Chauvinisme zonder gène

Antwerpen: de schoonste stad van de wereld om je vakantie in door te brengen. Zonder zwans!

Net 9 dagen vakantie achter de rug. Goedgevuld, maar zonder het gevoel dat ik van hier naar daar moest hollen. Alle leuke dingen in ‘t stad liggen namelijk op nauwelijks een kwartiertje fietsen (maximum!), van de Zomerbar over het Duveltjesstrand tot Park Spoor Noord. Mijn Stad is een perfecte plek voor impulsievelingen zoals ik.

Magnifiek circusvertoon van La Piste Là.

Ik heb verrukt gekeken naar openluchttheater op een verlaten industrieterrein. Ik ben tot op mijn ondergoed natgeregend door een plotse onweersbui en ben lekker opgewarmd door een kop hete muntthee in de Zomerbar. Ik heb Kuifje gelezen aan de voet van een stevige eeuwling in het Middelheimpark, zonnebadend tussen de beelden. Ik heb Vietnamezen zien springen en stunten met stokken in het licht van de schemering. Ik heb een reus met krullen en een frêle fee zien strijden, met salto’s en kunstjes, om de macht over elkaar. Hij draafde driest door de circustent, zij zweefde en vloog tot in de nok.

Foto van John Moussiaux. In de hoop dat die het mij niet kwalijk neemt dat ik een foto van hem ongevraagd publiceer op mijn weblog...

Ik heb ontbeten op een terrasje in de middagzon, met de kersverse krant van die dag voor mijn neus. Ik heb me geweerd als een duiveltje in een wijwatervat tijdens een kussengevecht met 999 andere mensen. In het mooiste station van het land, dat we dankzij de kussens in geen mum van tijd omtoverden tot gevederd sneeuwlandschap.

Ik heb me naast de buitendeur gezet om te genieten van het geplens op mijn binnenkoer. Heerlijk rustgevend, die zomerregen. Ik ben gaan afkoelen in het zwembad achter de hoek, waar nog geen tien man en al zeker geen paardenkop rondzwom. Ik ben de ligstoelen in Park Spoor Noord gaan uittesten met een vers sapje in de hand, exotisch muziekje op de achtergrond, 650 bladzijden tellend boek in de andere hand.

Ik ben naar de bib geweest. Heb er een boek ontleend met knappe wandelroutes in gans ons landje. Maar ik denk dat ik deze zomer toch maar in ‘t Stad blijf!

Crisisvragen

Vraag op een zondags barbecuefeestje:

“Hoe komt dat eigenlijk, die crisis? Wat is het probleem nu precies?”

Reactie: complete stilte rond de tafel. Alleen gezichten vol vraagtekens. We praten mee, we voelen in onze portemonnee. Maar wie weet waarom?

Ergens weet ik het wel. Maar op een zonnige zondag, met sangria en ijsje binnen handbereik, ontbreekt de zin in uitgebreide uiteenzettingen over hypotheken, hebberige handelaars en bange bedrijfsleiders.

Rehab voor workaholics

Geen dag te vroeg kwam ze, die vakantie. Voor mij liggen vier dagen verplichte onthaastingskuur. Nu ja, op dit moment, dinsdagavond, dus nog drie.

Dat het verdorie moeilijk is. Ik verplicht mijn lijf om uit te slapen, maar mijn hoofd wordt klokvast klaarwakker om 9 uur ’s ochtends. Ik dwing mijn lichaam tot rust in de hangmat in het park-achter-de-hoek en het geniet, het geniet! Maar mijn geest blijft dwangmatig plannen en to-dolijstjes maken. Ik moet nog dit en ik moet nog dat en ik zou daar nog moeten kunnen passeren morgen en die taak is al maandenlang blijven liggen en die vriendin heb ik al zo lang niet meer gezien en…

Ik weet dat het weer een paar dagen gaat duren vooraleer mijn hoofd ook met vakantie is. De kunst is zo snel mogelijk te stoppen met alles efficiënt te willen plannen. Om mijn kopje leeg te maken en te verhinderen dat er meteen nieuwe dingen in worden gestopt. Agenda hardnekkig leeg houden, ondanks honderd-en-één leuke ideeën en voorstellen van vrienden en familie.

