitelen in de zee van bloemblaadjes. Ik ging op mijn rug liggen, helemaal bedekt met blaadjes, en veranderde in een prinses met roze jurk. Ik droomde gelukzalig weg in de stipjes helblauwe hemel tussen de takken van de Boom. En ik sprong recht, gooide de bloesem als zachte confetti de lucht in, en giechelde luidop zoals alleen een meisje van vijf dat kan. Momenten om te koesteren.
Buurman is dood, nu. Ikzelf ben jaren geleden al verhuisd. Maar onlangs passeerde ik toevallig mijn vroegere thuis. De Boom was weg. Omgehakt. Geen meisjes van vijf meer om te dartelen onder zijn kruin.
Vorige week zag ik mannen in pak op tv, op een boot. Ze voeren over de Schelde en keken naar een bos. “Dáár komt de aansluiting op de Ring”, wees er één. “Dat wordt een prachtig zicht, die constructie!” “Aha, is dat nog allemaal ongebruikt gebied?”, vroeg een ander. Met lichtjes in de begerige ogen, dromend van de tonnen cement en baksteen die hij zou laten aanvoeren. “Ja,” antwoordde een derde, “dat is daar maar natuurgebied hé.” Weg met de bomen, leve de brug. Denkt u nu echt, heren van die liberale partij, dat meisjes van vijf blij zullen buitelen en dansen onder uw betonnen bomen?
Weg met het pseudo-taboe, ik uit hier ongegeneerd mijn politieke mening: ik wil duizenden lieve woordjes fluisteren in de oren van al die mensen die vandaag niet meer voor het Vlaams Blok/Belang hebben gestemd! Dank u, dank u wel!
(en nu mijn politieke mening geen taboe meer is, komt u in een later stadium ongetwijfeld wel het bedrag op mijn loonbriefje en mijn duistere familie- en bedgeheimen te weten )
Ze waren zo blij, die twee mama’s. Ik zag ze op tv. Van levenloze liggende lichamen waren ze veranderd in energieke, wellustige vrouwen. Geen doffe blik meer, maar hoop en toekomstplannen in hun ogen. Want een minister had hen die ochtend beloofd dat ze voorlopig geen schrik meer moeten hebben om met kinderen en al gedeporteerd te worden. Hun oogappels zouden nog even met de neus tussen de schoolboeken mogen blijven zitten. Onder een hele rist strenge voorwaarden, zo zei de minister er wel bij.
Mijn gedachten dwalen af naar Azar, een Iraanse vrouw uit Antwerpen. Of meer een Antwerpse vrouw uit Iran. Negen jaar in België, twee kinderen die zich niets van hun geboorteland herinneren. Mag niet werken, krijgt wel een belastingbrief. Zou zij mogen blijven van mevrouw de minister? Zal de angst haar eindelijk loslaten?
Ik denk aan Mamadou, gevlucht voor burgeroorlog en dictatuur. Vijf jaar geleden, geen papieren. Spreekt intussen vlot beide landstalen en werkt zich kapot om te kunnen overleven. Wel geïntegreerd, wel werk. Geen kinderen, geen papieren.
Maar goed, de mama’s waren blij en dat deed deugd. De minister was zo mogelijk nog blijer, omdat ze met deze onverwachte beslissing een hoop stemmen hoopt binnen te halen bij de verkiezingen in juni. En dat was ongetwijfeld ook de enige bedoeling. De zware mantel met kritiek van zich afgooien, zich ontdoen van het imago van harteloze tante. Na meer dan een jaar van non-beleid en nietsdoen kan ze nu toch zeggen dat ze íets gedaan heeft.
Ik ben dat beu, dames en heren politici. Dat u denkt dat mijn stem te koop is voor een schijnregularisatietje, een jobkortinkje of een langewappertje. Zo snel even erdoor gejaagd, om de schijn van regeren op te houden. Een maatregeltje om mee te kunnen uitpakken bij de kiezers. Een gebarenspel onder begeleiding van muziek en dans, pantomime van de beste soort. Maar jammer genoeg geen fictie.
Ik noem mezelf een milieuterrorist. Ik sorteer maniakaal nauwkeurig: het papiertje van mijn theezakje gaat de papierdoos in, het zakje zelf in het groente-fruit-en-tuinafval. Ik zet tijdens de middagpauze mijn computerscherm uit, switch de radio off en doe het licht uit. Ik krijg het niet over mijn hart kleine drankjes in brikverpakking te kopen en kies voor de grote glazen flessen ernaast. Ik print documenten dubbelzijdig af en gebruik kladpapier om mijn telefoonkribbels en notities op achter te laten. Ik weiger overbodige apparaten in mijn keuken omdat die toch alleen maar teveel elektriciteit verbruiken: een microgolf, een keukenrobot, een dubbele mixer of een waterkoker. Ik heb vijf jaar lang pertinent geweigerd mijn rijbewijs te halen, in de overtuiging dat ik er met trein-tram-bus ook wel zou raken, zónder de ozonlaag naar de vaantjes te helpen. Ik poets mijn tanden met een bekertje water in plaats van het kraantjeswater te laten lopen.
