Kunst in de Kamer

Politiek is een saaie aangelegenheid. Een défilé mannen in pak met veel nietszeggende woorden. Een ver-boven-mijn-hoofd-show met acteurs die niet aan mij denken. Dat is zowat mijn conclusie wanneer ik zie hoe het gros van mijn vrienden, familie en kennissen denkt over the noble art of politics.

Nochtans is het niet zo moeilijk aan te tonen dat politiek wel degelijk een bijzonder boeiende kunstvorm is. Gisteren mocht ik weer smullen en mijn buikje vullen met een prachtig stukje politieke actualiteit dat in het journaal aan bod kwam. Puur schouwspel, met theatrale vertolkingen van het allerhoogste niveau! Dat onze als politicus vermomde ex-judocoach daar een krak in is, weten we al langer. Maar ook Servais Verherstraeten van CD&V haalde alle emotionele registers uit de kast.

Kijkt u even mee en geniet van het retorische spektakel:
(wel even geduld oefenen, de climax komt traditioneel gezien pas tegen het einde van het item aan)

Voor een goed en overtuigend stukje theater moet je echt geen programmabrochures van culturele centra zitten uitpluizen of afstemmen op de laatste nieuwe Vlaamse dramaserie. Zet gewoon het journaal op en geniet. En voor de rabiate cultuurfans is er nog altijd Villa Politica op woensdagmiddag: live uitgezonden parlementaire debatten. Tijdloze weerspiegelingen over de essentie van het leven zelve, over maatschappelijke waarden en persoonlijke conflicten, in de mooist mogelijke bewoordingen.

Wie zei er dat politiek een saaie aangelegenheid was?

Nuance

“De vakbondscentrale van onze sector roept op tot een nationale manifestatie. Maar een staking is vandaag onverantwoord in onze sector. Daarom wordt NIET opgeroepen tot staking op 6 oktober. Wij roepen wel op tot een nationale manifestatie op 6 oktober 2008 om 10u.” 

Syndicale nuances onderscheiden, een vak apart.

Alomtegenwoordig

Soms denk ik dat kredietcrisissen en bankovernames er alleen maar zijn om Paul D’Hoore van werk te voorzien.

Me, junkie

Verslaafd aan nieuws, dat geef ik grif en gaarne toe. Ik heb mijn dagelijkse portie actualiteit even hard nodig als een bed om in te slapen, een dak boven mijn hoofd en een minimale portie voedsel om mijn maag te vullen.

Het absolute minimum: ’s ochtends om 7u de hoofdpunten van het nieuws op Radio 1 (waardoor ik moet spurten om de trein van 7u20 te halen) plus de belangrijkste krantenkoppen die ik stiekem meepik uit de kranten van mijn medetreinreizigers. En na een drukke werkdag uitrusten met het laatavondjournaal. Minder nieuws is ab-so-luut not done!

Een ideale dag? Die begint met een lang ontbijt, de weekendeditie van De Morgen minstens twee uur lang als tafelgenoot. Overdag een tijdje surfen op internet en mijn homepagina www.krantenkoppen.be onafgebroken open laten staan om de updates in het oog te houden. Terwijl op de achtergrond de radio speelt, zodat ik elk halfuur de oren kan spitsen voor de laatste nieuwsberichten. Tegen 19u duik ik in de zetel om terzelfdertijd naar Het Nieuws en Het Journaal te kijken. Om 19u30 begint het journaal bij de Franstalige collega’s van La Une, en een halfuurtje later zap ik naar Ter Zake. En vlak voor ik ga slapen, kijk ik weer uit naar het avondlijke gezelschap van Jan Becaus. Die man heeft zo’n heerlijk warme en geruststellende stem! En zijn meer dan perfecte Britse accent -de Daaw Jeeuwns, rrr- doet me kirren van plezier.

Held en ik wagen ons wel eens aan wilde dromen om later in zijn verre land te gaan wonen. Maar toen hij ontdekte wat voor ongeneeslijke nieuwsjunk ik ben, schudde hij zijn hoofd. “Lieve, als we ooit verhuizen, dat overleef jij nooit. In mijn land zijn er streken waar er niet eens kranten bestaan, dat weet je toch?” Ik slikte. “Dan begin ik desnoods zélf met een krant.”