Vrije tijd

Mijn lichaam werd twee weken geleden onverwacht op de operatietafel gesmeten, maar mijn hersenen hebben sindsdien zware arbeid te verduren gehad! In de vorm van:

- meer dan 1400 bladzijden fictie –> Carlos Ruiz Zafón, Craig Thompson met het heerlijke Blankets, en Deception Point van Dan Brown
- 3 Flairs
- 1 Goedele
-  de dagelijkse krant, van voor naar achter en weer terug
- 1 toeristische gids (London, here I come… binnen twee maanden)
-  zowat elk tv-programma dat de moeite/het plezier van het bekijken waard is: van het hilarische ‘Boer zkt Vrouw’ tot ‘En u denkt dat u kan dansen ofwat?!’, met een speciale vermelding voor de middagherhalingen van het fantastische en ondergewaardeerde Spoed!
- opnieuw leren schaken, met dank aan het programmaatje op mijn nieuwe laptop

En dan zit ik nog middenin een verzameling columns van Tom Lanoye en de schitterende politieke satirestukjes van Louis Van Dievel (Zijne Majesteits Hofnar). Om nog maar te zwijgen van de Oddyseia van Homeros die klaarliggen bovenaan de stapel.

Nog een week ziekteverlof te gaan… Dat betekent: frustrerend veel stilzitten, maar het blijkt wél goed ter bestrijding van het gat in mijn cultuur! Tips zijn altijd welkom…

Onderwereld onderhuids

Vrijdagochtend. Pikdonker buiten. Wekkers produceren een symfonie van doordringend gebiep en wektonen. Ik ben nog niet helemaal bij bewustzijn, voel mij een versgebakken worstenbroodje. Ingepakt in weldadig warme fleece- en donsdekens. De nachtmerries jengelen nog hardnekkig om een vervolg, vechten tegen het plichtsbesef dat er moet worden opgestaan. Vrijdagochtend, strijd leverend met uitlopers van kwade dromen en tegelijkertijd kampend met een chronische weerwil om mijn slaap te onderbreken.

De beelden blijven een hele dag onder mijn huid rondwaren. Het huis waar ik opgegroeid ben. Held die op de tweede verdieping zelfmoord pleegt met een pistool, terwijl ik op de eerste verdieping zit en om onverklaarbare reden de trap niet op kan. Een misdaad en nog een moord in huis. Veel mensen lopen rond, doen niets. De ramen staan open. Volk op straat. En ik word wakker van angst.

Wil Held wakkerbellen, midden in de nacht. Wil een stem om mijn bonzende hart te kalmeren. Wil wegkruipen in beschermende warmte. Maar ik dommel zomaar weer in.

Een catwalk waar ik noodgedwongen op moet, in de spotlights, met een riem die plots twee keer rond mijn middel kan. Iedereen lacht. En ik word wakker van de wekker.

Toch maar opstaan. Met een beklemmend ochtendhumeur dat de hele dag zal blijven duren.

Geen koffie

Een nieuwe melding aan de koffie-automaat vanmorgen. Moest toch even mijn ogen uitwrijven.

Stukje ongeduld

Ik kroop gisteravond met het middernachtelijke nieuws in bed. Nog 12 uur.

De wekker, vanmorgen, om halfzeven. Nog 5 uur en half.

De trein kruipt. Ik sukkel van de trein op het perron en mijn blikt trekt zichzelf naar de stationsklok. Nog 3 uur en half.

Koffiepauze nu. Twee melk, één suiker. Nog anderhalf uur.

Nee, ongeduldig ben ik niet. Maar ‘t wordt nu toch wel tijd!

Binnen

Ik sta te popelen om weer te gaan werken morgen. Eindelijk terug naar Brussel! Eindelijk weer naar die heerlijk vieze smoglucht! Ik kan niet wachten, tel de uren af. Want hier in Antwerpen is er geen ontsnappen aan. Terwijl u op Sint-Anneke of in uw persoonlijke ligstoel ligt te zonnen, moet ik mezelf een heel weekend opsluiten.

Mijn lijf weigert namelijk om buiten te vertoeven dezer dagen. Wanneer ik dat bevel negeer, dan protesteert het. En dan zal ik het geweten hebben. Dan gaat het beven, sidderen, niezen, tranen, hoesten, piepen, pikken en schreeuwen. Want dat is nu eenmaal wat hooikoorts met u doet op slechte dagen.

Vrijdag zat ik volop te snotteren tijdens een interview. Zaterdag moest ik binnenblijven tijdens het familiefeest, terwijl de tantes en nonkels en neven en nichten gezellig zaten te barbecueën in het zonnetje. Zondag heb ik me dan maar thuis opgesloten. Maar vandaag bleek dat zelfs niet te helpen: één stap op mijn binnenkoertje en mijn lijf was weer vertrokken. Terwijl ik alleen maar een straaltje zon en de bijhorende energie wilde meepikken!

En mijn vertrouwde pilletjes laten het afweten. De verraders. Dus kan ik niets anders doen dan binnenblijven. En werken. Voor het Weekblad, voor de site van Het Nieuwsblad. Werken tegen de sterren op. Met veel plezier, overigens. Maar zouden mijn bazen misschien dat helse goede weer hebben besteld?

