Verliefd op de stad

Vertelt de uitbaatster van een krantenwinkel: “Op een dag kwam een 82-jarige man binnen. Er waren geen andere klanten in de winkel. Hij vroeg: ‘Mag ik eens zot doen?’, keek rond of er echt niemand was en begon opera te zingen! Ik wist niet wat ik hoorde. Echt prachtig. Ik heb de man daarna wel een muntje moeten geven voor zijn stem.“

Wil ik net mijn eigen krantenwinkel weer buitenstappen, terug de gietende regen in, komt een ouder vrouwtje binnenstappen. ‘Goe weer, da verkoewepe zier nie, zèker?’, maakt ze haar entree.

Op een groot kruispunt wacht ik geduldig met mijn fiets tot ik mag oversteken. Een bende agenten, nog groen achter de oren, regelt het drukke verkeer. Een jonge vrouw in het blauw steekt kordaat haar hand omhoog ten teken dat het verkeer uit alle richtingen moet wachten. Een chauffeur rijdt nog net door en steekt zijn hand ook op, om te groeten. Zonder enig spoortje van ironie of kwade wil.

Wat een prachtverhalen hoor je toch in de stad, wanneer je je oren wijd genoeg openzet.

Sevilla: Antwerpen, maar dan met palmbomen

Sevilla! Eerste stop op mijn rondreis. En ik ben al tot ver achter mijn oren verliefd op de stad. Want Sevilla is een beetje het Antwerpen van Zuid-Spanje. Maar dan met palmbomen.

Om te beginnen: Sevilla is onmiskenbaar een stad aan een rivier, en dat voelt al een beetje als thuis (of het nu Schelde is of Guadalquivir, what’s in a name?). Je kan er kuieren en slenteren langs de kade, genietend van het uitzicht en van de bootjes op het water: Heel in de verte zie je de kranen van de haven oprijzen.

Alles is hier ook heerlijk dichtbij. Sevilla lijdt niet aan de grootheidswaanzin van Madrid of Barcelona: hier ben je met een wandelingetje van een uur bijna aan de andere kant van de stad. Als je de weg kent, tenminste. En omdat het hier vrij plat is, zie je ook overal fietsen rondflitsen. Ik zei het al: het lijkt wel ‘t Stad!

Ze hebben hier ook een uitgebreid historisch centrum, waar achter elke steen geschiedenis schuilgaat. Kerkje van dit, Romeinse muur van dat, Arabisch herenhuis van dit, beeldhouwwerk van dat. En er zijn tientallen van die smalle straatjes, volgepropt met gezellige cafés en originele winkeltjes. Doet denken aan een mélange van de Wilde Zee, het Consienceplein en de Melkmarkt.

En de inwoners van Sevilla? Die houden van goed eten, plezier maken en elkaar plagen met een kwinkslag. Ze zijn onvoorwaardelijk trouw en ongelooflijk trots op hun stad. Ze zijn niet op hun mondje gevallen, maar ze bedoelen het goed. Klinkt dat bekend in de oren, beste mede-Antwerpenaren?

Sevilla en Antwerpen: ze hebben allebei een Linkeroever waar het bruist van de creativiteit, ze hebben allebei een gotische kathedraal waar je mond van openvalt en waar je stil van wordt. En je moet in beide steden goed op je tellen letten om te voorkomen dat je onder een auto belandt.

Ik voel mij echt thuis in deze stad! Moest ik deze middag niet in een warm zonnetje onder een palmboom hebben zitten soezen, ik zou niet eens merken dat ik met vakantie was…

Beestjes

Eeuwen geleden, leek het, dat ik nog een voet in onze eigenste Zoo van Antwerpen zette. Het laatste bezoekje ging vermoedelijk nog vergezeld van rugzakken met drankjes en picknick én mama en papa. En toch kende ik gisteren nog blindelings de weg, en wist ik -op enkele veranderingen na- perfect waar welke beestjes hun thuis hadden.