Ik ben vrij extremistisch milieutaristisch op sommige momenten, dat geef ik toe. Maar ik ga nooit iemand verplichten om die kleine gewoonten over te nemen. Mijn bemoeienissen beperken zich tot af en toe een afkeurende blik. Voor de rest houd ik me in.
Maar dit! Dit moet je gezien hebben. Iets van Nic Balthazar. Het vraagt je slechts 5 minuten en 54 seconden van je tijd. Het is bovendien ook leuk, aantrekkelijk en catchy. Het wordt begeleid door krachtige muziek van Hooverphonic. Een filmpje. Dat iederéén moet zien. En liefst iedereen in actie zou moeten doen schieten, vooral de politici die de mogelijkheid hebben om dingen te veranderen. Act now!
De smaak van Spaanse chocolatehangt nog in mijn mond. Ik heb nog rode wangen van alle feestelijke zoenen de voorbije dagen. In mijn oren zijn hartverwarmende en onheilspellende nieuwsberichten blijven hangen: een onrustwekkende staatsgreep in het Land van Held, in eigen land eerst een Regering die Valt en dan een Regering die Weer Opstaat. Jezus deed het op Paasdag, Van Rompuy kan het met Kerst.
Wat een vakantie vol verhalen. Dat van een man die ik graag zie, maar me razend maakte omdat hij met Driekoningen de deur niet zal opendoen voor zingende kinderen met een Arabische look. Of het verhaal van een Brits koppen, zwarte man en blanke vrouw, dat voor de tweede keer een tweekleurige tweeling kreeg. Ik zag in Madrid een man wegspurten uit de metro, alsof zijn leven ervan afhing. De puffende politieagent die hem achtervolgde maakte geen schijn van kans.
Verder heb ik op korte tijd weer heel wat bijgeleerd. Verse vissoep en jenever zijn geen combinatie die mijn maag op prijs stelt, zo blijkt. En van drum’n base word ik kwaad en agressief, was de les met Oudjaarsnacht. Die was overigens de slechtste in jaren, maar zorgde ter compensatie wel voor spectaculaire verhalen aan de feesttafel. Of kan u ook vertellen dat u op een feestje was zonder muziek die naam waardig en waar tientallen jassen kwijtraakten en rellen uitbraken?
Er zijn ook weer warme herinneringen om te koesteren en nieuwe dagen om naar uit te kijken. Alledaagse werkjes en projecten zijn plots op een of andere manier overgoten met dat sausje van “nieuwe uitdagingen”, eigen aan de eerste dagen van het jaar. Een boeiend jaar, dat wordt het wel. Een nieuw jaar, nieuwe reden tot hopen. En bovenal hoop ik dat ik véél meer vakantiedagen krijg dan in 2008! Om nog meer mooie herinneringen in mijn schatkist op te kunnen bergen.
Politiek is een saaie aangelegenheid. Een défilé mannen in pak met veel nietszeggende woorden. Een ver-boven-mijn-hoofd-show met acteurs die niet aan mij denken. Dat is zowat mijn conclusie wanneer ik zie hoe het gros van mijn vrienden, familie en kennissen denkt over the noble art of politics.
Nochtans is het niet zo moeilijk aan te tonen dat politiek wel degelijk een bijzonder boeiende kunstvorm is. Gisteren mocht ik weer smullen en mijn buikje vullen met een prachtig stukje politieke actualiteit dat in het journaal aan bod kwam. Puur schouwspel, met theatrale vertolkingen van het allerhoogste niveau! Dat onze als politicus vermomde ex-judocoach daar een krak in is, weten we al langer. Maar ook Servais Verherstraeten van CD&V haalde alle emotionele registers uit de kast.
Kijkt u even mee en geniet van het retorische spektakel:
(wel even geduld oefenen, de climax komt traditioneel gezien pas tegen het einde van het item aan)
Voor een goed en overtuigend stukje theater moet je echt geen programmabrochures van culturele centra zitten uitpluizen of afstemmen op de laatste nieuwe Vlaamse dramaserie. Zet gewoon het journaal op en geniet. En voor de rabiate cultuurfans is er nog altijd Villa Politica op woensdagmiddag: live uitgezonden parlementaire debatten. Tijdloze weerspiegelingen over de essentie van het leven zelve, over maatschappelijke waarden en persoonlijke conflicten, in de mooist mogelijke bewoordingen.
Wie zei er dat politiek een saaie aangelegenheid was?