Pas dan dringt het echte vakantiegevoel helemaal door. Dus sorry, dear friends en family en zelfs Held, maar deze week is voor mij. Lekker voor mij alleen. He-le-maal voor Lieve. Want een workaholic als ik heeft soms een persoonlijke afkickkuur nodig. En die bestaat deze week uit veel nietsdoen, veel lezen, veel zonnen in het park en veel shopppen.

Wie zin heeft om mij bij deze bezigheden te vergezellen, mag mij daarentegen altijd onverwacht contacteren. Altijd welkom, als ik het maar niet in mijn agenda moet zetten.

Jong militant geweld in Londen

35 000 mensen lieten zaterdag in Londen hun stem horen. Voor een allegaartje van nobele doelen: tegen oorlog, tegen discriminatie, tegen armoede, tegen de klimaatverandering. Maar het was vooral een noodkreet die zoveel betekende als “Politici, luister naar ons en denk aan de mensen wanneer je de wereld bestuurt”.

Ik mocht voor het Weekblad mee naar Londen, om mijn ogen en oren goed open te zetten. Een opvallende vaststelling: sommige betogers waren wel érg jong! Maar daarom niet minder enthousiast… 

Zijn eerste keer

Beschilderde slangenmensen, Afrikaanse clowns in business suit, menselijke piramides die plots ineenstorten, oerdrums en opzwepend gezang… Da’s wat er vanavond op het programma staat. Heb ik toch van horen zeggen. Wordt mij beloofd in flarden Laatste Show en YouTube. 

Ik ga naar Afrika! Afrika! kijken. Voor wie de voorbije weken op Mercurius zat of voor wie compleet ongevoelig is aan ver doorgedreven marketing: een groots opgezet circusspektakel met zang, dans en show. Heeft z’n tenten net verhuisd van Antwerpen naar Brussel. 

En vanaf het moment dat ik ook maar zo weinig als een tentpaal van zo’n circus zie, vlieg ik er naartoe. Gecharmeerd, gefascineerd, hulpeloos en gehypnotiseerd. Zelfs al krijst mijn bankrekening op zo’n moment nee, het mag niet baten. Want sinds ik als jobstudent bij Cirque du Soleil mocht werken (“programmaboekjes! CD’s!”), is er een sprankeltje circusmagie achtergebleven in mijn hart. Spektakelmagie, à la Alegria en Dralion. Een show die al je zintuigen meetrekt en je geen seconde met rust laat. Zo’n circusvoorstelling waar je buitengaat met een gevoel van euforie en een brede, verwonderde smile op je gezicht. 

De betovering van echt circus, die zit doorgaans in de tragedie van een goede clown, in de bravoure van een ouderwetse circusdirecteur. In kleine, onooglijke tentjes die wachten op spaarcentjes om gerepareerd te worden. De stiltes van ingehouden adem en tintelende spanning, die voel je alleen in authentieke arena’s. Niet in Tour&Taxis, niet in een zaal van duizend man. Zoals de nostalgische circussen die tijdens de Zomer van Antwerpen her en der verstopt worden in de stad. 

Maar zo’n authentieke circusmomenten moeten zeldzaam blijven. En afgewisseld worden met spektakel waarvan je mond openvalt, met muziek en choreografie die je willen doen meedansen. Benieuwd wat het wordt, vanavond. Des te meer omdat Held nog nooit een voet in een circustent heeft gezet, of het nu die van een rondreizende familie is of die van een internationaal gezelschap. Mijn voorspelling? Hij gaat niet weten wat hij ziet!

