Pantomime

Ze waren zo blij, die twee mama’s. Ik zag ze op tv. Van levenloze liggende lichamen waren ze veranderd in energieke, wellustige vrouwen. Geen doffe blik meer, maar hoop en toekomstplannen in hun ogen. Want een minister had hen die ochtend beloofd dat ze voorlopig geen schrik meer moeten hebben om met kinderen en al gedeporteerd te worden. Hun oogappels zouden nog even met de neus tussen de schoolboeken mogen blijven zitten. Onder een hele rist strenge voorwaarden, zo zei de minister er wel bij. 

Mijn gedachten dwalen af naar Azar, een Iraanse vrouw uit Antwerpen. Of meer een Antwerpse vrouw uit Iran. Negen jaar in België, twee kinderen die zich niets van hun geboorteland herinneren. Mag niet werken, krijgt wel een belastingbrief. Zou zij mogen blijven van mevrouw de minister? Zal de angst haar eindelijk loslaten? 

Ik denk aan Mamadou, gevlucht voor burgeroorlog en dictatuur. Vijf jaar geleden, geen papieren. Spreekt intussen vlot beide landstalen en werkt zich kapot om te kunnen overleven. Wel geïntegreerd, wel werk. Geen kinderen, geen papieren. 

Maar goed, de mama’s waren blij en dat deed deugd. De minister was zo mogelijk nog blijer, omdat ze met deze onverwachte beslissing een hoop stemmen hoopt binnen te halen bij de verkiezingen in juni. En dat was ongetwijfeld ook de enige bedoeling. De zware mantel met kritiek van zich afgooien, zich ontdoen van het imago van harteloze tante. Na meer dan een jaar van non-beleid en nietsdoen kan ze nu toch zeggen dat ze íets gedaan heeft. 

Ik ben dat beu, dames en heren politici. Dat u denkt dat mijn stem te koop is voor een schijnregularisatietje, een jobkortinkje of een langewappertje. Zo snel even erdoor gejaagd, om de schijn van regeren op te houden. Een maatregeltje om mee te kunnen uitpakken bij de kiezers. Een gebarenspel onder begeleiding van muziek en dans, pantomime van de beste soort. Maar jammer genoeg geen fictie. 

Op straat

Woorden die van op de site van De Morgen recht naar mijn hart schieten: 

Een buitenlands echtpaar met een 2-jarig kind dat in Steenokkerzeel in het repatriëringscentrum 127 bis opgesloten was, is daar eind vorige week aan de deur gezet. 
Het gezin Lysjavskiy woonde bijna drie jaar lang in Wasseiges (in de provincie Luik) voordat het in september naar het gesloten centrum 127 bis werd overgebracht. De ouders komen uit Kazachstan, hun zoontje is in België geboren. Donderdag werden ze op straat gezet met een treinticket, enkele euro’s, een bevel om het grondgebied voor 11 november middernacht te verlaten en een plan met de weg naar Wasseiges. 

‘t Is nog heel wat weken wachten voor we op 24 december kerstavond vieren. Met uitgebreide feestmaaltijden en exorbitante cadeaus voor jan en alleman. Maar toch moet ik nu al denken aan dat verhaal van die man en die zwangere vrouw die door de straten zwierven en nergens onderdak kregen, zo’n 2008 jaar geleden.

We zijn nog geen haar veranderd, blijkbaar.

Sans-papiers vs. sans-oreilles

Stoppen met eten of drinken, meer dan drie dagen en nachten kamperen op een torenhoge kraan, een blitzactie in het hoofdkwartier van de partij van de minister van Asiel en Migratie, open brieven en opiniestukken van personen met recht van spreken, steun van honderden actieve sympathisanten, overleg met de premier, …

Is er dan niets dat de bevoegde politici wakker kan schudden en met hun neus op hun verpletterende verantwoordelijkheid kan drukken? Kunnen ze hun onderlinge twisten en communautaire gevoeligheden dan niet éven opzijzetten om de onzekerheid en wanhoop van de sans-papiers de wereld uit te helpen?

Prettige vakantie, meneer Leterme. Prettige vakantie, mevrouw Turtelboom. Moge het regenen als nooit tevoren wanneer u zich op een ver en exotisch strand nestelt.