Ze blijven fascinerend, die beestjes. Soms door de verhalen die ze met zich meebrengen: dan lees je op het infobordje dat in Congo nog maar zelden een wilde Kongopauw in de natuur werd gespot, en dan waggelen er ineens enkele voor je neus voorbij. En soms zijn die dieren gewoonweg indrukwekkend op zich: door hun grootte (olifanten, giraffen, slik!), door hun prachtkleuren (flamingo’s zijn écht flashyroze, omdat ze garnalen en andere roze zeebeestjes eten!) of door hun houding (ooit al eens een jaguar recht in de ogen gekeken?).

Een gorilla pelde kieskeurig de slechte stukjes van zijn stronk witloof. Twee slingerapen zaten te knuffelen als verliefde tieners. Een sneeuwuil bekeek mij even nieuwsgierig en met even grote ogen als ik hem. Een guitige pinguïn poseerde gewillig glimlachend voor de foto, en de stokstaartjes zaten elkaar achterna als ravottende dreumesen. Niet te geloven hoe beestjes soms op mensen lijken. En dat geldt soms net zo goed omgekeerd…

Cartoon’s: net als in de film

Ik had vrijdagavond geen zin in lang aanschuiven, nog langer twijfelen om een keuze te maken en vervolgens anderhalf uur tussen popcornvretende en -smijtende tieners te zitten. Dus liet ik cinemamastodonten UGC en Metropolis links liggen en sprong ik op mijn rammelende fiets, richting Cartoon’s.

Geen gezelliger cinema in ‘t Stad dan de Cartoon’s. Mijn kaartje koop ik bij het enige loket, op straat. Ik moet er ook geen uren staan twijfelen om te kiezen uit tientallen films, want er staan er gemiddeld maar vier op de affiche. Die spelen dan nog allemaal op een ander tijdstip, dus eigenlijk is het simpel: óf je raadpleegt op voorhand de programmatie en je komt op het juiste tijdstip, óf je kiest gewoon de eerstvolgende film. Wat een verademing voor een twijfelaar als ik!

Binnen, in de kleine inkomhal, staan vier mensen te wachten tot de voorgaande film gedaan is en ze de zaal binnen kunnen. Zaal 2, die exact 49 roodfluwelen zitjes telt. Lekker intiem. Ik nestel mij in een comfy zeteltje op de voorlaatste rij. ‘t Is prettig warm in het zaaltje. In UGC zit ik dikwijls te bibberen onder mijn dikke jas… Ik zit zo behaaglijk goed dat ik bijna wegdommel! Als ik het onderdrukte gebabbel van de vier andere bioscoopbezoekers negeer, lijkt het wel alsof ik in een privévoorstelling zit.

De film op mijn vrijdagavondprogramma: Precious. Net geen traantje weggepinkt. Een rauw verhaal over een zestienjarig meisje uit de New Yorkse probleemwijk Harlem, voor de tweede keer zwanger (van haar vader!), geterroriseerd door haar moeder, van school gegooid. Miserie alom dus, maar toch werd het een prachtfilm. Niet verwonderlijk natuurlijk in de Cartoon’s. Want ze spelen er altijd goeie films. Hier geen Hollywoodverhaaltjes of flutfilms!

Ik weet niet hoe ze die cinema draaiend houden met zo weinig bezoekers. Maar zolang het Cartoon’s lukt, blijf ik een hevige fan! En ik neem me meteen voor om niet alleen een toegewijde, maar ook een meer frequente bezoeker te worden…

www.cartoons-cinema.be

B*tch

Ik reed bijna het hondje van de buurvrouw omver. Het beest ziet er sowieso al uit alsof het onder een platwals heeft gelegen en nadien maar wat bijeengeschraapt werd, maar dat terzijde. Ik had het ding aan de leiband natuurlijk niet gezien -blaffende beesten omverrijden is niet bepaald mijn hobby, al gaat dat niet lang meer duren- en excuseer me uitgebreid bij de buurvrouw. Dat ik het niet gezien had. Dat het zo snel en plots uit het deurgat schoot. Of alles ok was met het dier in kwestie. En nog eens excuseer.

