Maar niemand had me gewaarschuwd voor Blue Monday. Ik stap de trein richting interview op met het gevoel dat ik iets vergeten ben. Laptop? Check. Werkteksten voor op de trein? Check. Treinbiljet? Check. Maandagkrant afgehaald in de krantenwinkel op de hoek? Overgeslagen wegens ochtendlijk tijdgebrek, maar da’s geen ramp.

Net iets voorbij Antwerpen Berchem besef ik welke bijkomstigheid ik gladweg vergeten ben: research voor het komende interview. Dat gaat over een nogal technische sociaal-economische kwestie in verband met de crisisbesparingen. Op zo’n moment kan je niet anders dan vloeken – binnensmonds dan liefst nog, of de hele treincoupé staart je beschuldigend aan. No smartphone, no time om een internetaansluiting te gaan zoeken. Grote kans om een belachelijk figuur te slaan wegens gebrek aan essentiële voorkennis. Blue Monday, titelt het gratis Metro-krantje op mijn treintafeltje. Couldn’t have said it better.

Gelukkig heb ik op zo’n moment nog één immense troef achter de hand: nieuwsgierigheid. Curieuze curiositeit, waarmee je je in bepaalde gevallen kan permitteren te doen alsof je neus bloedt. Want de lezer moet het ook snappen, natuurlijk, en die begint van nul af aan. Dus mag ik dat ook!

Interview verloopt vlekkeloos. Interessante materie, interessante interviewee. En wanneer ik even later in het café aan de Gentse Opera mijn tekst zit uit te schrijven op de laptop, genesteld in een comfortabel zeteltje en vergezeld van een smakelijke cappuccino, kijk ik even uit het raam. Het is inderdaad een Blue Monday: stralend zonnetje aan een strakblauwe hemel. Meer heeft een mens niet nodig om aangenaam te kunnen werken.

U begint te kwijlen van jaloezie? Laat dat al maar zitten. Leuk, die films, ok. Maar tel maar eens na hoeveel interviews met de regisseur van Het Varken van Madonna de laatste weken in alle media zijn verschenen. Frank Van Passel in De Laatste Show. Frank Van Passel in Humo. Frank Van Passel in Wablieft. Frank Van Passel in Metro. In Het Belang van Limburg, in de Krant van West-Vlaanderen, en ga zo maar door.

Picture: een regisseur – die er in de eerste plaats voor kiest om films te maken, niet om op de rooster gelegd te worden door een meute kritische filmjournalisten – wordt door de distributeur een dagje op hotelkamer gezet. Een rij mannen, afwisselend met pen en blocnote, camera of bandopnemer, passeert de hele dag lang de revue. En let op het woord ‘mannen’, want dat zijn het in 19 van de 20 gevallen wel. Alsof vrouwen niet van films houden en er nog minder over zouden kunnen schrijven.

Bon. Je krijgt dus de bedenkelijke eer om verhalen en uitspraken te ontlokken die door de band vooraf geprogrammeerd zijn, wegens al zoveel keren verteld. Die journalisten stellen natuurlijk ook allemaal dezelfde vragen, daar kan je niet onderuit. Tip voor beginners: lees vooraf vooral géén andere interviews met de regisseur, zeker niet over diezelfde film. Waag je je er toch aan, dan groeit je frustratie tijdens het gesprek meer dan waarschijnlijk tot ongekende hoogten. Je komt dan tot het besef dat je geen gesprek tussen twee mensen meer aan het voeren bent, maar gewoon functioneert als een simpel doorgeefluik voor promotalk.

Om eerlijk te zijn: met Frank Van Passel viel het gigantisch mee. Sympathieke mens, die van verveling of gebrek aan enthousiasme absoluut geen spoortje vertoonde. Interessante mens met interessante visies. Zeker gaan kijken, dus. En toch nog het interview in het Weekblad lezen, ook al lees je daar voor de helft in wat ook in die andere bladen stond.

Reden genoeg om een voormiddagje “thuis” te werken. Lees: in een gezellige koffiebar, genesteld in een comfortabel zeteltje, laptop op de schoot en straffe koffie bij de hand. Verbazingwekkend hoe snel die artikels dan ineens vlotten.

