Op straat

Woorden die van op de site van De Morgen recht naar mijn hart schieten: 

Een buitenlands echtpaar met een 2-jarig kind dat in Steenokkerzeel in het repatriëringscentrum 127 bis opgesloten was, is daar eind vorige week aan de deur gezet. 
Het gezin Lysjavskiy woonde bijna drie jaar lang in Wasseiges (in de provincie Luik) voordat het in september naar het gesloten centrum 127 bis werd overgebracht. De ouders komen uit Kazachstan, hun zoontje is in België geboren. Donderdag werden ze op straat gezet met een treinticket, enkele euro’s, een bevel om het grondgebied voor 11 november middernacht te verlaten en een plan met de weg naar Wasseiges. 

‘t Is nog heel wat weken wachten voor we op 24 december kerstavond vieren. Met uitgebreide feestmaaltijden en exorbitante cadeaus voor jan en alleman. Maar toch moet ik nu al denken aan dat verhaal van die man en die zwangere vrouw die door de straten zwierven en nergens onderdak kregen, zo’n 2008 jaar geleden.

We zijn nog geen haar veranderd, blijkbaar.

Sans-papiers vs. sans-oreilles

Stoppen met eten of drinken, meer dan drie dagen en nachten kamperen op een torenhoge kraan, een blitzactie in het hoofdkwartier van de partij van de minister van Asiel en Migratie, open brieven en opiniestukken van personen met recht van spreken, steun van honderden actieve sympathisanten, overleg met de premier, …

Is er dan niets dat de bevoegde politici wakker kan schudden en met hun neus op hun verpletterende verantwoordelijkheid kan drukken? Kunnen ze hun onderlinge twisten en communautaire gevoeligheden dan niet éven opzijzetten om de onzekerheid en wanhoop van de sans-papiers de wereld uit te helpen?

Prettige vakantie, meneer Leterme. Prettige vakantie, mevrouw Turtelboom. Moge het regenen als nooit tevoren wanneer u zich op een ver en exotisch strand nestelt.

Tijd om aan het werk te denken

Ideeën voor toekomstige reportages en interviews:

- de straten van Antwerpen uitgetest door een rolstoelpatiënt
(conclusie staat al vast: wat een handicaponvriendelijke stad!);

- een uitgebreide studie van het Permekecafé, haar personeel, de verse muntthee die er geserveerd wordt en de verschillende kranten die je er kan lezen;
(met de uurtjes die ik er nu elke dag doorbreng, wordt dat een zeer uitgebreide studie)

- waar is minister Annemie Turtelboom naartoe? Heeft iemand haar de laatste dagen, weken gezien of gehoord op tv of radio? Heeft iemand haar iets horen zeggen, doen of verklaren? Is ze misschien ontvoerd door baldadige bandieten of goedbedoelende buitenaardse wezens?
(onderwerp voor diepgravende researchjournalistiek!);
- een interview met het Spaanse elftal, dat een plaatsje in mijn hart heeft zien te veroveren. Of bij nader inzien: als ik mij aan hun voeten mag werpen is dat ook al goed! Maar mijn job is soms gewoon het beste excuus om leuke mensen te ontmoeten en hen onbeperkt te mogen uitvragen.
(en als het hele Spaanse elftal niet kan, dan alleen maar Marcos Senna… );

- een reportage waarbij de journalist(e) in kwestie aan den lijve ondervindt hoe het is om groepsgeknuffeld te worden door 22 voetballers die net de Europacup hebben gewonnen – I volunteer!

Maar voorlopig zal er van werken niet veel in huis komen. Voet omgeslagen en voor minstens twee weken opgesloten in een gipsen omhulsel. Even slikken voor de workaholic die ik blijk te zijn: twee weken niet werken?! Leren onthaasten dan maar. En met een stapel boeken en een welwillend zonnetje begint dat toch vrij goed te lukken…

Zoen pijn-o-loen,
Lieve

Why wouldn’t you?

Weinig woorden nodig bij het volgende. Bedenk u niet: “Waarom zou ik daar naartoe gaan?”. Wél: “Waarom zou ik daar NIET naartoe gaan?”

En moest je toch nog een goede reden zoeken: het gaat om deze mensen.