Buurvrouw -ja, zijzelf, niet de hond- blaft. Dat ik hier niet moest rijden.

Goed, ik mag niet met mijn fiets op het voetpad rijden. Toch doe ik het dikwijls, en ik weet wel dat ik daarmee elke keer een verkeersovertreding bega. Maar er is in mijn straat geen plaats voor fietsers in die ene richting. Ik zou natuurlijk kunnen afstappen, maar dat zou me elke dag 30 seconden meer kosten om thuis te raken. Ga maar eens na wat ik met al die tijd kan doen op jaarbasis!

Goed, buurvrouw heeft dus eigenlijk gelijk. Maar ik ben wél een van de weinigen in onze straat die altijd mooi de stoep veegt wanneer het gesneeuwd heeft. Ik zeg altijd ne goeiendag, of ik knik vriendelijk. Ik doe niet mee aan sluikstorten (een prestatie in mijn buurt!). Ik zet braaf vuilzak en kerstboom buiten op de juiste dag en geen halve week voordien. Ik doe mijn best om een voorbeeldige buur te zijn! En ik word écht niet graag afgesnauwd, tere ziel die ik ben.

Ik twijfel nog even. Probeer me te beheersen. Maar mijn asociale, Antwerpse inborst haalt de bovenhand. “Zeg, ik heb mij toch verontschuldigd he! Alstublieft, mens!”, snauw ik terug. Met een zéér boze blik erbij. Moest dat mens haar mormel maar kort aan de leiband houden, zodat hij niet voor mijn fietswiel had kunnen springen. En dan nog, het dier ligt toch niet zwaargewond te zieltogen op het voetpad? Wat is dan uw probleem?

Ik gooi mijn eigen voordeur open, sukkel met mijn rijwiel de gang binnen en roep gefrustreerd en luidkeels “B*TCH!!!”, nog vlak voor de deur dichtvalt. Zodat ze het zeker hoort. En ik draai de deur ostentatief dubbel in het slot.

Maar eigenlijk. Als ik echt eerlijk ben… dan ben ik de bitch in kwestie. Zou ik het goedmaken met een kleine attentie voor Buurvrouw en haar Mormel?

Voortijdige lentekriebels

Ik zoek een project van formaat. Het lijkt wel alsof de ondernemingszin die meestal gepaard gaat met het begin van de lente dit jaar een paar maanden te vroeg komt.

Een verhuis? In Antwerpen, naar Brussel, naar Spanje of Honolulu?

Een grote reis? Naar Chili, Mali, Tanzania, Guadeloupe? Of naar mijn geliefde España? Te voet, met de trein, en avion? Alleen, met fototoestel en schriftjes?

Een nieuwe job? Bejaardenhelpster, poetsvrouw, jeugdwerker, hotelreceptionist?

De IKEA leegkopen en mijn interieur omgooien? Meedoen aan de Lotto -en natuurlijk meteen de grote pot winnen?

Een enkele vlucht naar Tenerife boeken? Mijn Held wakkerbellen en voor de rest der tijden salsa dansen op een strand bij de ondergaande zon?

Er zijn maar enkele bezwaren tegen al die zoete zinnebeelden. À la geen tijd-geen geld-niet genoeg vakantiedagen-geen vervoer-geen slaagkansen-absoluut geen slaagkansen-weinig realistisch-sociaal onaanvaardbaar-gebrek aan (poets- én receptionisten)talent-gebrek aan vetgespijsde bankrekening. Maar dat zijn aardse en luttele, overkomelijke bezwaren, niet?