En als het dán nog niet echt gaat -die verdoemde writer’s block!-, dan weet Yevgueni raad. Met “Pannenkoeken” op de achtergrond, in oneindige repeat-modus, werkte ik deze week moeiteloos artikels over de Goede Bijstand-gemeenschap in Brussel en over opleiding op de werkvloer af. En nog een column uit de losse pols geschud ook. Dank, Yevgueni. Eén liedje en hup, in overdrive!

Een tijd geleden -moet nu toch ook al ongeveer 3 jaar zijn, als ik me niet vergis- mocht ik Yevgueni-gitarist Maarten Van Mieghem interviewen voor het Weekblad. Telefonisch. Wat heb ik dáár een hekel aan. Mensen de pieren uit hun neus vragen en hen niet eens recht in de ogen kunnen kijken! Bovendien moest ik de man dan ook nog ‘s avonds opbellen, buiten werktijd, terwijl ik lekker gezellig -en pril verliefd- bij Held in de sofa zat.

Maar het viel reuze mee. Maarten bleek een neig sympathieke gast. Aan de telefoon toch. Kan ook niet anders (opgepast, jeugdbewegingschauvinisme op komst!) met een Chiro-verleden. De gitarist vertelde over het jeugdbewegingsverleden van de groep, over hun engagement als vrijwilliger. En dat sympathieke, dat jongensachtige, dat zit nog altijd een beetje in hun muziek. “Het meisje is gebleven, ze is een vrouw geworden, toevallig die van mij”. Ik smelt. En ik werk.

Een broer of zus belt, zomaar. “Hoe is ’t met u?”

Een spontane, troostende hand op de schouder van iemand die zijn verdriet niet meer de baas kan. “Het komt wel weer goed.”

Een rode Peugeot stopt op een drukke steenweg, om een bende fluovestjes met kinderen erin te laten oversteken. “Dank u, mevrouw!” Zwaaiende handjes.

Een treinbegeleider met een warme stem. “Het personeel op deze trein wenst u nog een zeer aangename dag verder.” Oprecht, dat hoor ik.

Een zondags bezoek aan moeder of grootmoeder. Je favoriete kostje van vroeger op de tafel van vroeger. “Niet te veel eten, er is subiet nog taart en koffie.”

De madam van de kruidenier: “Da zal ’t zijn, m’n engeltje?”

Een kind van 8 vliegt op me af en begroet me met een bijna wurgende knuffel. We zijn niet eens familie.

Een compliment van een volslagen onbekende. “Schone laarzen, mevrouw. Waar hebt u die gevonden?”

Iemand die in je ogen kijkt. “Ik hou van u.”

Of “Je t’ aime”, “I love you”, “Seni seviyorum” of “Wo aì ni”.

Een plotse herinnering aan iemand die je graag hebt gezien. “Weet je nog, toen…?”

Een tienermeisje op straat kijkt. Ze aarzelt, maar lacht toch terug. Lief.

Het wordt kouder buiten. Maar mogelijkheden genoeg om de wereld zelf wat op te warmen. Zonder chauffage.

Maar wel tijd om deze dead blogline weer wat nieuw leven in te blazen. Binnenkort. Want reportages genoeg met veel stof voor kleine, alledaagse, lieve verhalen.

Zoals het verhaal van de vrouw van vanochtend, die zo eerlijk vertelde over haar leven in armoede. Sterk.

Zoals het verhaal van de onverschrokken bouwvakkers op het dak tegenover mijn raam, zes hoog en haren in de wind. Moedig.

Zoals het verhaal van de melocakes en de schuif vol Vlaamsche liederen die hier vlak voor de deadline straks zullen worden bovengehaald. Sweet!

Maar, zoals dat in de communicatiesector dezer dagen over gaat: meer daarover later in dit journaal/op deze blog. Eerst die deadline halen.