Tijd om aan het werk te denken

Ideeën voor toekomstige reportages en interviews:

- de straten van Antwerpen uitgetest door een rolstoelpatiënt
(conclusie staat al vast: wat een handicaponvriendelijke stad!);

- een uitgebreide studie van het Permekecafé, haar personeel, de verse muntthee die er geserveerd wordt en de verschillende kranten die je er kan lezen;
(met de uurtjes die ik er nu elke dag doorbreng, wordt dat een zeer uitgebreide studie)

- waar is minister Annemie Turtelboom naartoe? Heeft iemand haar de laatste dagen, weken gezien of gehoord op tv of radio? Heeft iemand haar iets horen zeggen, doen of verklaren? Is ze misschien ontvoerd door baldadige bandieten of goedbedoelende buitenaardse wezens?
(onderwerp voor diepgravende researchjournalistiek!);
- een interview met het Spaanse elftal, dat een plaatsje in mijn hart heeft zien te veroveren. Of bij nader inzien: als ik mij aan hun voeten mag werpen is dat ook al goed! Maar mijn job is soms gewoon het beste excuus om leuke mensen te ontmoeten en hen onbeperkt te mogen uitvragen.
(en als het hele Spaanse elftal niet kan, dan alleen maar Marcos Senna… );

- een reportage waarbij de journalist(e) in kwestie aan den lijve ondervindt hoe het is om groepsgeknuffeld te worden door 22 voetballers die net de Europacup hebben gewonnen – I volunteer!

Maar voorlopig zal er van werken niet veel in huis komen. Voet omgeslagen en voor minstens twee weken opgesloten in een gipsen omhulsel. Even slikken voor de workaholic die ik blijk te zijn: twee weken niet werken?! Leren onthaasten dan maar. En met een stapel boeken en een welwillend zonnetje begint dat toch vrij goed te lukken…

Zoen pijn-o-loen,
Lieve

Why wouldn’t you?

Weinig woorden nodig bij het volgende. Bedenk u niet: “Waarom zou ik daar naartoe gaan?”. Wél: “Waarom zou ik daar NIET naartoe gaan?”

En moest je toch nog een goede reden zoeken: het gaat om deze mensen.

Désespérés (deel 2)

Hij zag er een heel stuk magerder uit dan de vorige keer dat we elkaar ontmoetten, twee maanden geleden, in een Brussels krot. Het laatste restje moed was van zijn gezicht verdwenen. De wanhoop sprak dit keer niet alleen uit zijn woorden, maar was ook leesbaar van zijn uitgehongerde lichaam. Futloos, moedeloos, hopeloos.

Maar mijn hongerstakende vriend was er nog beter aan toe dan de tientallen andere sans-papiers in de Begijnhofkerk. Ondertussen zijn ze begonnen aan dag twintig van hun wanhoopsactie. Hun doel: papieren, en daarmee het recht om mens te zijn in ons land.
Kan je je voorstellen dat je al drie weken geen hap door je keel hebt gekregen, en dat er op zo’n moment toch iets is waar je méér naar verlangt dan naar eten?

 

Zoen zonderetenloen,
Lieve

Bravo Anciaux

Vandaag: Lieve Woordjes voor… Bert Anciaux!

Even duidelijk maken: ik ben géén fan van de nieuwbakken VlaamsProgressieven, hun programma is me net ietsje te Vlaams en net ietsje te weinig progressief. Maar wat Bert zondag schreef op zijn website, dat kan ik best appreciëren. Er mag dan wel eens schamper gelachen worden om zijn emotionele reacties in de media (of is er een ander politicus die erom bekend staat te blijten voor de camera?), maar het zijn net zo’n politici waar ons landje nood aan heeft. Politici die begrijpen wat mensen voelen en denken, die daar oprecht door van hun melk gebracht worden, en die de onwrikbare wil hebben om iets te veranderen aan wantoestanden. Bravo Bert!

Maar om welke uitspraken ben ik nu zo euforisch? Ik citeer uit Berts blogbericht van 4 mei, waarin hij het heeft over onze nieuwe regering:

Maar vooral de mensen zonder papieren worden zwaar bedrogen. Verschillende meerderheidspartijen hadden de mond vol over menselijke oplossingen voor diegenen die hier reeds verschillende jaren verblijven. Ook minderjarige illegalen zouden op een menswaardige wijze opgevangen worden. Ze horen niet thuis in een gesloten centrum. Niets van dit alles wordt gerealiseerd.