Alsof het nog maar pas begon

Ik mis de wind die om mijn oren slaat en de zon die ongenadig mijn gezicht inkleurt. Met rood, jammer genoeg. Ik mis de optredentjes op elke straathoek, opgefleurd met exotische kraampjes voor de hongerigen, dorstigen en shopaholics. Ik mis de vrienden en familie die altijd tijd hebben en altijd thuis zijn, op eender welk moment paraat voor een koffietas of terras of allebei. Ik mis het buitenleven en de gesprekken met nieuwe vrienden, zittend aan een kampvuur en onder een sterrendeken. Weer een warme en overvloedige zomer is plots voorbij. Alsof het nog maar pas begon. Zo snel, zo intens.

Ik mis de collega’s met hun enthousiasme, intelligente discussies en sublieme humor. Ik mis de boeiende interviews en leerrijke gesprekken, en zelfs het harde labeur van het schrijven. De koffie uit de automaat op de gang (hoewel ik die na enkele dagen alweer beu ga zijn, weet ik uit ondervinding). Ik mis de voldoening en de zinvolheid van het werken, in vergelijking met de luilekkere loomheid en ledigheid der vakantie. Weer een nieuw jaar vol uitdagingen wacht op mij op het werk. Ik begin eraan met volle goesting, alsof ik nog maar pas aan de slag ben.

Ik mis die twee sterke armen die mij zo goed weten vast te pakken. De gesprekken zónder telefoon, zonder woorden; de blikken die alles zeggen. Ik mis de geruststelling van zijn aanwezigheid, de wonderbaarlijke kalmte die zich van mij meester maakt wanneer hij in de buurt is. Ik mis die lieve lach die mij doet glunderen en gniffelen van plezier. Weer een nieuwe vastenmaand stelt mijn geduld en uithoudingsvermogen op de proef.

Maar de mooie momenten zijn niet met de zomer verdwenen. Want Held na een hele maand weer terugzien, dat is alsof het allemaal nog maar pas begon, met vlinders à volonté.

Chauvinisme zonder gène

Antwerpen: de schoonste stad van de wereld om je vakantie in door te brengen. Zonder zwans!

Net 9 dagen vakantie achter de rug. Goedgevuld, maar zonder het gevoel dat ik van hier naar daar moest hollen. Alle leuke dingen in ‘t stad liggen namelijk op nauwelijks een kwartiertje fietsen (maximum!), van de Zomerbar over het Duveltjesstrand tot Park Spoor Noord. Mijn Stad is een perfecte plek voor impulsievelingen zoals ik.

Magnifiek circusvertoon van La Piste Là.

Ik heb verrukt gekeken naar openluchttheater op een verlaten industrieterrein. Ik ben tot op mijn ondergoed natgeregend door een plotse onweersbui en ben lekker opgewarmd door een kop hete muntthee in de Zomerbar. Ik heb Kuifje gelezen aan de voet van een stevige eeuwling in het Middelheimpark, zonnebadend tussen de beelden. Ik heb Vietnamezen zien springen en stunten met stokken in het licht van de schemering. Ik heb een reus met krullen en een frêle fee zien strijden, met salto’s en kunstjes, om de macht over elkaar. Hij draafde driest door de circustent, zij zweefde en vloog tot in de nok.

Foto van John Moussiaux. In de hoop dat die het mij niet kwalijk neemt dat ik een foto van hem ongevraagd publiceer op mijn weblog...

Ik heb ontbeten op een terrasje in de middagzon, met de kersverse krant van die dag voor mijn neus. Ik heb me geweerd als een duiveltje in een wijwatervat tijdens een kussengevecht met 999 andere mensen. In het mooiste station van het land, dat we dankzij de kussens in geen mum van tijd omtoverden tot gevederd sneeuwlandschap.

Ik heb me naast de buitendeur gezet om te genieten van het geplens op mijn binnenkoer. Heerlijk rustgevend, die zomerregen. Ik ben gaan afkoelen in het zwembad achter de hoek, waar nog geen tien man en al zeker geen paardenkop rondzwom. Ik ben de ligstoelen in Park Spoor Noord gaan uittesten met een vers sapje in de hand, exotisch muziekje op de achtergrond, 650 bladzijden tellend boek in de andere hand.