De man keek me aan met een vriendelijke, schaapachtige glimlach. Alsof ik net een wonderlijke toverspreuk had uitgesproken en hij op het effect wachtte. Mijn magie bleek ongewild te werken, want de bakker bleef me enkele seconden lang verbluft aanstaren. “Vlees”, herhaalde ik. “Of kaas”. En toen spreidde hij zijn handen, haalde hij zijn schouders op en knikte hij van nee. Met een beduusde glimlach erbij. Een duidelijke “Nee mevrouw, ik begrijp u niet”. Dat kon ik zo wel zien. En bovendien lag het gebak met kaas nogal zichtbaar onderaan in de bakkerstoog te blinken.

Ik zwichtte voor de stress van de langzaam aangroeiende rij wachtenden achter me. En probeerde het dan maar in het Frans. Want zelfs met eenvoudige woorden als gebak, vlees en kaas kon de Brusselse bakker blijkbaar geen babbel beginnen. Ik wilde hem nochtans de kans gunnen om -wie weet- zijn moeizaam ingestudeerde Nederlandse woordenschat te oefenen met mij. “Frommaasj”, bracht ik stuntelig uit. En ik puntte mijn wijsvinger in de richting van het bewuste kaasobject. “Pain”. De man ontwaakte uit zijn betovering, griste een papieren zakje van de toonbank en schoof er twee kaasbroodjes in.

Op vakantie in Frankrijk had ik dit ongetwijfeld een charmant winkeluitje gevonden. Ik had gelachen om mijn eigen stuntelige gebrek aan kennis van patisseriefrans. Maar in mijn tweetalige hoofdstad beende ik boos naar buiten. Zelfs geen “dank u” of “tot ziens”? Ik ben hier toch niet op vakantie? Thuis wil ik begrepen worden in de taal die ik thuis spreek!

Eén kaasbroodje en twee straten verder vertraag ik mijn pas. En vraag ik me af waar ik me nu zo druk om maak. Ik spreek toch Frans, wat is dan het probleem? De bakker heeft mij toch begrepen, al is het met gebarentaal? Ik heb gekregen wat ik vroeg, met een gratis glimlach erbij. Wat zit ik me dan op te winden? Of de bakker zijn broodjes nu in het Frans, Chinees, Kamtsjatka of Lingala bakt: kaasbroodjes zijn in alle talen van de wereld even lekker.

Waar geen andere jongeren liggen te ronken in je slaapkamer. Waar een stapel kerstkaartjes wacht om geopend te worden. Waar een computer met azerty-klavier mij van dienst is. Waar ik zo lang in de douche sta als ik wil -sorry, klimaat- zonder dat het warme water op raakt. Waar ik zelf in de potten met héél veel groentjes kan roeren.

België.

Waar ze zacht brood hebben bij de bakker. Waar de bediening in mijn favoriete café mij serveert met een glimlach en een beleefd grapje. Waar de koffie niet zo sterk is dat hij je hartkwalen bezorgt. Waar de koude lucht in je huid prikt en de lucht zo mooi, winters lichtblauw is. Waar ze talen spreken die ik perfect begrijp. Waar je op restaurant vegetarische gerechten vindt. Waar obers het vreemd vinden als je hen bij het binnenkomen luidkeels groet.

Familie. Vrienden.

Die je stevig vastpakken en zeggen dat ze je gemist hebben. Die je al zo lang kennen dat je veel dingen helemaal niet meer hoeft uit te leggen. Die oprecht blij zijn met de late kerstcadeautjes en souvenirs. Die smullen van je foto’s en avontuurlijke verhalen, en je voorzien van de laatste nieuwtjes en weetjes op het thuisfront.

Thuis.

Driekoningen is in Spanje een soort mix van Sinterklaas en carnaval: op 5 december is er ‘s avonds een grote stoet met kleurrijk verlichte paradewagens, van waarop snoepjes en cadeautjes de menigte in worden gegooid. ‘s Avonds zetten de kinderen dan hun schoen voor de drie koningen, om ‘s anderendaags ‘s ochtends vroeg te ontdekken dat die omringd wordt door allerlei cadeautjes. Op 5 januari is er dikwijls ook een familie-etentje gepland. Soms geven de volwassenen elkaar dan cadeautjes, die ze dan pas de volgende dag mogen opendoen: Lijkt me zenuwslopend, een hele dag te moeten wachten!