De nieuwe federale minister voor Asielbeleid wil zich opwerpen als de harde tante. Géén regulariseringen, geen humane oplossingen, zelfs geen moratorium op uitwijzingen voor diegenen die in aanmerking komen voor regularisering. Dit is een pure schande. Mensen zonder papieren verdienen onze steun. Kinderen zonder papieren verdienen onze bescherming. De politiek van de regering Leterme is klakkeloos extreem rechts achterna hollen. Dit is de meest asociale regering in vele jaren. Hoe lang nog kan het ACW hier blijven zwijgen? Rechts-liberalen en conservatieven verloochenen hier elk humanistisch, christelijk en ethisch handelen.

Bedankt Bert, bedankt meneer Anciaux, bedankt minister van Cultuur, Jeugd, Sport en Brussel. Mevrouw Truttelboom (oeps-typfoutje) doet me soms de moed in de schoenen zinken, maar er zijn nog goede mensen in ons landje, zo bewijst uw reactie.

Désespérés

désespérés
Current mood: worried
Category: News and Politics

“Nous sommes désespérés”, zei een vriend gisteren. “We zijn…” Ja, hoe vertaal je dat woord? Het online vertaalwoordenboek Interglot helpt me even:

désespéré [bijv.nw. bijw.] (inconsolable)
	ontroostbaar
	zielsbedroefd
	niet te troosten
	van streek
	geschokt
	ontzet
	ontredderd
	onherstelbaar
	reddeloos

Die woorden zijn stuk voor stuk van toepassing op het verhaal dat ik gisteren te horen kreeg. Een verhaal dat meer lijkt op een puzzel waarvan ik elke dag en elke week meer stukjes te zien krijg. Een verhaal van tientallen mensen die we elke dag kruisen op straat en die ons onverschillig laten. Het verhaal van Sima en Azar, van Imane en Pascal. En dat verhaal eindigt niet met “en ze leefden nog lang en gelukkig”, maar wel met één slotwoord: “waarom?”.

Die vriend van gisteravond, die vluchtte vier jaar geleden uit zijn thuisland. Weg van de armoede, het onrecht, de corruptie en de onderdrukking. Hij kwam in België terecht, een land dat hem onbekend was maar dat hem politiek asiel verleende. Onze vriend was dankbaar voor de bescherming die ons land hem bood en deed zijn best om zich aan te passen aan onze vreemde cultuur. Twee jaar voltijds onderwijs om Nederlands te leren, en ’s avonds gaan werken om geld te verdienen. Belastingen betalen aan de overheid hoorde daar ook bij, en onze vriend vond dat niet eens zo erg; zo kon hij iets extra bijdragen aan onze maatschappij.

Vier jaar na zijn aankomst in België is de bitterheid in zijn stem en op zijn gezicht onmiskenbaar. Al die moeite om te “integreren” -zoals dat zo mooi heet-, en wat heeft het hem geholpen? Onze vriend werd zonder geldige reden ontslagen, huist in een piepkleine kamer die naam niet eens waardig en wordt gek van wanhoop. Krijgt overal de deur op zijn neus wanneer hij naar werk zoekt. Veel mensen zijn niet eens te beschaamd om te zeggen dat ze “geen zwarte in dienst willen”. Terwijl die man alles liever zou willen doen dan de hele dag te moeten thuiszitten.

Mijn vrienden vertellen en ik luister, kijk, kan niet begrijpen. Ontroostbaar en zielsbedroefd zijn ze, de mensen zonder en met papieren. Onherstelbaar gekwetst door een asielbeleid dat willekeurig met mensenlevens speelt. Niemand van hen die kan begrijpen waarom onze overheid hun verdriet niet kan zien en hun problemen niet kan helpen oplossen. En wijzelf? Kunnen we dan echt niet een beetje meer doen om mensen het gevoel te geven dat ze welkom zijn in ons land? Een lach of een luisterend oor schenken, een stem verheffen? Misschien maakt het die vriend van gisteravond een tikkeltje minder désespéré.