Ik ben naar de bib geweest. Heb er een boek ontleend met knappe wandelroutes in gans ons landje. Maar ik denk dat ik deze zomer toch maar in ‘t Stad blijf!

Rehab voor workaholics

Geen dag te vroeg kwam ze, die vakantie. Voor mij liggen vier dagen verplichte onthaastingskuur. Nu ja, op dit moment, dinsdagavond, dus nog drie.

Dat het verdorie moeilijk is. Ik verplicht mijn lijf om uit te slapen, maar mijn hoofd wordt klokvast klaarwakker om 9 uur ‘s ochtends. Ik dwing mijn lichaam tot rust in de hangmat in het park-achter-de-hoek en het geniet, het geniet! Maar mijn geest blijft dwangmatig plannen en to-dolijstjes maken. Ik moet nog dit en ik moet nog dat en ik zou daar nog moeten kunnen passeren morgen en die taak is al maandenlang blijven liggen en die vriendin heb ik al zo lang niet meer gezien en…

Ik weet dat het weer een paar dagen gaat duren vooraleer mijn hoofd ook met vakantie is. De kunst is zo snel mogelijk te stoppen met alles efficiënt te willen plannen. Om mijn kopje leeg te maken en te verhinderen dat er meteen nieuwe dingen in worden gestopt. Agenda hardnekkig leeg houden, ondanks honderd-en-één leuke ideeën en voorstellen van vrienden en familie.

Pas dan dringt het echte vakantiegevoel helemaal door. Dus sorry, dear friends en family en zelfs Held, maar deze week is voor mij. Lekker voor mij alleen. He-le-maal voor Lieve. Want een workaholic als ik heeft soms een persoonlijke afkickkuur nodig. En die bestaat deze week uit veel nietsdoen, veel lezen, veel zonnen in het park en veel shopppen.

Wie zin heeft om mij bij deze bezigheden te vergezellen, mag mij daarentegen altijd onverwacht contacteren. Altijd welkom, als ik het maar niet in mijn agenda moet zetten.

Chocoladetherapie

Ik ging alleen maar een nieuwe donsdekenovertrek kopen vandaag, meer niet. En ah ja, naast die winkel was een spotgoedkope schoenenwinkel, dus ook daar moest ik natuurlijk even binnenspringen. Een paar fantastische schoenen, niet te geloven! Ik zet mij op het schoenpasstoeltje, ik pas. Ik zet een stapje dichter bij de spiegel om die prachtexemplaren te bekijken. Ik kijk om. En ik zie mijn handtas niet meer staan. 

Twee blikken rondom volstaan om te zien dat dat niet de fout is van mijn eigen slordigheid. Ik spurt de winkel uit (op de onbetaalde schoenen). Blijf op straat staan, luid vloekend en roepend. Wie de dief ook was, hij of zij is meteen in de winkelende massa verdwenen. Weg portefeuille met amper 20 euro. Weg gsm, met die allereerste foto van Held en mij. Weg treinabonnement en identiteitskaart. Weg iPod. Weg is mijn bankkaart en weg is de zijne. 

Na twee uren met hysterische huilbuien, apathisch winkelpersoneel en onverschillige Antwerpse politieagenten kom ik weer tot bedaren. Niet zo erg, uiteindelijk. Zus, die vlakbij woont, heeft een reservesleutel van mijn thuis. Zus, de schat, schiet me wat geld voor. De buren laten me Card Stop bellen. Er wacht me een boel administratieve rompslomp, maar er zijn erger dingen in ‘t leven. 

Het enige wat ze mij niet terug kunnen geven, is het vertrouwen in andere mensen. ‘t Zat niet in mijn handtas, maar ze hebben het meteen mee gepikt. U bent gewaarschuwd, onbekende man of vrouw in de straat. Ik vertrouw u niet meer, nooit en voor geen haar. 

Op dit moment is er maar één ding dat mij die nare onbekende dief kan doen vergeten: een grote pot Ben & Jerry’s. New York Super Fudge Chunk. Met véél chocolade. Geen betere therapie denkbaar.