Een hele straat wachtende mensen en -vooral- kinderen...

... voor de sfeervolle Cabalgata de Reyes (driekoningenstoet).

- Ik zit momenteel in Granada en beleefde zowat de meest avontuurlijke feestdagen ooit. Met Kerstmis zat ik op een catamaran van Puerto de Santa María naar Cádiz, deinend op de golven van de zee en genietend van de wind in mijn gezicht. Gisteren, met oudjaar, wandelde ik met open mond door de prachtige paleizen van oude Moorse kaliefen en katholieke koningen (ook wel gekend als het Alhambra), boven op een berg in Granada. Als het Alhambra niet erkend is als wereldwonder, dan moet dat toch dringend gebeuren…

- Spanjaarden zullen altijd verstokte rokers, mateloze drinkers en roekeloze chauffeurs blijven. Maak je echter geen zorgen, ik kijk goed uit. Kleine nuance: het verkeer is in Andalusië minder moordend dan in grote steden als Madrid of Barcelona. Ik krijg als voetganger wel eens voorrang wanneer ik wil oversteken.

- Morgen duik ik in het lekker warme water in een oud Arabisch badhuis hier in Granada, massage inbegrepen. Laat die jaloezie maar de vrije loop!

- Mijn vakantielectuur gaat er in sneltempo aan: “De hand van Fatima“, het meer dan 900 pagina’s tellende meesterwerk van Ildefonso Falcones, heb ik intussen achter de kiezen. Onbeschrijflijk mooi en heel bijzonder, want het historische verhaal speelt zich af tegen de achtergrond van Granada en Córdoba in de 16de eeuw. Gisteren begonnen in “Heerlijke nieuwe wereld” oftewel het nieuwe boek van onderzoeksjournalist Günther Walraff. Must-read voor iedereen, dat staat nu al vast.

- Tip voor Spanje-reizigers die op hun budget willen letten: kom naar Granada! Het moet zowat de enige stad zijn waar je gratis tapas krijgt wanneer je een drankje bestelt (als dat niet zo is, spreek me gerust tegen). Gratis, inderdaad! Héél budgetvriendelijk.

- Binnen exact een week ben ik weer thuis, de volgende -laatste- stop is Córdoba. Waar nog een hoogtepunt wacht: de wereldberoemde moskee/kathedraal.

That’s all for now, folks!

Door de Atlantische Oceaan die de hele tijd aan mijn rechterkant lag te glinsteren, nu eens voor mijn voeten, dan weer in de verte aan de voet van de heuvel die ik net had beklommen. Ik raakte maar niet uitgekeken op die afwisselend blauwe, groene en zilveren watermassa, constant in beweging, mijn trektocht muzikaal begeleidend met een ruisend en bruisend achtergrondgeluid.

Aan mijn linkerkant de hele dag uitgestrekte groene bossen en heuvels. I felt alive and kicking bij de doordringende geur van de dennenbossen in een natuurpark El Estrecho. Ik zag vreemde vogels vliegen, koeien en paarden gezapig grazen, gaf ezels stukjes brood te eten. Ik heb gevloekt op de steile wegen die zich de heuvels op slingerden, maar de beloning -een prachtig uitzicht over de hele omgeving- was dan ook de moeite.

Ik bleef doorgaan, met die loodzware rugzak, over wandelweggetjes en langs de carretera. Tot op 7 kilometer van Tarifa, toen ik schrik kreeg om naast de bijna donkere snelweg te moeten gaan wandelen (in Spanje doen ze niet zo aan verlichting zoals op de Belgische wegen, om eens een zwaar understatement te gebruiken). Een sympathieke chauffeur met surfplank op de achterbank gaf me de laatste kilometers cadeau. Maar daarom waren de voldoening, de verwondering en de vermoeidheid na de meest onvergetelijke trektocht ooit nog niet minder groot.