Mijn zelfontspanner

Alsof mijn intuïtie foto’s maakt van die eerste momenten, zonder dat ik zelf op de ontspanner heb geduwd. Zou iedereen dat hebben? Zo’n oude doos vol momentopnames van eerste ontmoetingen, die later je leven ingrijpend veranderd blijken te hebben?

In mijn wonderlijke verzameldoos zitten ruwe diamanten. Het zijn herinneringen aan mensen en plekken die nadien zouden uitgroeien tot vriendschap en onderdak. Tot fijngeslepen en fonkelende edelstenen: Held, mijn beste vrienden, de plekken op aarde die ik “thuis” heb genoemd. 

De zus van
Het decor van één zo’n tableau vivant dans ma mémoire is een speelplaats op de middelbare school. De spijlen van de reling voor de lage, troebele ramen, het afdak, de grijze vierkante tegels: het beeld blijft na tien jaar nog even scherp. Tegen de reling staat een 14-jarig meisje wat onwennig rond te hangen. Nieuw op school, maar dat wist ik nog niet. Ik loop voorbij en ze roept naar me. “Hé, zus van Nele!” Klik, flits, foto. Ik ken dat meisje van ergens. Ze heeft een tomaatrode jas aan, die ze ook droeg toen we elkaar voor de eerste keer toevallig ontmoetten op een Chirozondag.

Bijna tien jaar, tientallen ijsjes in ’t Stad en ontelbare uren geklets verder zijn we nu. De tomaatrode jas werd ondertussen ingewisseld voor een modieuze oranje met pluizige groene sjaal, maar het meisje IN de jas is nog altijd mijn beste vriendin.

Het roze huis
Madrid, september 2005. Ik sta net op eigen Erasmusbenen, nog wat wankel en onwennig. Ik ga naarstig op zoek naar een studentenkamer. Het budget is beperkt, de kamers die ik bezoek aanvaardbaar maar niet ideaal. Ik weeg bij mezelf objectieve argumenten af, pro’s en contra’s, “te klein en verzorgd” versus “groot genoeg maar slecht gelegen”. Niet nodig, zo blijkt na vier dagen. Ik ga nog één kamer bekijken. In de Calle Pamplona. De huisbazin steekt het sleutel in het slot van een glazen deur met dikke tralies ervoor. Ik stap het halletje binnen. Ik heb nog niets gezien van de kamer, van het huis. Maar een tintelend gevoel vertelt mij: dit is het. Hier ga ik vijf maanden wonen. Dit zit goed. Klik, flits, foto.

En elke keer dat ik terugkeer naar mijn tweede thuisstad, Madrid, keer ik terug naar dat roze geschilderde huis in de Calle Pamplona. Waar we met 12 internationale studenten de gekste Halloween- en andere party’s organiseerden. Waar ik op Nieuwjaarsochtend warme Spaanse chocolade dronk vooraleer in bed te kruipen. Waar ik iedereen ziek maakte met kilo’s chocolade, aangevoerd uit België. Waar mijn kotgenoten en ik midden in een januarinacht  een kerstboom uit het raam van de tweede verdieping gooiden. 

Een Goeiemorgen
En dan Held. Het eerste beeld van hem staat op mijn netvlies gebrand. Ik stap de ruimte binnen waar hij aan het werk is. Laat mijn uitzonderlijk goede humeur van die dag zijn werk doen en groet hem met een stralende ‘Goedemorgen’. Hij reageert met een verbaasde blik en een groet terug aan die spontane onbekende. Klik, flits, foto. Het kortst mogelijke moment, banaal en onbetekenend, maar mijn geheugen heeft ervoor gekozen het te onthouden.

Behoorlijk mysterieus, die eerste momenten. Waarom belandt het ene moment wel in mijn doos met diamantjes, en het andere niet? Slechts één criterium lijkt van toepassing: het zijn de momenten waarop mensen zichzelf toegang verschaffen tot mijn persoonlijke fotoboek, waar ze één van de mooiste en meest prominenten plaatjes zullen worden. Maar hoe mijn geheugen op voorhand weet dat iemand zo belangrijk gaat worden, blijft me een behoorlijk raadsel.