Ik zat weggedoken in mijn sofa, onder een warm dekentje en met veel te kleine oogjes. Het was bijna 6u ’s morgens. Op dat tijdstip zit ik doorgaans niet voor het televisiescherm, maar voor een historische gebeurtenis als de voorbije presidentsverkiezingen in de VS maakte ik graag een uitzondering. Iemand had me een paar minuten eerder wakkergebeld met de blijde boodschap. “Hij heeft gewonnen!”
Dus zat ik samen met ongetwijfeld miljoenen anderen te wachten tot Barack Obama op het podium stapte voor zijn overwinningsspeech. Ik geeuwde langgerekt. Iets na zessen was het zover. Mijn ogen traanden en kippenvel liep over mijn armen en rug. Van moeheid. Of waren het toch de hoopvolle woorden van die toekomstige president die mij iets deden?
Naast de God bless America’s en de Yes we can’s bleef me vooral 1 verhaal bij: dat van Ann Nixon Cooper. Een kranige Amerikaanse dame van 106 jaar. Ondanks die gezegende leeftijd bracht ze toch haar stem uit.
Ik probeer me voor te stellen hoe blij mevrouw Cooper is dat ze dit moment nog mag meemaken. Het moment dat een zwarte man tot president verkozen wordt. Want zij groeide op in een tijd dat de slavernij nog maar net was afgeschaft. Zij mocht een héél lange tijd niet stemmen. Eerst omdat ze niet de juiste huidskleur had, later omdat ze een vrouw was. Zij moest op een andere bus, naar een ander openbaar toilet en naar andere restaurants en cafés dan haar blanke medeburgers. Zij zag hoe een zwarte predikant die droomde van gelijkheid koelbloedig werd neergeschoten.
En ondertussen veranderde de wereld razendsnel. Van paardenkar via auto naar jumbojet. Van klerken en brieven via opgetutte typistes naar mailberichten, met één klik de wereld rond. Twee wereldoorlogen, beurscrash en oliecrisis, een seksuele revolutie: mevrouw Cooper zag het allemaal passeren. Wat een hemelsbreed verschil moet dat zijn, tussen de wereld van haar jeugd en de wereld van vandaag.
De ellende is de wereld nog lang niet uit. Ik zie nog elke dag trieste voorbeelden van racisme, van uitbuiting en armoede, van profitariaat en onverschilligheid. Maar als we de komende 100 jaar even hard ons best doen om onrecht de wereld uit te helpen als de voorbije eeuw… Wie weet in wat voor -hopelijk betere- wereld we dan binnen 106 jaar leven?
Op het gevaar af alleen nog maar aandacht te besteden aan vrij militante woorden (zie Woest), vind ik toch dat dit woord een plaats verdient in mijn eregalerij van mooie woorden:
Weer zo’n vergeten prachtexemplaar. Prachtigmooi hoe die rebellerende R’en op zich al een woelige opstand veroorzaken. En ze zijn zeldzaam, die Oproerkraaiers. Want ondanks alle communautaire woede, koopkrachtdalingen en kilometerslange files richting kust -toch allemaal een bron van diepgewortelde frustratie-, zijn de Oproerkraaiers in ons land een zeldzame en misschien zelfs uitgestorven soort.
Een ouder nummer van ons Weekblad leerde me dat ze er in Guinée nog wel hebben. Met bosjes zelfs. En dat ze vervolgd worden. Omdat ze kraaien. “De president verbiedt de bevolking ’s avonds en ’s nachts hun huis te verlaten. Hij geeft het leger ook de toelating om de huizen binnen te gaan en oproerkraaiers mee te nemen. Dat maakt de mensen bijzonder bang, want wat is een oproerkraaier in de ogen van een militair?”
Jacht maken op de zeldzame soort der Oproerkraaiers. Omdat ze hun mond opentrekken en hun uitzonderlijk mooie geluid laten horen: een roep om rechtvaardigheid, een roep om verzet.
Meneer de president/dictator, u moest zich schamen.
Stoppen met eten of drinken, meer dan drie dagen en nachten kamperen op een torenhoge kraan, een blitzactie in het hoofdkwartier van de partij van de minister van Asiel en Migratie, open brieven en opiniestukken van personen met recht van spreken, steun van honderden actieve sympathisanten, overleg met de premier, …
Is er dan niets dat de bevoegde politici wakker kan schudden en met hun neus op hun verpletterende verantwoordelijkheid kan drukken? Kunnen ze hun onderlinge twisten en communautaire gevoeligheden dan niet éven opzijzetten om de onzekerheid en wanhoop van de sans-papiers de wereld uit te helpen?
Prettige vakantie, meneer Leterme. Prettige vakantie, mevrouw Turtelboom. Moge het regenen als nooit tevoren wanneer u zich op een ver en exotisch strand nestelt.
Geplaatst door lievewoordjes 
Geplaatst door lievewoordjes 
)
Geplaatst door lievewoordjes 