Een heel klein beetje maar

Ik had schrik. Alsof ik met één bliksemschicht -al waren het er behoorlijk meer- werd teruggekatapulteerd naar mijn kindertijd. De donderslagen rommelden aan één stuk door en hadden me bruusk uit mijn slaap gehaald. Maar echt wakker was ik niet, dus haalden mijn angstige instincten het van mijn volwassen verstand.

Geen gezellig nachtelijk onweertje om stil genietend naar te liggen luisteren, maar een onophoudelijke aanval van knipperende lichtflitsen, oorverdovende donder zonder genade en ratelende hagelbollen op mijn koertje. 

Mijn arm greep automatisch naar de plek naast mij in bed. Leeg. Geen Held met beschermende armen om in weg te kruipen. 

Heb me dan maar zo diep mogelijk in mijn donsdeken verstopt. En mij afgevraagd of Held, op zovele kilometers afstand, niet ook een heel klein beetje bang zou zijn.

Chocoladetherapie

Ik ging alleen maar een nieuwe donsdekenovertrek kopen vandaag, meer niet. En ah ja, naast die winkel was een spotgoedkope schoenenwinkel, dus ook daar moest ik natuurlijk even binnenspringen. Een paar fantastische schoenen, niet te geloven! Ik zet mij op het schoenpasstoeltje, ik pas. Ik zet een stapje dichter bij de spiegel om die prachtexemplaren te bekijken. Ik kijk om. En ik zie mijn handtas niet meer staan. 

Twee blikken rondom volstaan om te zien dat dat niet de fout is van mijn eigen slordigheid. Ik spurt de winkel uit (op de onbetaalde schoenen). Blijf op straat staan, luid vloekend en roepend. Wie de dief ook was, hij of zij is meteen in de winkelende massa verdwenen. Weg portefeuille met amper 20 euro. Weg gsm, met die allereerste foto van Held en mij. Weg treinabonnement en identiteitskaart. Weg iPod. Weg is mijn bankkaart en weg is de zijne. 

Na twee uren met hysterische huilbuien, apathisch winkelpersoneel en onverschillige Antwerpse politieagenten kom ik weer tot bedaren. Niet zo erg, uiteindelijk. Zus, die vlakbij woont, heeft een reservesleutel van mijn thuis. Zus, de schat, schiet me wat geld voor. De buren laten me Card Stop bellen. Er wacht me een boel administratieve rompslomp, maar er zijn erger dingen in ‘t leven. 

Het enige wat ze mij niet terug kunnen geven, is het vertrouwen in andere mensen. ‘t Zat niet in mijn handtas, maar ze hebben het meteen mee gepikt. U bent gewaarschuwd, onbekende man of vrouw in de straat. Ik vertrouw u niet meer, nooit en voor geen haar. 

Op dit moment is er maar één ding dat mij die nare onbekende dief kan doen vergeten: een grote pot Ben & Jerry’s. New York Super Fudge Chunk. Met véél chocolade. Geen betere therapie denkbaar.

Ik heb wat niemand hebben kan

Hoewel het een contradictio in terminis is, heeft iedereen onhebbelijkheden. U peutert in uw neus achter het stuur? U kauwt op een tandenstoker tot het houtje papperig wordt en er een splinter in uw lip blijft steken? U vist het haar niet uit het afvoerputje of u likt uw bord uit na een smakelijke maaltijd? Betrapt! 

O wee degene die ooit met mij in hetzelfde huis moet wonen. Want ik heb namelijk onhebbelijkheden met hopen. Arme Held? 

Ik durf wel eens het laatste beetje smeerbare kruidenkaas uit dat ronde potje schrapen met mijn wijsvinger. Helemaal onfatsoenlijk. Maar zo lekker! En ik durf wel eens een vingernagel afbijten, wanneer die al half gescheurd is en over aan blijft haken. 

En verder wil ik dat alle opladers in huis uit de stekker worden getrokken wanneer ze niets aan het opladen zijn. Weg energieverspilling! Nog zo’n neurotisch trekje: mijn goede snijmessen moeten metéén afgewassen en afgedroogd worden. Anders krijgen ze vieze vlekken op het houten lemmet. Ik wil absoluut niet dat er twee verschillende keukenhanddoeken omhooghangen: twee dezelfde motiefjes graag. En mijn bad- en WC-matje, die moeten exact goed liggen. Tot op de millimeter. Verschuif ze en de donderwolken naderen met een windsnelheid van 220 kilometer per uur. 

Om maar te zeggen: ik denk niet dat ik met mezelf zou kunnen samenleven. Hopelijk zijn er anderen die dat wél zien zitten.

Wachten op…

… het moment dat deze site… 

… de nieuwe site van Het Nieuwsblad wordt! 

Spannend! 

(of moet je een nieuwsjunkie like me zijn om zoiets spannend te vinden?)

De genadeloze beperking van een dag met 24 uren

De Antwerpen-blog van Het Nieuwsblad updaten, schrijven voor Indymedia, mijn fulltime job bij het Weekblad… 

Energieleveranciers en netbeheerders bashen per telefoon en mail, exotische sapjes en smoothies uitvinden, vier boeken en twee kranten en zes tijdschriften tegelijkertijd lezen… 

Een dag zou pas mogen eindigen wanneer al je bezigheden achter de rug zijn en alle plannen uitgevoerd!