Bart De Wever achterna

Gerommel in de verte. De spanning stijgt. 

Kwis op komst. Zaterdag. Mijn hersenen worden dezer dagen Bart-De-Wevergewijs koortsachtig volgestopt met triviale feiten en nutteloze weetjes. 

De collega hier naast mij komt in hetzelfde kwisteam te zitten. Sinds maandag bestoken we elkaar op tijd en stond met vragen die er niet toe doen maar waarop het antwoord zaterdag wel eens cruciaal kan blijken te zijn. 

“Hoe heet die berg nu weer waarin die vier Amerikaanse presidenten zijn uitgehouwen?” (Mount Rushmore; een national park in South-Dakota waarvan een indianenstam by the way claimt dat het hun grondgebied is)

“Wat was de naam van die Belgische actrice die nu in een Hollywoodfilm meespeelt?” (Lynn Renée, en een bonuspunt omdat ik mij een dag na deze vraag nog de titel van de film herinner: The Hessen Affair)

“Wat is nu weer de hoofdstad van Madagaskar?” (een klassieker! Antananarivo, natuurlijk)

Zelfs wanneer ik een liedje neurie, borrelen spontaan de kwisvragen op.  ”Hoe heet dat liedje nu toch?” (de Triomfmars van Verdi, uit de opera Aïda)

Met één actualiteitskrak, één sport- en tv-krak, één personeelsdienstkrak, één vormingskrak en één, euh, persoon die de sfeer er moet inhouden (me) komen we er wel zaterdag. En als we niet winnen, heb ik nog altijd pakken nutteloze informatie bijgeleerd deze week!

Een kerstvakantie en een jaartje later

 

Een kerstvakantie en een jaartje later.

De smaak van Spaanse chocolate hangt nog in mijn mond. Ik heb nog rode wangen van alle feestelijke zoenen de voorbije dagen. In mijn oren zijn hartverwarmende en onheilspellende nieuwsberichten blijven hangen: een onrustwekkende staatsgreep in het Land van Held, in eigen land eerst een Regering die Valt en dan een Regering die Weer Opstaat. Jezus deed het op Paasdag, Van Rompuy kan het met Kerst.

Wat een vakantie vol verhalen. Dat van een man die ik graag zie, maar me razend maakte omdat hij met Driekoningen de deur niet zal opendoen voor zingende kinderen met een Arabische look. Of het verhaal van een Brits koppen, zwarte man en blanke vrouw, dat voor de tweede keer een tweekleurige tweeling kreeg. Ik zag in Madrid een man wegspurten uit de metro, alsof zijn leven ervan afhing. De puffende politieagent die hem achtervolgde maakte geen schijn van kans.

Verder heb ik op korte tijd weer heel wat bijgeleerd. Verse vissoep en jenever zijn geen combinatie die mijn maag op prijs stelt, zo blijkt. En van drum’n base word ik kwaad en agressief, was de les met Oudjaarsnacht. Die was overigens de slechtste in jaren, maar zorgde ter compensatie wel voor spectaculaire verhalen aan de feesttafel. Of kan u ook vertellen dat u op een feestje was zonder muziek die naam waardig en waar tientallen jassen kwijtraakten en rellen uitbraken?

Er zijn ook weer warme herinneringen om te koesteren en nieuwe dagen om naar uit te kijken. Alledaagse werkjes en projecten zijn plots op een of andere manier overgoten met dat sausje van “nieuwe uitdagingen”, eigen aan de eerste dagen van het jaar. Een boeiend jaar, dat wordt het wel. Een nieuw jaar, nieuwe reden tot hopen. En bovenal hoop ik dat ik véél meer vakantiedagen krijg dan in 2008! Om nog meer mooie herinneringen in mijn schatkist op te kunnen bergen.